สาปรัก นาง สิงห์ บทท่ 12
ยั่ว 
ณ ร้านอาหารของริศ เวลาสองทุ่ม
ริศ และ ริน สนทนากันสักพักใหญ่ จนลืมเสียงที่อยู่รอบข้างไปชั่วขณะ
จนนนท์บ่นกับตัวเองว่า

“ฉันมาทำอะไรที่นี่”

“ฮโหล ทั้งสองคนผมยังอยู่ตรงนี้อีกคนนะ”

“แต่ก็ดีแล้วละ นานๆทีไอริศมันจะได้คุยกับใครสักคนบ้างก็ดี”

เมื่อนนท์มองที่นาฬิกาของตัวเห็นเวลาสองทุ่มกว่าๆ แล้วเงยมองมาที่ทั้งสองคนก็คิดว่า ฉันจะเดินออกไปเงียบๆหรือจะบอกลาก่อนดี

“นนท์ นนท์”

“หะ ว่า ช่วยฉันกับ รินเก็บร้านหน่อยสิ”

“หืมมมมม นอกจากช่วยตั้งแล้วยังให้ช่วงเก็บอีก”

“เหอะน่า เพื่อน”

คำขอของเพื่อนที่ไม่ว่าเล่นตัวยังไงก็ช่วยอยู่ดีกับความที่ไม่ได้เห็นเพื่อนนั้นคุยกับใครมานานนั้นทำให้นนท์ยิ้มหัวเราะออกมา ทำให้ริศอดสงสัยไม่ได้ว่านนท์เป็นอะไร

“เอ้ออ แปลกคน อยู่ดีๆก็หัวเราะ”

“อ๋ออออ ที่หัวเราะนี่คือเห็นฉันคุยกับผู้หญิงใช่ไหม”

“พวกคุณทั้งสองสนิทกันมานานหรอคะ?”

รินเอ่ยถามออกมา ด้วยความยิ้มแย้มราวกับผู้ใหญ่ถามเด็กๆ
ทั้งคู่พยักหน้าจากนั้น นนท์จึงเล่าความหลังให้รินฟัง ว่าเมื่อก่อน

“คุณไปมันเรื่องเล่นดนตรีใช่ไหม?”

“ใช่คะ ทำไมหรือ”

“เมื่อก่อนอะ มันเล่นเก่งมาก เก่งแบบพรสวรรค์เลยละ”

“ผมก็เล่นอยู่กับมันนี่แหละ แต่ว่า”

“วันนึง มันก็แปลกๆไป มันฝันแปลกๆ”

“เห็นแสงประหลาดสองดวง แล้วก็เครื่องดนตรีชิ้นนึง”

“พอตื่นมา ทุกครั้งที่มันเล่นเพลงมันก็จะเห็นภาพแปลกๆ”

“เป็นป่าบ้าง เป็นสัตว์ประหลาดๆบ้าง”

รินยืนพิงเค้าท์เตอร์ ตั้งใจสิ่งที่นนท์เล่าให้ฟังอย่างตั้งใจ

“แปลกดีนะคะ”

ทันใดนั้นมีกลิ่นหอมของขนมลอยมาจากครัวหลังร้าน ริศเดินมาพร้อมขนมรูปร่างประหลาดสีสันดูไม่น่ากินเอาสะเลย ผิดกับกลิ่นของมันที่ฟุ้งลอยออกมาเลย

“อะ ทั้งสองคนค่าแรง”

“ถึงมันจะหน้าตาประหลาด แต่รสชาติของมันรับรองอร่อย”

สีหน้านนท์ออกอาการเห็นชัดเจนถึงความสงสัย ในขณะที่รินทำหน้านิ่งๆ

“เอาน่า ถึงจะหาวิธีแก้เรื่องรูปร่างไม่ได้ แต่ของสำคัญมันอยู่ข้างใน”

ทั้งสามกินขนมกันจนหมดแล้วนั่งพักสทนากันอีกเล็กน้อยก่อนที่จะแยกย้ายกลับไปปตามทางของตัวเอง

ณ ห้องนอนบ้านคฤหาสน์ของริน
รินนอนลงที่นอนของตัวเอง คิดถึง ริศทำไม ชายคนนี้ถึงทำให้รู้สึกแปลกๆ

“องค์เทพ เป็นเขาใช่หรือเปล่า?”

“เริ่มสงสารที่ข้า ที่อยู่มานานเกินไปหรือยังไงกัน?”

ทันใดนั้นเสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของรินดังขึ้น มีข้อความจากผู้จัดการอันส่งมา
รินหยิบขึ้นมาดู ข้อความที่ส่งมา

“ประธาน อาทิตย์หน้าเราต้องเดินทางไกลกันแล้วนะคะ”

ดูข้อความเสร็จรินก็ได้หลับไป



ในรุ่งขึ้น ณ ร้านของริศ

รินเข้ามาที่ร้านของริศแต่เช้า เห็นริศกำลังจัดเตรียมร้านจึงเข้ามานั่งที่โต๊ะหน้าเค้าท์เตอร์และริศเดินออกมาจากครั้วเจอรินที่นั่งอยู่พอดี

“คุณริน มาแต่เช้าเลยนะครับ”

“คราวนี้หนีประชุมอีกหรือเปล่า”

รินเมื่อได้ยินเข้าก็ยิ้มเล็กน้อยเพราะถูกคำของริศแซว

“ฉันให้ผู้จัดการอัน จัดการแทนฉันแล้วละ”

“แล้วจะรับอะไรดีครับ”

“เปล่าหรอก ฉันแค่จะมาบอกว่า ฉันจะเดินทางไกลนะ”

“เป็นนักธุรกิจนี่มันเหนื่อยดีจัง”

“ริศลองรับพนักบ้างไหม เผื่อฉันจะสมัครดู”

“แหม่ จากประธาน สู่พนักงานธรรดา”

พอรินได้ยินการแซวแบบนั้นก็สวนกลับไป

“ฉันแค่ล้อเล่นนะ แต่ถ้าเปิดจริงๆฉันอาจจะยอมทำ ร้านนี้ก็สวยดีกว้างด้วย”

รินลุกออกจากเก้าอี้เดินไปที่ประตูกำลังจะออกจากร้านและกันกลับมา

“ฉันมาแค่นี้แหละ รักษาตัวดีๆละ”

“บายย”

รินเดินออกจากร้านไป
ขณะเดินไปพบกับผู้หญิงคนหนึ่ง....

SHARE
Written in this book
หิมพานต์ : สาปรัก นาง สิงห์
โปรเจคนิยาย ที่ผู้เขียนอยากลองสักครั้ง เพื่อรับรู้ถึงความล้มเหลวในการเขียนครั้งแรกในชีวิต
Writer
peemm
writer
เป็นคนที่ชอบเขียนนผิดเยอะ

Comments