ความเศร้าไม่เคยจากเราไปไหน
ความเศร้าเป็นเหมือนพระจันทร์ ส่วนตัวเราเป็นโลก

คู่กันอย่างนั้นมาตลอด 

ตามหลักวิทยาศาสตร์
สิ่งเดียวที่จะทำให้พระจันทร์หายไปได้ คือความสว่าง

แต่แสงอาทิตย์ไม่เคยส่องถึงตรงนี้
บางคนเปรียบเทียบพระจันทร์เป็นเรื่องราวที่ชวนหลงไหล
แต่สำหรับเราแล้ว มันกลับกลายเป็นตัวแทนแห่งความเศร้าโศก

ความจริงแล้ว มันไม่ได้แย่นักหรอกนะ ที่เราจะรู้สึก
เพียงแต่ว่าจะทำยังไง ให้รับมือกับก้อนพระจันทร์ดวงใหญ่ที่อยู่ในอก
ได้แต่คิดว่าเมื่อไหร่กัน ที่แสงสว่างจะส่องมาถึงตรงนี้ 

ในฟ้ามืดๆ แสงของพระจันทร์
ก็ยังพอจะทำให้เรามองเห็นสิ่งรอบตัวเราอยู่บ้าง
และเริ่มเห็นแสงสว่างอยู่ข้างหน้า

เราเลือกที่ก้าวข้ามโซนปลอดภัยของตัวเอง
แล้วไปพบจิตแพทย์
การที่นั่งร้องไห้ทุกวันตอนเย็น
อาหารที่ชอบวางอยู่ข้างหน้า ก็ยังกินไม่ลง
มันไม่ใช่กิจวัตรของคนที่สภาพจิตใจปกติเท่าไหร่

คำพูดของจิตแพทย์ผู้อ่อนโยน
พาเรากลับไปยังปมที่ถูกมัดไว้แน่น
เราเจอพระจันทร์แล้วแหละ

เราร้องไห้อีกครั้ง
แต่มันเป็นการร้องไห้ที่เชื่อว่า อีกไม่นานเราจะเจอทางออก
เพิ่งรู้ตัวว่า ยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา เราพยายามทำตามใจคนอื่นมาตลอด
ตอนเด็กๆ เราเป็นคนที่เพื่อนน้อย
ไม่ค่อยมีเพื่อนที่รักกันจริงเท่าไหร่
มันเหงามากๆ เลยนะ กับการที่นั่งกินข้าวกับเพื่อน
แล้วเพื่อนก็พากันยกจานหนีไปนั่งโต๊ะอื่น

เราเลยตัดสินจะว่า ต่อไปนี้จะทำตามที่ทุกคนบอก
แค่ได้เป็นที่รักสักนิดก็ยังดี
อยากตามใจตัวเองสักครั้งแต่ทำไม
มันเจ็บปวดเหลือเกิน 

พอมาเจอเหตุการณ์คล้ายๆ ตอนช่วงเวลานั้นที่เป็นปมของเรา
มันกระทบจิตใจได้ง่ายๆ และทำให้อ่อนแออย่างที่ไม่ควรจะเป็น


สิ่งที่เราได้เรียนรู้อย่างหนึ่งคือ
ความเศร้ามันไม่เคยอยู่นาน
แต่มันก็ไม่เคยจากเราไปไหน
เรียนรู้และ อยู่กับมันให้ได้

ทุกวันที่ตื่นลืมตาขึ้นมา
ก็หวังแค่ว่าจะได้มีความสุขเล็กๆ
สักเสี้ยวนาทีก็คงดี




SHARE
Written in this book
pstory
Writer
honeyandmilk
sad 7 times after lunch
I don’t want to die, I sometimes wish i’d never been born at all

Comments