Invitation
“มึงไปนั่งร้าน...กัน”
“ขี้เกียจว่ะ กุจะนอน”
“เออ ๆ ไม่ไร”

ถ้ากูบอกมึงว่าอยากเจอมาก ๆ มึงจะยอมออกมาไหมวะ 
ถ้ามึงรู้ว่ากูทักไปชวนมึงเพราะมึงคือ safe zone ของกู มึงจะยอมออกมาไหมวะ
ถ้ามึงรู้ว่ากูกำลังจะทนไม่ไหวแล้ว มึงจะยอมออกมาไหมวะ 
ถ้ามึงรู้ว่ามันจะเป็นคำชวนครั้งสุดท้าย มึงจะออกมาไหมวะ

แต่กูก็ไม่ได้บอกว่าอยากเจอมึงมาก ๆ
แต่กูก็ไม่ได้บอกว่ามึงคือ safe zone ของกู
แต่กูก็ไม่ได้บอกว่ากูกำลังจะทนไม่ไหว
และกูก็ไม่ได้บอกว่ามันจะเป็นคำชวนครั้งสุดท้าย 

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นหลังจากนี้ไม่ใช่ความรับผิดชอบของมึง กูแค่ทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ แค่หายใจยังเหนื่อยเลย กูอยากใช้ชีวิตให้ได้แบบมึงนะ แต่ก็นั่นแหละ กูมันขี้แพ้เกินไป แต่กูก็ทนอยู่เพื่อคนอื่นต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ 

หวังว่าสักวันจะได้นั่งดื่มกับมึงอีก

จดหมายที่ถูกยื่นให้เขาในงานศพเพื่อนสนิท จดหมายที่เขาไม่คิดว่ามันจะเขียนถึง 
ถึงมันจะพูดเรื่องตายบ้าง เหนื่อยบ้าง แต่ก็ปนไปกับมุกตลกจนเขาไม่คิดว่าวันนั้นจะมาถึง วันที่เพื่อนตัดสินใจจากไปอย่างเงียบเชียบ เหมือนแค่วางสายโทรศัพท์กันไป แต่คงเป็นการสางสายที่กินเวลาไปอีกนานจนถึงนาทีสุดท้ายของชีวิตเขา

เพื่อจะได้ไปดื่มด้วยกันอีกสักครั้ง
SHARE
Writer
Patpattpattt
Ordinary girl 🌈
This too, shall pass

Comments