11/09/19
วันนี้เป็นวันสอบวันที่สอง เหมือนโดนดูดพลังชีวิตไปจนหมดหลอด แต่วันนี้มันดีกว่าเมื่อวาน วันนี้เราไม่มีน้ำตา เราไม่ทำร้ายตัวเองเหมือนสองวันที่ผ่านมา เราไม่มีอาการดาวน์ มันมีแค่อาการหดหู่ รู้สึกเหงาๆอยู่ในใจรวมทั้งมีความเหม่อลอยง่าย เราดูสงบกว่าที่ผ่านมา แต่จริงๆแล้วข้างในเราคิดอะไรไม่รู้เยอะแยะไปหมด คิดเรื่องเดิมๆซ้ำๆ คิดว่าอยากกลับมาเป็นปกติ อยากจะลืมเรื่องร้ายๆที่ผ่านมา อยากให้รอยแผลหายไป อยากจะมีความสุขแบบจริงๆสักที อยากจะเป็นคนที่มองโลกในแง่ดี อยากเป็นคนที่จมีปัญหาอะไรแล้วพร้อมสู้กับมัน ไม่ร้องไห้หรือบ่นว่าเหนื่อย อยากจะเข้มแข็งให้มากกว่านี้
เราให้กำลังใจตัวเองทุกวันว่า "ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็ผ่านไป" จริงอยู่ที่มันจะผ่านไปแต่สุดท้ายมันก็วนกลับมาอีก เหมือนเราอยู่ในวนลูปเดิมๆของความเศร้า พยายามจะมีความสุข พยายามจะไม่คิดอะไรในแง่ลบ แต่มันทำไม่ได้ เราต่อสู้กับปีศาจในความคิดเราไม่ได้เลยสักนิด 
คิดถึงตัวเองคนเก่า ที่ไม่ต้องมานั่งร้องไห้ ไม่ต้องเครียดกับเรื่องเดิมๆ ย่าเคยถามว่าทำไมเราไม่ร่าเริงเหมือนตอนเด็กๆเลยล่ะ นั่นสิ เพราะอะไรกับที่ทำให้ความสดใสมันหายไปจากตัวเรา เราอยากกลับมาร่าเริง กลับมาเป็นเด็กที่สดใสทั้งภายนอกและภายใน อยากจะเป็นคนที่พูดมาก อยากเป็นทุกอย่างไม่เหมือนที่เป็นอยู่ตอนนี้ มันน่าใจหายนะที่เวลาผ่านไปเท่าไหร่ตัวเราก็แย่ลงมากขึ้นเท่านั้น เราคิดนะว่าเดี๋ยวก็คงดีขึ้น ใช่ มันดีขึ้นแต่ก็แค่ในระยะเวลาสั้นๆเท่านั้น สุดท้ายก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกนั้นแหละ...มีคนบอกว่าเวลาจะช่วยเยียวยาและรักษา เขาคนนั้นโกหกหรือเปล่านะ :)
 

SHARE
Written in this book
My life.
The life of a 16 year old child.🌻

Comments