นิทรรศการศิลปะนามธรรมในห้องดับจิต

การได้รับข้อความทื่อมะลื่อจากเขา กลายเป็นความอุ่นใจได้ยังไง
 มือล่องหนเย็นเยียบอย่างพี่แตะหัวน้องที่ไม่สนิทนัก เหมือนการแผ่อ้อมกอด
ไปสู่อากาศกระเจิงของไออวลไนโตรเจนเหลว
  

โพสของเขาแม้จะปรากฎไม่บ่อย นั่นแสดงว่าช่องแช่แข็งยังปกติดี คราวก่อนดูจะเป็นแค่การจำศีลชั่วคราว ตอนใช้เวลากับเขารู้สึกยังไงหนะหรอ? เหมือน...เหมือนอยู่ในช่องเก็บศพยังไงอย่างงั้น เย็นเยียบ เนิบนาบ ต้องรวบรวมความกล้าเพื่อสบตากับปีศาจก่อนจะได้ล่วงรู้ความลับแห่งชีวิต
ถ้าเป็นหนังคงเห็นฉากแสงจ้าของหลอดฟลูออเรสเซนท์ในโรงพยาบาลร้าง ไฟเก่าอ่อนกำลังฉาบร่างนิ่งงันคู่หนึ่งที่ถูกชักออกจากช่องเก็บศพหมายเลข 7 และ 8 บทสนทนาประหลาดคล้ายการปลอบประโลมจากรุ่นพี่สู่รุ่นน้องที่เพิ่งมาถึงช่องข้างๆในห้องดับจิตไฟเขียวขาว
 
‘เอ็งก็พูดได้ ร่างเอ็งยังอุ่นอยู่
รอให้ตับไตไส้พุงกลายเป็นน้ำแข็งอย่างข้าก่อน’ เขาค่อนแคะ
 
‘แข็งไปคนเดียวเถอะพี่
ใครจะเอาไปใช้ทีกว่าจะละลาย ลำบากเขา’ ฉันสวนขวับไม่ออมมือ


เขาอยู่แบบนั้นมานาน นานจนกลายเป็นที่อยู่อาศัยไปแล้ว เราคุยกันว่าการรักษาอุณหภูมิให้พอเหมาะสำคัญอย่างไรในระยะยาว ช่วงเวลาที่เขาดูนิ่งสงบจนวังเวง พลางคิดว่าไม่ใช่ทำละลายตัวเองไปเสียแล้วหรือไง ดวงหน้าของความเงียบงันเทียบเคียงอะไรได้ยาก... 
 
แม้การคุยกับเขาจะเหมือนคุยกับศพ แต่ก็เป็นศพที่ยังไม่ตายสนิท ชีวิตที่เคยใช้พลังงานสูงของฉันรู้สึกผ่อนคลายดี ให้คิดว่าถ้าเป็นแบบนั้นทุกวันก็คงอยากตายทุกวันแบบเขาแหล่ะ ถึงจะบ่นอ่อนใจไม่ขาดปากแต่ยังนึกครึ้มชวนสร้างงานศิลปะเพื่อตั้งโชว์ในงานศพตัวเองด้วยนะ 

คนแบบนี้ เรียกว่ามีนิสัยขี้เล่นเป็นกันเองหรอ 
ก็พูดลำบาก...



—— นิทรรศการศิลปะนามธรรมในห้องดับจิต 
(Abstract art exhibition in mortuary) 
เขียน: เพตรา วิเศษรังสี

(ดราฟ1 : เรื่องสั้นประกอบภาพสักภาพในอนาคตที่ยังมาไม่ถึง)
ปล. บันดาลใจจากการพูดคุยกับศิลปินท่านหนึ่งตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา
ถ้าชอบอะไรแบบนี้ อ่านแบบสั้นได้เรื่อยๆ --> https://twitter.com/paulynno9

SHARE
Writer
depetragarden
เพตรา วิเศษรังสี
Let us cultivate our garden — Voltaire ‘เสพศิลป์ เขียนกวี และมีชีวิต’ ติดตามความเคลื่อนไหวในเพจ www.facebook.com/petra.visetrangsri/

Comments