#monhope ; I know you never be mine (namjoon x hoseok )
I will give my everything to you
Namjoon’s

อันที่จริงแล้ว, ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวผมนั้นเริ่มมีความรู้สึกถลำลึกกับคุณมาไกลขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ 


ผมไม่อาจทราบได้ว่ามันเริ่มขึ้นตั้งแต่ตอนไหน

อาจจะเป็นตอนที่ได้เห็นรอยยิ้มอันสว่างสไวดั่งแสงอาทิตย์ในยามเช้านั่นเป็นครั้งแรก

หรือตอนที่สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของกลิ่นอายรอบๆตัวคุณยามที่เราได้อยู่ด้วยกันภายใต้แสงของพระจันทร์ในเวลาเที่ยงคืน

หรืออาจคือคำพูดของคุณที่มักใช้ปลอบประโลมผมด้วยความอ่อนโยนในทุกครั้งที่ผมรู้สึกโดดเดี่ยว ไร้ที่พึ่งพาในด้านความรู้สึก

ไม่ก็ทุกอย่าง— แต่ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร ท้ายที่สุดแล้วผมก็ไม่คิดที่จะหาคำตอบอยู่ดี ในเมื่อบทสรุปสุดท้ายของเรื่องราวนี้ก็จบลงที่ ‘ผมชอบคุณ’ และนี่คือความจริงแท้ทุกประการ

ปัจจัยสำคัญของปัญหานี้นั่นคือความรู้สึกชมชอบที่ผมมีให้แก่คุณ ซึ่งรังแต่จะเพิ่มมากขึ้นในทุกวัน

ถ้าถามว่าชอบคุณมากขนาดไหน
ก็คงมากกว่าไออุ่นจากแสงแดดในยามเช้า

มากกว่าเสียงดนตรีแผ่วเบาที่เปิดคลอก่อนหลับฝัน

มากกว่าดวงดาวเป็นล้านที่เด่นสง่าอยู่กลางท้องฟ้า

มากกว่าทุกๆอย่าง จนตัวผมเองไม่อาจที่จะหาคำใดมาเปรียบเปรยได้เสียนอกจากคำว่า ผมรักคุณ

แต่ผมกลัวเหลือเกินที่รัก, กลัวว่าหากวันใดที่ความรู้สึกของผมที่มันเอ่อล้นไปทั่วร่างกายนี้จะทะลักออกมาในสักวัน กลัวว่าหากวันใดที่คุณได้รู้ถึงมูลความจริงเหล่านี้แล้วจะหนีหายจากผมไป— ผมไม่ต้องการอย่างนั้น

เพราะผมรู้ตัวเองดีว่าด้วยสภาพแบบนี้ ผมคงอยู่ด้วยตนเองไม่ได้หากปราศจากคุณอันเป็นที่รัก ยอมรับว่าผมยกคุณเป็นโลกทั้งใบ, เป็นจักรวาลที่อยู่ท่ามกลางการโอบล้อมของดวงดาว

เป็นบุคคลหนึ่งเดียวที่ทำให้ตัวผมอยากมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้ เพียงเพื่อแลกกับการทำให้คุณมีความสุข— ไม่ว่าจะอะไรก็ยอมได้ทั้งนั้น

แม้ว่าจะต้องเป็นคนที่ยืนมองดูคุณกับเขาไปกันได้ด้วยดี ในจุดที่ห่างไกลออกไปเพียงหนึ่งช่วงแขนตรงหน้าก็ตาม

เพราะผมไม่รู้ว่าจุดสิ้นสุดของเรื่องราวนี้จะเป็นเช่นไร หากความรู้สึกนี้มันต้องจบลง ผมก็อยากให้คุณได้รับรู้ว่า ครั้งนึงผมเคยรักคุณมากเพียงใด

“รออะไรอยู่น่ะ ทำไมเดินช้าจัง” คุณหันมาถามผมพร้อมกับรอยยิ้มแล้วกวักมือเรียกให้รีบเดินไปหา ก่อนที่จะหันไปจับมือกับเขาคนนั้นที่ได้ยึดครองพื้นที่การอยู่ข้างกายคุณ

“รู้แล้ว กำลังเดินไป” ผมยิ้มเล็กๆด้วยความเวทนาตนเอง ก่อนที่จะเร่งฝีเท้าเดินตามคุณทั้งสองไปให้ทัน

แต่ลึกๆด้านในผมก็รู้ว่า ไม่ว่าผมจะก้าวเท้าเร็วขึ้นแค่ไหน คุณก็คงอยู่ห่างไกลจนผมไม่อาจตามทันได้อยู่ดี
SHARE
Writer
ERRORtofindmyself
Feeling
Private zone

Comments