ฉันขอเฝ้ามองโลกทั้งใบ โดยไม่มีใครรู้ถึงการมีอยู่ของฉันเลย


อ่า... จะเล่ายังไงดี

ความรู้สึกที่เคยเกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อนกลับมาอีกแล้ว

ความรู้สึกกลัวคน กลัวการพบและถูกพบ
กลัวมีใครรู้ถึงการมีอยู่ของตัวเอง

จำได้ว่าเมื่อหลายปีก่อนเคยหวาดกลัวผู้คนมาก
ถึงขนาดที่ต้องหลบอยู่ตามซอกเสา ดาดฟ้า ทางหนีไฟ หรือแม้แต่ในห้องน้ำสาธารณะ
เพราะไม่มีที่ดี ๆ สำหรับคนที่ต้องใช้ชีวิต
ท่ามกลางผู้คนมากมาย แต่ตอนนี้ไม่เหลือพื้นที่ฉุกเฉิน
ที่สามารถอยู่ตามลำพังได้อีกแล้ว

ปัจจุบันซอกเสาถูกยึดแล้ว ดาดฟ้าก็ถูกปิด
ทางหนีไฟก็ไม่ใช่สถานที่ลับอีกต่อไป
มีแต่เสียงคนเดินขึ้นลงตลอดเวลา
ไหนจะพวกสูบบุหรี่ คู่รักที่มาพลอดรักกันอีก

แม้แต่ห้องน้ำสาธารณะเองก็ตาม
เคยอุตส่าห์หลบในห้องน้ำที่ลึกลับ
จนไม่มีใครมาเข้าแล้วแท้ ๆ
ยังถูกแม่บ้านพังประตูเข้ามาจนได้
วิ่งหนีอุตลุดเลยล่ะ

เคยมีห้องน้ำที่ไปซ่อนตัวบ่อย ๆ
ในขณะผู้คนต่างใช้ชีวิตของตัวเอง
คนแล้ว คนเล่า มาแล้วก็ไป
โดยไม่ได้สนใจว่าห้องน้ำที่ถูกล็อกไว้ห้องหนึ่ง
มีคนอยู่ในนั้น กำลังใช้ชีวิตของตัวเอง
และเฝ้าสังเกตความแปรผันรอบข้างอย่างเงียบ ๆ
การได้อยู่ในโลกใบเล็กนั้นทำให้มีความสุขมาก


จนกระทั่งถูกจับได้ ยังจำเงาที่หน้าประตูได้ไม่ลืม
กลัว... กลัวมีคนพังประตูเข้ามา กลัวมีคนปีนเข้ามา
กลัวจะถูกค้นพบ กลัวจะถูกถาม
เป็นสิบนาทีนรกที่แสนยาวนานในชีวิต
ตั้งแต่นั้นก็ไม่เข้าไม่หลบอยู่ในห้องน้ำอีก

กระทั่งไม่กี่เดือนมานี้
ก็กลับเข้าไปหลบในห้องน้ำอีกแล้ว
ตราบใดที่ยังไม่ถูกจับได้ก็ยังปลอดภัยดีเสมอแหละ
คอยหลอกตัวเองแบบนั้น

ล่าสุด แม้แต่คนที่บ้านตัวเองก็ยังกลัว
แค่ถูกเรียกชื่อก็ร้องไห้แทบไม่หยุดแล้ว

อยากหายไป สลายเป็นละอองล่องลอยในอากาศ โดยไม่มีใครรู้จักหรือเข้าใจเกี่ยวกับอะไรก็ตาม
ที่เคยเป็น "คนคนนี้" เลย


คืนนี้จะทำยังไง แล้วพรุ่งนี้ วันต่อ ๆ ไปจะทำยังไง

ทำยังไงดี...
SHARE
Writer
Reheart
Martian
คนเล็ก ๆ ของโลกใบนี้ที่เพิ่งรู้ว่าตัวเองเป็นสัตว์ประหลาดมาจากต่างดาว

Comments