สาปรัก นาง สิงห์ บทที่ 11
คุณ 
“ประธานรินคะ ฟังฉันอยู่หรือเปล่าคะ?”

“ผู้จัดการอันเข้าประชุมแทนฉันไม่ได้หรืออ?”

“ฉันอยากหยุดอยู่เฉยๆหน่านะ”

ผู้จัดการอันพอได้ยินเช่นนั้นก็ถอนหายใจยกใหญ่ พร้อมบ่นพรึมพรำ
ทำไมเธอชอบทำตามใจตัวเองตลอดเลยนะ ทั้งๆที่เป็นถึงประธานแท้ๆ
แต่ชอบทำตัวเหมือนพนักงานธรรดอยู่เรื่อย
อันหยุดเดินมองรินที่เดินไปเรื่อยๆ
รินเดินคิดถึงชายในร้านอาหารคนนั้น ในใจของเธอมความรู้สึกแปลกๆเกิดขึ้นในใจ
แล้วต้องหยุดชงักเพราะหมอดูข้างทางที่นั่งอยู่ริมถนนได้ทักเธอว่า

“ช่างน่าเศร้า”

เมื่อรินได้ยินเช่นนั้น แววตาเปลี่ยนไปทันที นัยน์ตาของรินเปลี่ยนไปเหมือนของสัตว์ดุร้ายแปล่งประกายสีทองจ้องไปที่หมอดูที่นั่งอยู่ หมอดุหลี่ตาลง เล็กน้อย ก่อนจะหยิบบุหรี่ในซองขึ้นมาจุด

“ฟู่วววววว...”

“ไม่ต้องทำสายตาดุดันขนาดนั้นก็ได้”

รินเดินเข้ามาใกล้หมอดูนั้น หมอดูคนนั้นก็ไม่ได้มีท่าทีที่จะกลัวแต่อย่างไร
รินใช้แค่เพียงสายตา มองลงไปยืนกอดอกตัวเอง

“แกคงไม่ใช่พวกหมอดูทั่วไปสินะ”

ท่าทางหมอดูเริ่มซึมๆ ขอบตาดำๆช้ำบอกถึงช่วงเวลาในการนอนอันน้อยนิดของเขา
สายตาที่ดูล่องลอย จ้องมองผ่านตัวของรินไป ควันบุหรี่ฟุ้งไปมา

“แน่นอนละ ฉันเห็นชัดเลยละนะ”

“บางสิ่งที่ติดตัวของเธอนะ”

“ฉันขอเตือน ถ้าไม่รีบทำอะไรละก็มันจะสายเกินแก้”

ท่าทีของรินยังคงดูหยิ่งผยอง

“ขอบคุณสำหรับคำเตือน”

เมื่อรินพูดเสร็จรินก็ได้เดินจากไปอย่างเงียบๆ


ณ ร้านอาหารของริศ ช่วงเวลาหัวค่ำ

ริศยังคงทำงานอย่างขยันขันแข็ง แต่สิ่งที่ผิดปกติไปทุกทีคือการที่ริศนั้น เม่อลอยถึงผู้หญิงที่เข้าร้านมาเมื่อเช้า
ริศมองไปที่นาฬิกาข้อมือตัวเอง เพื่อดูเวลา

“19.00 น.แล้วหรอ”

แล้วนนท์ก็เข้ามาที่ร้านพร้อมหอบของมาเต็มมือ เดินเข้ามาหาริศ ด้วยความร่าเริง

“นริศศศเพื่อนรักกกก”

ริศหันไปมองด้วยสายตาเย็นชา และไม่สนใจเดินหนีไปเก็บโต๊ะเค้าท์เตอร์

“โหหหห เดี่ยวนี้เย็นชาจังอะ”

“ฉันทำงานอยู่เห็นไหมเนี่ย”

“เอออออ อุตส่าเอาของมาฝากก”

ขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนากันนั้น
หางตาของรินก็ได้เจอเข้ากับรูปร่างของผู้หญิงคนเมื่อเช้า
ทำให้ริศมองไปอีกครั้ง นนท์ที่สทนาอยู่เห็นว่าริศกำลังมองไปที่อื่น
จึงหันไปมองว่าริศมองอะไร

“โอโหหหหหหหหหหห เจออีกแล้ว”

“หญิงผู้สะกดสายตา นายนริศได้”

เธอเดินเข้ามานั่งโต๊ะตัวเดิมกับที่เมื่อเช้าเคยนั่ง โต๊ะติดริมหน้าต่าง
ริศ เมื่อเห็นเช่นนั้นจึงเข้าไปแต่คราวนี้ริศไม่เม่อลอยอีกเหมือนเมื่อเช้า

“รับอะไรดีครับ”

ริศยิ้มถามเหมือนถามลูกค้าทั่วไปทุกครั้ง

“ขอเป็น เค้กแล้วก็โกโก้ร้อนที่นึงค่ะ”

“อ่อ....ขอทิชชู่ได้ไหมค่ะ พอดีตรงโต๊ะมันหมด”

ริศหยิบทิชชู่ออกมาจากกระเป๋าชุดกันเปื้อนยื่นให้
รินรับทิชชู่ไว้ แต่ทว่า รินสังเกตที่มือของริศ เลยถามไปว่า

“คุณเล่นดนตรีหรือเปล่าคะ?”

ริศที่ได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจเพราะไม่เคยบอกใคร ถึงเรื่องการเล่นดนตรีของตนเอง
จึงตอบไปว่า

“แค่เคยน่ะครับ”

“ขอตัวก่อนนะครับ เดี่ยวผมมาเสริฟเมนูให้”

รินยิ้มเล็กน้อย ก่อนที่จะลุกตามไปนั่งที่โต๊ะหน้าเค้าท์เตอร์
นนท์ที่เห็นหญิงสาวมานั่งอยู่โต๊ะ สัญชาติญาณของชายเช้าชู้ในตัวนนท์พุ่งพ่านขึ้นมาทันที นนท์เดินเข้าไปนั่งห่างจากรินหนึ่งเก้าเอ้า

“สวัสดีครับ”

“ไม่ทราบว่ามาคนเดียวเนี่ย ไม่มีแฟนหรอครับบ?”

รินใช้เพียงหางตาของเธอมองมาที่นนท์ก่อนจะเมินหน้าหนีและไม่ตอบอะไร
เธอจ้องไปที่ริศ อย่างเดียว
ริศคิดในใจว่าผู้หญิงคนนี้มาจ้องเราทำไมนะ จนถามออกไปว่า

“คุณชื่ออะไรคะ/ครับ”

ทั้งคู่เอ่ยถามพร้อมกัน แต่รินที่พูดไวกว่าบอกไปว่า

“คุณก่อน”

“นริศครับ เรียกริศอย่างเดียวก็ได้ แล้วคุณละ”

“ณรินค่ะ เรียกรินเฉยๆก็ได้ค่ะ”

นนท์ที่เดินเมินอยู่ข้างๆ นั่งท้าวคางสีหน้าเซงๆ มองทั้งคู่สทนากัน....

SHARE
Written in this book
หิมพานต์ : สาปรัก นาง สิงห์
โปรเจคนิยาย ที่ผู้เขียนอยากลองสักครั้ง เพื่อรับรู้ถึงความล้มเหลวในการเขียนครั้งแรกในชีวิต
Writer
peemm
writer
เป็นคนที่ชอบเขียนนผิดเยอะ

Comments