8.00
เช้ากลางสัปดาห์ที่ไม่สดใสนัก ตลอดอาทิตย์ที่ต้องฝ่าฝนกลับที่พัก เพื่อตื่นมาเจอบรรยากาศครึม ๆ บวกกับความขี้เกียจในการลุกไปอาบน้ำแต่งตัว เพื่อไปใช้ชีวิตในเมืองหลวง

ตึ๊ง
ตึ๊ง 
ตึ๊ง ตึ๊ง ตึ๊ง

🐤 : sent a photo 
        ทำยังไงดีอ่ะ 
        ไม่กล้าคุยแล้วอ่ะ
        😞
        😭

ข้อความจากเพื่อนสนิทเด้งรัว ๆ จนต้องควานหาโทรศัพท์บนเตียง เพื่อมาเจอภาพแคปหน้าจอเป็นบทสนทนาของคนสองคน ที่คนหนึ่งต้องการโทรหาเพื่อคุยเรื่องบางอย่าง แต่ฝั่งเพื่อนสนิทกลับบ่ายเบี่ยง ขอเป็นเวลาหลังเลิกงาน ก็ได้แต่ตอบไปว่า

ME : หายใจช้า ๆ ทำงานไปก่อน

ที่ตอบแค่นี้ใช่ว่าไม่เป็นห่วงเพื่อน แต่เพราะเรื่องนี้มันกินระยะเวลานานจนหมดปัญญาจะหาคำมาปลอบแล้วเหมือนกัน 

ความรักของคนสามคนที่เราต้องอยู่ในเกือบทุกช่วงเวลา ทั้งเตือน ทั้งแนะนำเพื่อนไปเป็นสิบ ๆ ครั้ง ก็ไม่ได้สะเทือนอะไรเลย ตอนนี้คงทำได้แค่รับฟัง เพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้น คือ ผลของการตัดสินใจของพวกเขาเอง 

และต้องไปซื้อทิชชู่มารอ เพราะทุกคนต่างก็เสียใจ อยู่ที่ว่าใครจะผ่านมันไปได้ก่อน


SHARE
Writer
Patpattpattt
Ordinary girl 🌈
This too, shall pass

Comments