เรา(เคย/กำลัง)ป่วย
สมัยม.ปลาย เราเคยถูกเรียกเข้าพบครูเป็นการส่วนตัวเนื่องจากรูปภาพหนึ่งที่วาดขึ้นในวิชาศิลปะ มันเป็นรูปขาวดำดาษ ๆ ที่ไม่ได้ดูสวยงามเท่าไรนัก กลางภาพมีต้นไม้ใหญ่ ยืนเหี่ยวแห้งไร้ใบ ไม่มีเมฆ ไม่มีภูเขา ไม่มีพระอาทิตย์ ไม่มีนกบินตามสูตรมาตรฐาน เพียงแต่กิ่งหนึ่งของต้นไม้ มีสิ่งที่เรียกว่าคนห้อยลงมา และนั่งเป็นครั้งแรกที่ฉันรู้จักมัน
สวัสดี เราเอง "โรคซึมเศร้า"
เป็นครั้งแรกที่ต้องเข้าพบแพทย์และนักจิตบำบัด โชคดีที่เขาว่าอาการของเราไม่หนักนัก เป็นแค่ผู้มีความเสี่ยงสูง แต่ปมมากมายภายในใจ ดันเกิดมาจากคนใกล้ตัว จึงทำให้เราต้องถูกนัดเรียกประเมินอาการอยู่บ่อยครั้ง และครั้งนั้นก็นับว่าโชคดีที่เราดีขึ้นได้ โดยไม่ต้องใช้ยา
แต่เผลอไปไม่กี่ปี มันก็กลับมาครั้งนี้เรากลับมาป่วย ป่วยเป็นโรคที่คนรอบข้างบอกว่าเป็นโรคสำออย เรียกร้องความสนใจ 

เราป่วยจริง ๆ ป่วยอยู่ท่ามกลางคนทั่วไปที่ยิ้มได้ในเรื่องที่แทบจะทำให้เราน้ำตาไหล แบบไม่รู้ว่าทำไม

เราป่วยจริง ๆ แต่ต้องป่วยแบบพยายามซ่อนอาการ เพราะสังคมมันไม่ได้อนุญาตให้เราอ่อนแอได้

ซ่อนอาการเหมือนนกที่เรารักษา ต้องให้มันเผลอ ให้มันอยู่เฉย ๆ แล้วอาการมันจะเผยออกมา

อาจจะโชคดีที่เคยมีประสบการณ์ เราจึงรู้ได้ทันทีว่าที่เป็นมันคืออะไร ทำให้เราตัดสินใจหาหมอทันทีที่มันกลับมา

ถึงแม้ว่าเราจะรับการรักษาแล้ว แต่บ่อยครั้งที่เราก็เผลอคิดอยากจบเรื่องต่างๆให้มันหายไป ทั้งๆที่รู้ว่าการรักษามันต้องใช้เวลา แต่เราก็ไม่รู้ว่าใจมันจะทนรอได้ไหม 
คนที่คิดแล้วว่าวันต่อไปมันจะไม่มีความสุข อยู่เหมือนตาย ทรมานใจทั้งตัวเองและคนรอบข้าง จนต้องตัดสินใจจบชีวิตตัวเองลงนั้น เขาคิดสั้นจริง ๆ หรือ
แต่เอาเถอะ วันนี้เราว่าเราเริ่มสู้กับมันไหวแล้วล่ะ แล้วอีกอย่างยังมีของอร่อยอีกตั้งหลายอย่าง ที่ยังไม่ได้กิน ถ้าจะรีบไปคงเสียดายแย่ สู้กับเราไปอีกหน่อยนะ


SHARE

Comments

MILDDDDDDD
7 days ago
สู้นะครับ:)​
Reply