จากฉัน, ถึงวันฝนพรำ


พอรู้ว่าฝนจะตกแน่ๆ 
ฉันเตรียมรับมือด้วยร่มคันใหญ่


แต่ฉันลืมไป...
ต่อให้เตรียมรับมือดีแค่ไหน
.
.

หัวใจฉัน ก็เปียกปอนอยู่ดี 






สวัสดี กันยายน (ที่ฝนชุกเป็นพิเศษ)


ฉันเริ่มต้นวันได้ไม่ดีนัก อาจจะด้วยฤทธิ์ยาที่ยังตกค้าง หรือความขี้เซาของตัวเองก็ไม่แน่ใจ แต่มันทำให้ฉันเกือบไปทำงานสาย การลุกพรวดในเวลาอันรวดเร็วทำเอาฉันหน้ามืด ต้องล้มตัวลงบนเตียงอีกรอบเพื่อตั้งสติใหม่ จากนั้นจึงค่อยพาตัวเองไปจัดการธุระส่วนตัวให้เสร็จในเวลาเร่งรีบ 



แต่มันน่าโมโหไม่น้อย ที่ฉันกลายเป็นคนเชื่องช้าได้ขนาดนี้ ความสามารถในการควบคุมสปีดของตัวเองลดลงอีกตามเคย ฉันใช้เวลาในการคิดหรือนึกถึงอะไรสักอย่างนานกว่าปกติ 



คิด...ว่าจัดยาครบมั้ย

คิด...ว่าวางกุญแจไว้ตรงไหน

คิด...ว่าตัวเองลืมอะไรรึเปล่านะ

คิด...ว่าหยิบของมาครบแล้วใช่มั้ย 




กว่าจะพาตัวเองออกมาทำงานได้ก็เสียเวลาไปพอสมควร ฉันเกือบสาย แค่เริ่มต้นวันก็แย่แล้วในความรู้สึกฉัน ไม่นาน...อีกหลายเรื่องแย่ๆ คงตามมาอย่างไม่ต้องสงสัย และใช่...ฉันคิดไม่ผิด



การทำงานของฉันด้อยประสิทธิภาพลง แม้ว่าฉันพยายามจะดูมันอย่างละเอียดแล้วก็ตาม เอกสารบางอย่างไม่ควรพลาดฉันก็ทำพลาด ฉันถูกเจ้านายเรียกเข้าไปคุย ในห้องมีแค่เราสองคน 


"ฉันสังเกตุ ช่วงนี้คุณทำเอกสารพลาดบ่อยจัง"

"ค่ะ ฉันยอมรับ ขอโทษด้วยนะคะ"



เจ้านายเริ่มต้นเกริ่นนำและฉันตอบรับด้วยแววตาแห้งผาก ฉันเข้าใจได้อย่างถ่องแท้ว่ามันเต็มไปด้วยการตำหนิและตักเตือน ฉันรู้ว่าคำขอโทษไม่ช่วยให้งานมันเดินหน้า และแน่นอนว่าบทสนทนามันไม่ได้จบลงแค่นั้น 




ฉันต้องกลับมาแก้งานอีกหลายรอบ พยายามจดจำทุกอย่างใหม่ หยิบปากกาและสมุดขึ้นมาจดสิ่งที่จำเป็น แต่ในหัวฉันกลับสลัดคำติเตียนด้วยความหวังดีของเจ้านายออกไปไม่ได้ และวันทั้งวันของฉันก็หม่นลงราวกับการเข้าพบเจ้านายเมื่อช่วงสายของวันเป็นการตอกย้ำความ "ไร้ค่า" ของตัวเอง



ฉันนั่งทำงานต่อไปด้วยหัวใจหม่นเศร้า รู้สึกอึดอัดราวกับถูกจับตามองทุกฝีก้าว แม้แต่เวลาส่วนตัวเล็กน้อยหลังทานมื้อเที่ยงเสร็จยังถูกเจ้านายตามมาเตือนเรื่องงานถึงโต๊ะอาหาร 




วูบหนึ่งในหัว ฉันคิดว่ามันมากเกินไป ฉันเข้าใจดีว่าเจ้านายกังวลเรื่องงาน แต่เวลาพักคือเวลาส่วนตัวไม่ใช่หรือไง? ถ้าฉันจะหยิบมือถือขึ้นมาเช็คอะไรบ้างคงไม่ใช่เรื่องใหญ่ ใครๆ ก็ทำกัน ขนาดเพื่อนร่วมงานยังคิดว่ามากไป นั่นหมายความว่าฉันไม่ได้หงุดหงิดไปเองแน่นอน จากตอนแรกฉันยอมรับคำตำหนิ กลายเป็นว่าตอนนี้อารมณ์ฉันกรุ่นขึ้นมาดื้อๆ ความกรุ่นถูกสะสมมาตลอดช่วงเที่ยงจนถึงเย็น วันทั้งวัน ฉันไม่มีความสุขเลย ไม่เลย... 



ใกล้เวลาเลิกงานแล้ว 
วันแย่ๆ จะได้จบลงสักที ฉันคิด..



แต่แล้ว.. เราทั้งหมดกลับถูกเรียกประชุมด่วนทั้งที่ใกล้เวลาเลิกงานเต็มทน ฉันค่อนแคะถึงความไม่เป็นระบบของบริษัท ฉันโทษความไม่รู้เวลาล่ำเวลาของเจ้านาย ฉันกล่าวโทษทุกสิ่งอย่างที่ถาโถมใส่ทั้งวันในใจ แต่ก็อดทนฟังสิ่งที่พวกเขาต้องการจากเราเหล่าพนักงานที่นั่งหน้าแห้งประจำที่



ผลสรุปออกมาตามคาด เราทุกคนได้งานเพิ่มมาคนละอย่าง และฉันต้องใช้ความพยายามมากขึ้นเพื่อจดจำข้อมูลที่เพิ่มขึ้นมาแบบปัจจุบันทันด่วน แต่ความแย่ยังไม่หมดแค่นั้น พวกเราเลิกงานช้ากว่าปกติก็ว่าแย่แล้ว แต่ฝนดันมาตกหนักราวกับฟ้าถล่มตอนจะกลับบ้านนี่มันอะไรกัน!! 



เปรี้ยง!!


เสียงฟ้าร้องดังสนั่นทำเอาใจฉันหล่นวูบ ฉันเกลียดเสียงฟ้าร้อง...ทั้งเกลียดและหวาดกลัว และเกลียดมันมากกว่าเดิมในตอนนี้ เกลียดกลัวจนตัวแข็งค้างทุกครั้งที่ได้ยินเสียงมันคำราม ฉันพยายามจะไม่กรีดร้อง พยายามเก็บทุกเสียงหวีดหวิวไว้ในลำคอ พยายามปกปิดทุกความหวาดกลัวของตัวเองไว้ไม่ให้เพื่อนร่วมงานรับรู้ไปมากกว่านี้ 





ฉันเพ่งโทษทุกสิ่งที่พบเจอวันนี้ด้วยหัวใจร้าวราน

ฉันคำรามก้องในความเงียบงันเพียงแค่ลำคอ

ฉันเก็บกลืนทุกความพังพินาศในใจ





โทษไปถึงใครอีกคนด้วยหัวใจที่บีบรัด การคิดถึงเขายังคงสร้างความเจ็บปวดไม่หยุดหย่อน รอยร้าวในใจยังคงปริแตกดังเคยยามภาพของเขาลอยมาทุบตีมัน ความแหลมคมของภาพความทรงจำยังคงทิ่มแทงฉันอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย




สภาพฉันตอนนี้ไม่เหลือเคล้าลางของฉันคนเดิมที่เคยสดใส ความหม่นเศร้าเข้ามาแทรกซึมทุกอณูความคิด พลังลบมากมายถูกบรรจุลงในสมองของฉันราวกับว่ามันคือปีศาจร้ายตามหลอกหลอน 



ฉันเหนื่อยที่ต้องต่อสู้กับตัวเอง 



ทุกสิ่ง ทุกอย่าง ที่เคยหลอมรวมเป็นตัวฉันพังทลายลงด้วยน้ำมือของคนที่ ฉันรัก... หมดใจ 




พังหมดแล้วความรักที่เคยสวยงาม

พังหมดแล้วคำสัญญาที่เธอเคยมอบให้กัน 

หัวใจฉันพังหมด...ไม่เหลือชิ้นดี





... ประติมากรรมความรักของเรา 

พังทลายลงจนย่อยยับ

และมีแค่ฉัน ที่โอบกอดซากปรักหักพังเหล่านั้น


เพียงลำพัง....








: ที่กอดไว้น่ะ อุ่นมั้ย? 
: ไม่ มันหนาวมากต่างหาก
: ปล่อยสิ ปล่อยได้รึยัง?
: อยากปล่อย.. แต่ยังปล่อยไม่ได้เลย



งั้นก็เจ็บปวดต่อไป ไหวนะ :))



เรื่องเล่า จากฉัน, ถึงฉันอีกคน 
#บันทึกซึมเศร้า 




SHARE
Writer
Peekthum
เสพโศกแทรกเศร้า
ติดปีกให้ตัวอักษร กอดเศษหัวใจที่แตกสลาย ปล่อยปีศาจร้ายให้โบยบินในฝัน

Comments