ขาดแรงบันดาลใจ
     ทำไมกันนะที่ฉันรู้สึกไม่อยากทำอะไรเลย ไม่อยากทำงาน รู้สึกว่าทำไปก็เท่านั้น ไม่มีอะไรดีขึ้น ชีวิตฉันทำไมไม่ดีขึ้นเลย ...ฉันจะต้องทำยังไงให้ชีวิตดีขึ้น และควรจะเริ่มจากอะไรดี เหมือนกำลังเดินคลำทางอยู่ในความมืดเลย

      ฉันเคยมีความฝัน...ทว่าตอนนี้ฉันจำไม่ได้แล้วว่าฉันเคยมีความสุขที่ไล่ตามความฝันนั้น ตอนนั้นฉันรู้สึกยังไงกันนะ...ต้องโลกสวยขนาดไหนที่คิดว่าความฝันจะต้องเป็นจริง หากมันเป็นไปได้ดั่งใจคิด คงไม่มีคนผิดหวังในโลกนี้ 

     เวลาที่ผ่านไปแต่ละวันฉันรู้สึกว่างเปล่าจัง ไม่รู้ว่าตัวเองมาทำอะไรอยู่ตรงนี้ นั่งอยู่หน้าจอคอมด้วยหัวสมองว่าเปล่าขาวโพลน ชัตดาวน์ความคิดสร้างสรรของตัวเองลงเมื่อถึงเก้าอี้ทำงาน งานออฟฟิศไม่สนุกเลย แล้วฉันก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อไป ใช้เวลา 8-9 ชม. ในที่ๆ เหมือนไม่ใช่ของตัวเอง ขายเวลาเพื่อแลกเงิน จิตใจเย็นชา ความฝันแตกสลาย จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเคยเป็นยังไง ตัวตนคนเก่าของฉันหล่นหายไปตอนไหน

    ฉันอิจฉาคนที่มีพ่อแม่คอยซัพพอร์ตจัง มีความฝัน ชีวิตได้รับการเติมเต็ม ชีวิตของฉันไม่ได้แย่เหมือนคลับฟรายเดย์...แต่ก็ไม่ได้มีความสุขเท่าที่ตัวเองต้องการ รู้สึกทุกครั้งที่ออกมาทำงานเหมือนพังใจถูกทำลายลงไปวันๆ ไม่อยากทำอะไร ไม่มีแรงบันดาลใจ ไม่มีเป้าหมายในชีวิต อันนี้หายนะชัดๆ เวลาที่ทำอะไรไปเรื่อยๆ แบบไม่มีเป้าหมาย ไม่รู้จะสำเร็จหรือหยุดเมื่อไร มันท้อนะ

     ถามตัวเองซ้ำๆ วนไปมา วันนี้ฉันจะทำอะไรดี ก็ไม่มีเสียงสะท้อนตอบกลับมา ฉันไม่ใช่คนเก่ง ฉันไม่ฉลาดที่จะเอาตัวรอดและพาตัวเองขึ้นไปในที่สูงกว่านี้ การไร้ความสามารถเหมือนอยู่ไปวันๆ มันทรมาน แต่พูดไปก็ไม่มีใครเข้าใจ ทุกคนคิดว่าเก่งจัง...มีงานที่ดีทำ ได้ทำงานตรงสายที่เรียน แต่ความเป็นจริงคือ ฉันไม่ได้เก่ง ฉันแค่ถูกเลือกให้ทำงานเป็นหนังหน้าไฟ ซึ่งใครเข้ามาทำก็ได้ งานตรงสายที่เรียนมาแต่ก็ไม่ได้ชอบไง แค่เรียนได้และเรียนจนจบเท่านั้นเอง

     ความคิดที่อยากจะหายตัวไปเข้ามาในหัวทุกวัน ฉันพยายามใช้เวลาทำสิ่งต่างๆ เพื่อกลบเสียงในหัวตัวเอง อยากจะหนีไปไหนไกลๆ แต่ภาระหน้าที่ความรับผิดชอบที่มีมันทำไม่ได้ เวลาถูกอะไรเหนี่ยวรัั้งไว้มันเหนื่อยล้าเหลือเกิน ฉันหาทางออกให้กับชีวิตที่ไร้ความรู้สึกยินดีใดๆ นี้ไม่ได้เลย ทำยังไงดี
SHARE
Writer
PrisonerOfLife
seeker
ขอให้ได้เขียนระบายให้โล่งใจ พอใจแล้วก็จะไปนอน

Comments