ถึงฉัน, และความจำที่แย่ลง
13 กันยายน 2562

เป็นวันที่รู้สึกได้ชัดเจนว่าตัวเองกำลังเผชิญกับปัญหาเรื่อง "ความจำ" 




อาจจะด้วยผลข้างเคียงของยาตามที่คุณเภสัชฯ (คนสวย) บอกฉันไว้แต่แรก หรือด้วยตัวฉันเองที่ขี้ลืมจนเป็นนิสัย แต่จะด้วยอะไรก็แล้วแต่ นอกจากผลข้างเคียงที่ต้องพบเจอในบทความก่อนหน้านี้ ฉันกำลังกลายเป็นคนขี้ลืมอย่างจริงจังเข้าให้แล้ว





ฉันลืม ว่าเคยทำอะไรไปบ้าง 

ฉันลืม เนื้อหาการทำงานทั้งที่มันมีขั้นตอนชัดเจน

ฉันลืมกินข้าวเย็น ลืมสวมถุงเท้าทั้งที่ถือมันอยู่ในมือ ลืมสวมนาฬิกาทั้งที่หยิบมันขึ้นมาจ้องอยู่นาน ลืมว่าวางของไว้ตรงไหน ลืมสิ่งที่ทำเป็นกิจวัตร 

ลืม...แม้กระทั่งว่ากำลังจะเลี้ยวซ้ายหรือขวาฯลฯ





บางครั้ง ฉันใช้เวลาในการนึกถึงอะไรสักอย่างนานกว่าปกติ บางครั้งก็หยุดเดินเอาดื้อๆ เพราะนึกไม่ออกว่ากำลังจะไปไหน ของบางอย่างนึกไม่ออกด้วยซ้ำว่ามีไว้ทำอะไร บางเรื่องก็กลุดหายไปจากสมองเลยดื้อๆ วิธีการเอาตัวรอดในช่วงนี้จึงเป็นการจดทุกอย่างที่พอนึกออกลงในสมุด 



แต่ให้ตายเถอะ ฉันดันลืมว่าเอาสมุดวางไว้ตรงไหน!







แต่มันน่าขำตรงไหนรู้มั้ย?
.
.
ก็ตรงที่ภาพของเธอ...ยังชัดในสมองฉันอยู่นี่ไง 







ในขณะที่ฉันลืมเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวันไปจนเกือบสนิท แต่กลับไม่เคยลืมใครคนนั้นได้เลย ถ้าความสามารถในการจดจำของฉันมันจะแย่ลงขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ลบภาพของเธอออกไปด้วยล่ะ? ทำไมถึงเลือกลบแต่สิ่งที่จำเป็นในชีวิตฉันออกไป แล้วเก็บคนที่ฉันควรจะลืมไว้ให้หัวใจของฉันต้องรู้สึกเจ็บอยู่ตลอดเวลา




เฮ้! คิดว่ามันยุติธรรมแล้วรึไง?





ฉันยังคงเจ็บปวดและรู้สึกเคว้งเท่าเดิม หรืออาจจะมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ ทุกคลื่นความสุขและคลื่นความทุกข์ล้วนพร้อมใจกระหน่ำโถมซัดใส่ฉันไม่หยุดหย่อน มันชักจะบ้าคลั่งขึ้นทุกวันและเหิมเกริมหนักข้อ ฉันโซเซและไร้หลักยึด เหมือนคนจมน้ำที่ยินดีให้ความเหน็บหนาวและเย็นชืดโอบกอด ฉันอึดอัดและหายใจไม่ออก ฉันสำลักและกระอักเลือด 




ฉันเหมือนคนตายซ้ำๆ ทั้งที่ยังหายใจได้อยู่ 




ในขณะที่เธอกำลังใช้ชีวิตได้ดีอย่างที่ควรจะเป็น แต่ฉันกลับไปไหนไม่ได้เลย... ราวกับถูกเธอจับขังในกรงแห่งความเจ็บปวด ราวกับเธอสร้างคุกมืดขึ้นมาเพื่อกักขังฉันโดยเฉพาะ ทั้งหน่วงเหนี่ยวและเหวียงหวัด ฉันเจ็บปวดทุกครั้งเมื่อภาพของเธอลอยเข้ามาในสมอง ถ้าสามารถควักสมองที่มีแต่ภาพเธอออกมาโยนทิ้งได้ฉันจะทำ 




ฉันรู้ดีว่าไม่ควรโทษใคร 
ฉันรู้ว่าควรเดินออกมาจากความเจ็บปวดได้แล้ว




ฉันรู้... 


แต่ฉันทำไม่ได้!!



ฉันอยากเดินออกมาทุกลมหายใจ ฉันอยากลืมภาพเธอทุกวินาที ใครบ้างจะอยากทรมานทุกลมหายใจอย่างนี้? แต่เหมือนทุกสิ่งที่ฉันปรารถนาจะถูก "ตัวฉันอีกคน" กลืนกินไปจนหมด 




ทุกอย่าง...วนเวียนอยู่ในหัวสมองของฉัน

ทุกคำสัญญาของเธอ... ยังชัดเจน




ฉันควรจะลืมสิ ใช่มั้ย? 



พูดน่ะ ง่าย
แต่ทำ น่ะ ยากยิ่งกว่าแบกโลกทั้งใบเสียอีก





มันทรมานเกินกว่าฉันจะบรรยายให้ใครฟังได้  ทุกอาการเสียดแทงยามที่ถูกความคิดดำดิ่งทำร้ายทำเอาฉันผวา ไม่รู้หมือนกันว่าเมื่อไรจะหมดเวลาแห่งความทรมานนี้เสียที ความรู้สึกของฉันมันไร้ค่าเสียจนเทียบกับฝุ่นยังไม่ติดโผ 





ฉันคือใคร?

ฉันยังจำเป็นอยู่ไหม?

ฉันสมควรมีชีวิตอยู่ต่อไปรึเปล่า?

ฉัน... มีค่าเหลือเท่าไหร่ เท่าหมาตัวหนึ่งไหม?










เฮ้! ตื่นได้แล้ว!!


จากฉัน; ถึงฉันอีกคน
กันยายน 2562


#บันทึกซึมเศร้า
#จากฉันถึงฉันอีกคน
SHARE
Writer
Peekthum
เสพโศกแทรกเศร้า
ติดปีกให้ตัวอักษร กอดเศษหัวใจที่แตกสลาย ปล่อยปีศาจร้ายให้โบยบินในฝัน

Comments