หากจะขอให้อยู่ด้วยกันก่อน...

ไม่เลิกกันได้มั้ย
มันน่าเศร้านะที่เรื่องราวทุกอย่างต้องจบลง แบบที่เราไม่มันได้ตั้งตัว และคุณเป็นฝ่ายคิดมาดีแล้ว

'ไม่เลิกได้มั้ย อยู่ด้วยกันได้มั้ย'

เราคว้ามือคุณมาจับ และใช้สายตาอ้อนวอนให้คุณอยู่ มันเหมือนจะไปได้ดี เพราะคุณกระชับมือเราแน่นขึ้น แต่...

'เค้าไม่อยากพูดคำนั้น'

คำว่า เลิกกันนะ ทั้งที่คุณไม่พูด แต่ทุกอย่างตอนนี้มันฟ้องว่าคุณจะไป

คุณปล่อยมือเราและมองจ้องมาที่เรา

'อย่าร้องไห้นะ'

'อื้ม... เธออยู่กับเค้าแล้วเธอรู้สึกยังไงหรอ'

'เค้ารู้สึกดีนะ แต่เค้าอยู่คนเดียวมานาน..'

'เธอจะบอกว่าเธออยู่คนเดียวดีกว่าอยู่กับเค้า 
ถูกมั้ย'

'ประมาณนั้นแหล่ะ'

เจ็บ มันเจ็บที่รู้ว่าเรายังเป็นแฟนที่ดีไม่พอ ไม่รู้จะโทษตัวเองที่ไม่ได้เรื่อง หรือโทษคุุณที่ใจร้าย

แน่นอน.. เราโทษตัวเอง

คุณก้มหน้าลงไปพักหนึ่ง บรรยากาศดูตึงไปหมด
และเราที่กลั้นน้ำตาไม่ไหวอีกแล้ว

'ขอโทษนะที่ทำให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้..'

เราตัดสินใจเดินออกมา โดยไม่พูดอะไรสักคำ เพราะถ้าอยู่นานกว่านี้ เราคงจะได้ยินคำนั้นแน่ๆ ขอเจ็บแค่นี้ดีกว่า เราเดินโดยไม่หันหลังกลับไปมองว่าคุณจะเป็นอย่างไร เราปล่อยน้ำตาที่อดกลั้นเอาไว้ให้ไหลออกมาอย่างเต็มที่

อย่างน้อยสัมผัสจากมือครั้งสุดท้ายนั้น ก็ยังพอมีความอบอุ่นอยู่บ้าง สายตาสุดท้ายที่ยังบ่งบอกว่าเค้ายังมีเยื่อใย

ต่อจากนี้คงจะใช้ชีวิตไม่ชิน ถ้าหากไปในที่ที่คุ้นเคย หรือที่ที่เราตั้งใจจะไปด้วยกััััน แต่ไม่มีโอกาสได้ไป มันคงจะคิดถึงคุณมากๆ

วันนี้คุณตัดสินใจแล้วว่าเราไม่ใช่คนนั้น เราก็จะขอให้คุณมีความสุข มีเพลงเพราะๆฟัง ขอให้ทุกๆวันที่ไม่มีเราต่อจากนี้เป็นวันที่ดี ขอให้ยิ้มเยอะๆ ไม่เปียกฝน และไม่ป่วย ดูแลตัวเองดีๆนะคะ คุณโนบิตะของเค้า :)

SHARE

Comments