ひとりผมโดดเดี่ยวครับ [0]
          ปกติผมเป็นคนโดดเดียว ผมไม่มีเพื่อน เพื่อนในความหมายของผมน่ะนะ บางเวลาผมชอบอยู่คนเดียว แต่ผมไม่ได้อยากอยู่คนเดียวตลอดสักหน่อย โดยเฉพาะในที่สาธารณะ ผมไม่ชอบมันซะเลย แต่ถ้ามีใครสักคนคอยอยู่ข้าง ๆ ผม มันก็โอเค แต่ก็ไม่ใช่ใครก็ได้ที่ผมต้องการ ผมมักจะอึดอัดตลอดเวลาที่ต้องพบเจอผู้คน รวมถึงพบปะกับคนอื่นๆที่รู้จักกัน ไม่ว่าจะเป็นนัดพบสังสรรค์ การออกบูธ แม้กระทั่งการนั่งพูดคุยสับเพเหระกับคนไม่กี่คนที่เพียงแค่รู้จัก แต่ไม่ใช่ว่าผมจะไม่ชอบมันซะทีเดียวหรอกนะ แค่ผมต้องการความสนิทและไว้วางใจเท่านั้นเอง
          ผมมักจะวิตกกังวลบ่อยๆ ผมกลัวการเข้าสังคมและการพูดคุยกับคนอื่น ความเป็นผมคนอื่นมักไม่เข้าใจ แน่นอนหลายคนก็คงเป็นแบบนี้เหมือนกัน ผมพยายามเข้าใจตัวเองรวมถึงคนอื่น ทำให้ผมคลายความวิตกไปบ้าง ด้วยการยอมรับความเป็นตัวผม และยอมรับความเป็นคนอื่น ผมเปิดใจมากขึ้นกับคนที่ผมไม่ชอบ หรือไม่ชอบผม ผมเป็นคนปิดกั้นตัวเองเพราะมันปลอดภัยสำหรับจิตใจ และความรู้สึกของผม

ผมกลัวความเจ็บปวด
          ผมไม่อยากเสียใจ ไม่อยากรู้สึกแย่ หรือผิดหวัง มันทำให้ผมปิดกั้นและเสียโอกาศในหลาย ๆ เรื่อง เช่น การสมัครทุนไปต่างประเทศ การทำพาร์ททาม และการเล่นกีฬา แค่ลองต่อให้มันจะล้มเหลวมันก็เป็นประสบการณ์ที่ดีไม่ใช่หรอ ถึงผมจะคิดว่ามันไม่จำเป็นต้องไขว่คว้าหามันก็เถอะ ก็ได้แต่ปลอบใจตัวเองด้วยความคิดแบบตายตัวเสมอมา

ความคิดแบบตายตัวปิดกั้นการพัฒนาตัวเอง จาก หนังสือ Mindset
          แล้วทำไมละ ผมถึงเป็นคนแบบนี้ .. ผมก็ยังไม่แน่ใจนัก อดีตผมมีเพื่อนสนิทที่ผมรัก มีกลุ่มเพื่อนที่อบอุ่นและปลอดภัย ซึ่งจนถึงตอนนี้ ผมรู้ตัวแล้วว่า ทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้น มันล้วนเป็นสิ่งหลอกลวงทั้งสิ้น ผมมองผิดไป แต่ก็ยอมรับ ว่าเป็นช่วงเวลาหนึ่งในชีวิตที่ดีมากจริงๆ ทุกอย่างเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ ทุกคนหันหลังให้ผม ผมไม่รู้เลยจริงๆ ว่าผมทำอะไรผิด แต่ผมไม่แคร์มันแล้ว เพราะผมก็ไม่ได้ชอบคนอื่นๆหลังจากนั้นเหมือนกัน แต่มีอยู่คนเดียวที่ผมค้างคาใจ ผมผิดเองที่อารมณ์ร้อนทำให้ไม่มีสติ ผมรู้ว่าเขาก็คงรู้สึกแย่และอารมณ์ร้อนเหมือนกัน แต่ต่างคนต่างไม่ยอมปรับความเข้าใจ รึเป็นผมกันนะที่ตัดสินใจได้โง่เกิน ถ้าตอนนั้นผมเข้าไปคุย ไม่มัวแต่นอนกอดอีโก้ของตัวเอง ก็คงไม่ต้องเจ็บปวดแบบนี้ มาคิดได้ตอนนี้มันก็คงจะสายไปแล้วรึเปล่านะ ยังรู้สึกมีความหวังอยู่ล่ำไป แต่ก็ไม่พร้อมอยู่ดี ไม่ง่ายเลยที่จะรวบรวมความกล้าแล้วทักไปเคลียร์ให้มันจบๆไป อย่างน้อยความรู้สึกค้างคาก็จะได้หายไปสักที ต่อให้เจ็บปวดมันก็ไม่นานหรอก ดีกว่าหน่วงอยู่แบบนี้ตลอดไป แต่ก็นะ .. ผมปอดแหกจะตาย

มีความกลัวคอยโอบกอด..มันไม่ได้อุ่นเลยนะ!
          ในทุกช่วงเวลาก่อนนอนของผม ผมนอนไม่ค่อยหลับอย่างหนัก ทุกครั้งที่ผมข่มตาหลับลง ก็มักมีความคิดในแง่ลบมากมายพุ่งตรงเข้ามาที่จิตใจของผม ผมไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น ผมมักจะมีคำถามเสมอ "เจ็บปวดอยู่ใช่ไหม..ตัวของผมน่ะ" และบ่อยครั้งก็ได้คำตอบกลับมาเป็นหยดน้ำที่ปลายหางตาที่ผุดขึ้นมาก่อนไหลลงสู่ปอกหมอน

"น่ากลัวจังเลยนะ การมีชีวิตอยู่ช่างทรมานเหลือเกิน.."
          แล้วทำไมกันละ? ทำไมผมต้องเจ็บปวดแบบนี้ด้วย หลายเหตุการณ์ผมได้แต่โทษโน่นนี่ไปมา สุดท้ายก่อนนอนผมก็มักจะกลับมาโทษตัวเองเสมอ ผมเข้าใจคนรอบข้างบางคนทำไมเขาถึงแสดงท่าทางแบบนั้นกับผม มองผมตามแบบที่เขาคิดว่าเป็นแบบนั้น แต่กับบางคนผมก็ไม่เข้าใจ ผมไม่ควรจะเก็บมาคิดมาก เพราะมันล้วนแต่ไร้ประโยชน์ทั้งสิ้น ทุกวันนี้ผมต้องการเวลาในการเรียนรู้ตัวเอง ผมไม่เหมือนคนอื่นที่มีแบบแผนของตัวเองอย่างเที่ยงตรง ผมกำลังค้นหาตัวตนของผม ซึ่งผมจะแปลกไป กลับกรอก กลืนน้ำลายตัวเอง หรือว่าแต่เขาอิเหนาเป็นเอง มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร บางทีคนอื่นก็เข้าใจผิดว่าผมดูผิดปกติจากที่เคยเป็น จริงๆ ทั้งหมดมันก็คือตัวผมไม่ใช่หรอ อาจจะเป็นสัจธรรมในตัวผมนั่นแหละ

ทุกสิ่งล้วนมีความไม่แน่นอน สิ่งที่เห็นใช่ว่าเป็นสิ่งที่เป็น
          ทั้งนี้ตัวผมเองก็ใช่ว่าจะไม่มีความสุขเสียทีเดียว หรือคิดจะตายๆ ไปจากโลกนี้ซะหรอกนะ ผมแค่ต้องพยายามทำประโยชน์เพื่อคนอื่นในแบบของผม ผมมีเป้าหมายและสิ่งที่ผมต้องการ ผมอยากมีประโยชน์ต่อประเทศที่ผมอยู่ และเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ รวมถึงการเรียนรู้ตัวเองและคนรอบข้าง เพื่อการดำเนินชีวิตในแบบของผมอย่างดีที่สุด

...พอจะมีผมในมุมของคุณขึ้นมาบ้างหรือเปล่า...

...ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน...

Cloud-Nice
SHARE
Written in this book
ひとりです。แค่ผมคนเดียว
ตัวผมที่มืดมน แต่ไม่มืดมิด มีความโดดเดียวเป็นเพื่อน และความตายที่คอยเรียกหา
Writer
Cloud-Nice
นักเขียนมือใหม่
อยากเป็นนักเขียน แต่ขี้เกียจอ่านหนังสือ กลัวความสูง แต่ชอบความท้าทาย

Comments