สาปรัก นาง สิงห์ บทที่ 14
สีแดง 
น้ำเดินฮัมเพลงด้วยความร่าเริง เพราะเจอมนุษย์ที่ถูกใจ เพราะคิดแผนเล่นอะไรสนุกๆกับริศ
ริศที่กำลังเก็บร้านตามลำพัง กำลังเอาถุงขยะกองโตใส่รถเข็นเพื่อจะไปทิ้ง
ริศเข็นไปที่ถังขยะไม่ทันได้มองทาง ก็ชนเข้ากับบางอย่างเข้า

“โอ้ยย!”

“เห้ยยย ขอโทษครับเป็นอะไรมากไหม”

เสียงร้องของผู้ชาย ที่ล้มลง ริศที่ไม่ทันมองทางรีบเดินไปดู
ชายคนั้นลุกขึ้น เป็นชายร่างสูงใหญ่ ถึงแม้จะใส้หมวกไว้ แต่ก็เห็นถึงสีแดงของเส้นผม

“ผมขอโทษครับ เป็นอะไรหรือเปล่า?”

“ไม่เป็นไรครับๆ”

ชายผมแดงยืนขึ้นปัดผฝุ่นที่เปอะตัวจากการล้ม ขยับหมวกเล็กน้อย
ก่อนจะถามขึ้นมาว่า

“เอ่ออ เห็นผู้หญิงตังเล็กๆผ่านมาแถวนี้บ้างหรือเปล่าครับ”

“เธอทักเปียเดียวยาว นัยน์ตาสีเขียว”

ริศนึกถึงน้ำทันทีที่ชายผมแดงกล่าวมา จึงได้สงสัยแล้วถามกลับไปว่า

“เธอชื่อน้ำหรือเปล่าครับ?”

“ใช่!”

“เธอผ่านมาแถวนี้ใช่ไหม?”

“ผมชื่อฟ้าเป็นลูกพี่ลูกน้องของน้ำ”

ริศหายสงสัยทันทีที่ฟ้าพูดกับริศ ริศจึงบอกไปว่า

“พรุ้งนี้คุณมาที่ร้านผมก้ได้ อาจจะเจอเธออีกครั้ง”

ฟ้าพยักหน้าตกลง ก่อนที่ริศจะเดินไปฟ้าก็ได้ถามอะไรบางอย่าง

“ช่วงนี้มีอะไรแปลกๆเกิดขึ้นบ้างไหม?”

ริศทำหน้าประหลาดใจกับคำถามที่ฟ้าได้ถามมา

“ไม่นะครับ มีแค่วันนี้ที่คนเข้าร้านเยอะกว่าทุกวัน”

“งั้นหรือครับ”

“งั้นพรุ้งนี้เจอกันครับ”

ณ ที่พักของน้ำ เธอกำลังมีความสุขกับการชำระร่างกายของเธอให้สะอาด
พรางพูดกับตัวเอง

“ฉันจะแกล้งอะไรเขาดีนะ”

“ขออย่าพึ่ง ให้เจ้านกบ้านั้นตามฉันเจอตอนนี้เลยแล้วกันนน”

“คิคิคิ”

“แล้วก็ใยสิงห์ ดุร้ายนั้นอีกกกก”

“อยากให้ถึงพรุ้งนี้ไวๆจังง”



SHARE
Written in this book
หิมพานต์ : สาปรัก นาง สิงห์
โปรเจคนิยาย ที่ผู้เขียนอยากลองสักครั้ง เพื่อรับรู้ถึงความล้มเหลวในการเขียนครั้งแรกในชีวิต
Writer
peemm
writer
เป็นคนที่ชอบเขียนนผิดเยอะ

Comments