คนอื่น
การกีดกัน กีดกั้น จำกัดพื้นที่ถูกใช้กับคนที่ไม่ได้เรียนที่นี่ในฐานะของ“คนนอก”

แต่นี่ไม่ใช่สำนึกรู้ที่ผมเป็น ต้องเป็นหรือต้องถูกเรียกว่าเป็น ไม่ใช่เพราะผมมีอภิสิทธิ์มากมายก่ายกองที่นี่หรือที่อื่นๆแต่ในฐานะของนักศึกษาที่ปัจจุบันขณะก็ยังคงศึกษาอยู่เราใช้ชีวิตในฐานะของ“คนใน”มาตลอด

จริงอยู่ว่าพื้นที่มหาวิทยาลัยเราถูกตีขีดตีคั่นให้ลดย่นย่อน้อยลงมาในช่วงปีการศึกษาที่ผ่านๆมาจากการซ่อมบำรุง และวันหยุดธรรมดาๆของมหาวิทยาลัยอย่างวันนี้ นักศึกษาต่างมาใช้ มาจับจองพื้นที่ของมหาวิทยาลัยในฐานะพื้นที่สาธารณะ ทำกิจกรรม รวมตัว อ่านหนังสือ ติวสอบ ทำการบ้าน ทำโปรเจกต์ของนักศึกษาอย่างที่เคยเป็นและเป็นมาตลอด แต่กลับถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกีดกั้นพื้นที่รวมตัวนั้นๆ ไม่ใช่ในตึก เป็นแค่สวนหย่อม สวนสาธารณะเล็กๆในมหาวิยาลัยที่ไม่สาธารณะให้ใครแม้แต่นักศึกษาเอง พี่ๆรปภ.ไม่ผิดที่ห้ามคนนอกเข้า และไม่ผิดที่ห้ามตามคำสั่งใครก็ตาม แต่ที่เป็นคำถามคือ จะไม่เหลือที่ให้“เรา”เลยหรือ

หรือเรากำลังกลายเป็นคนอื่นในที่ของเราเอง
พื้นที่หายไป ค่อยๆหายไปจนหลายคนเริ่มชิน สัมพันธ์ที่เคยก่อร่างสร้างรูปเป็นมิตรภาพเริ่มหายไป น้อยลง น้อยลง ตามพื้นที่ที่หายไป ผมเองก็ถูกกีดกันจากที่ของผมเอง

หรือในวันหยุดสถานะการเป็นคนในก็หยุดตามไปด้วย...

ความน่ากลัวเดียวที่กำลังผุดเกิดขึ้นมาคือทุกคนเริ่มชินกับความขาด ชินกับการถูกชิงและไม่รู้สึกว่ากำลังสูญเสียอะไรไป

ทุกคนเริ่มกลายเป็นคนนอกในพื้นที่ของตนเองแต่ไม่มีใครรู้สึกรู้สาตรงนั้น

หรือ“คุณ”จงใจทำให้เราชินกับความขาด ไม่อยากให้หายไป ชีวิตชีวาและชีวิตที่เหยียบย่างในพื้นที่ที่เคยมากด้วยชีวิต
SHARE
Writer
PJAW
Otherness
หรือ...

Comments