ก้าวต่อไป
หากพูดถึงคำว่า Drive ในการใช้ชีวิต
สำหรับผมก็คงเหมือนกับพาหนะที่นำเราไปสู่เป้าหมายที่ตั้งใจไว้

มี Passion เป็นน้ำมันขับเคลื่อน
มี Focus เป็นเข็มทิศ
มี Grit เป็นช่างซ่อมชั้นดี 
ที่พร้อมอาสาหาน้ำมัน ในคราที่มันหมด

แต่ในบางครั้งคนขับอย่างเรา ก็ชอบเอาพาหนะไปหลงทางอยู่บ่อยๆ
พาไปติดหล่ม หลงป่า จนถึงไปเสียกลางทะเลทราย

เพราะเราคิดว่าแผนที่ ที่เราเขียนขึ้นมานั้นดีแล้ว
แต่สุดท้ายการเดินทางก็สอนเราอยู่เสมอว่า
เราเป็นเพียงเด็กที่ชอบผจญภัย แต่ยังไร้ประสบการณ์

พูดถึงการใช้ชีวิต มันคงมีหลายๆอย่างเราเคยตื่นเต้นกับมันมากๆ
แต่ตอนนี้ความตื่นเต้นตรงนั้นมันกลับหายไปอย่างน่าสงสัย

เหมือนกับการทำงานในช่วงที่ผ่านมาของผม 
เป็นช่วงเวลาที่ตัวเองเก่งขึ้นมากอย่างไม่น่าเชื่อ
บางอย่างที่ไม่คิดว่าจะทำได้ ก็สามารถทำจนสำเร็จ

ตื่นเต้นที่จะต้องไปเจอผู้คนมากมาย ตัวเล็กตัวใหญ่ คนในและคนนอก
ดีใจที่หลายๆครั้งเราก็สามารถสร้างความประทับใจได้

แต่แทบทุกครั้งที่ดีใจ ก็จะต้องกลับมาตอบคำถามตัวเองอยู่เสมอว่า
สิ่งที่ทำนั้นมันมีความหมายกับชีวิตจริงๆหรือเปล่า
กลายเป็นรู้สึกว่าความเป็นตัวเองลดลงอย่างน่าประหลาด

อาจจะเป็นเพราะว่าน้ำมันหมดชั่วคราว ถ้าแค่นั้นไม่นานก็หาใหม่ได้
แต่ถ้าแย่กว่านั้น คนขับอย่างเราอาจจะนำพาหนะมาหลงทางอีกครั้ง

ซึ่งครั้งนี้มันคงไม่ใช่เรื่องง่ายเลยในการออกเดินทางใหม่
เราจะยอมทิ้งการเดินทางที่เราได้ฝ่าฝันมาได้จริงๆหรอ

เท่าที่จำความได้ ช่วงชีวิตที่ผ่านมาก็มีความหมายมาโดยตลอด มากบ้างน้อยบ้าง
ช่วงที่รู้สึกว่ามีความหมายกับตัวเองมาก ทั้งๆที่ชีวิตตอนนั้นไม่ได้ดีเลยก็ตอนทำทิสิส
และช่วงทำงานเดือนแรกๆ ที่เราได้ใช้ทั้ง Passion, Focus และ Grit อย่างเต็มที่ 

แต่นั่นแหละมันผ่านมาละ ช่วงนี้สิชีวิตจริง ชีวิตมนุษย์วัยทำงานเต็มตัว
ชีวิตที่อาจจะทำให้เราหลงทางไปบ้าง แต่ก็ต้องยอม เพราะเงินเป็นสิ่งจำเป็น
และการไปให้ถึงเป้าหมายในชีวิตมันก็ต้องใช้เงินอย่างเลี่ยงไม่ได้

ซึ่งเป้าหมายในชีวิตตอนนี้ก็ยังไม่รู้หรอกว่าจริงๆคืออะไร
อาจจะเป็นการได้ทำอะไรเจ๋งๆซักอย่างให้โลกใบนี้ เป็นคนที่ทุกคนจดจำ
หรือแค่ต้องการความสงบสุขและครอบครัวที่อบอุ่น

แต่ที่แน่ๆเป้าหมายนึงที่ต้องทำก็คือการไปต่อโทและลองใช้ชีวิตที่เมืองนอก
ไม่ได้เกลียดที่นี่ แต่อยากไปโอบรับความหลากหลายทางวัฒนธรรมที่ไม่ฉาบฉวย
และคิดว่ามันจำเป็นในการก้าวไปสู้เป้าหมายหลายๆอันต่อไปของเรา
ซึ่งหนึ่งอย่างที่อยากทำคือการกลับมาเป็นอาจารย์พิเศษที่มหาลัย

สุดท้ายแล้วก็คงต้องยอมให้ช่วงเวลานี้ดูดกินเราไปก่อน
หวังว่าจะเก็บเกี่ยวประสบการณ์และความสุขได้ไม่มากก็น้อย
ที่สำคัญที่ต้องเก็บได้ก็คงเป็นเงิน ซึ่งเข้าทางเดียวก็คงไม่พอ
.
.
และหวังว่า Drive จะพาให้เราไปถึงจุดหมายที่อยากไป...

SHARE
Written in this book
MY JOURNAL

Comments