สาปรัก นาง สิงห์ บทที่9
อีกครั้ง 
“เจ้าไม่ควรเข้าไปยุ่ง ให้มันเรื่องมันมากความไปกว่านี้”



“ข้าเพียงทำตามคำขอก็เท่านั้น”

เพื่อให้เจ้าได้เรียนรู้ วิญญาณผู้โง่เขลา ชีวิตนิรันด์บนโลกมนุษย์
ข้ามอบให้เป็นโอกาส เป็นคำสาป และ บทลงโทษของเจ้า
แสงสว่าง สว่างมากจนมองไม่เห็นสิ่งใด



แฮ่กๆ แฮ่กๆ... เสียงหอบหายใจของชายหนุ่มที่ตื่นจากฝันอันแปลกประหลาด
ชายหนุ่มตื่นขึ้นพร้อมกับสีหน้างุน งงกับความฝันอันแปลกประหลาดที่เกิดขึ้น
หนุ่มค่อยๆจัดระเบียบลมหายใจของตัวเองอย่างช้าๆ

“ฟู่ววววว....”

“นี่มันฝันอะไรกัน แปลกจังแหะ”

“แต่ช่างมันเถอะ”

ชายหนุ่มหยิบมือถือที่อยู่ข้างเตียงขึ้นเพื่อดูเวลา

“พึ่งจะหกโมงเช้า”

ทันใดนั้นมีเสียงตะโกนจากข้างนอกบ้านดังขึ้นมาถึงชั้นสาม

“รีดดดดดดดดดดดด!! รีดดดดดดดดดดดดดด!!”

ชายหนุ่มที่สลึมสลือชื่อ นริศ เดินออกมานอกระเบียงเพื่อดูว่าใครเป็นคนเรียก
ริศโผล่หน้าออกไปเพื่อดู ปรากฏเป็นนนท์เพื่อนของ ริศ เองที่เป็นคนเรียกเอง

“อะไรรรร!! ตะโกนเรียกฉันแต่เช้าเลยนะ!!”

“เปิดร้านได้แล้วววว ให้ฉันเข้าไปที!!”

“รอแปปนึงงง!!”

ริศลงไปชั้นล่างชั้นหนึ่งซึ่งเป็นร้านอาหารของริศเอง ในสภาพที่ยังไม่ได้เตรียมตัวแต่อย่างไร เปิดประตูให้นนเข้ามาข้างใน

“ทำไมถึงมาแต่เช้าอะ”

“พอดีฉันมีงานแถวนี้นะ จำได้ว่าแกเปลี่ยนบ้านตัวเองเป็นร้านอาหาร”

“ฉันเลยแวะมาสักหน่อย”

“งั้นฉันขอขึ้นไปอาบน้ำแต่ง ตัวก่อนนะ”

“นนท์นั่งรอข้างล่างนี่แหละ เดี่ยวฉันก็เปิดร้านแล้ว”

“โอเคค้าบบบ”

ริศขึ้นไปข้างบนทำธุระส่วนตัวจนเรียบร้อยแล้วแต่งตัวลงมาข้างล่าง
นนท์ที่เห็นริศอยู่คนเดียวสงสัยว่ามีลูกจ้างช่วยงานไหมเพราะเห็นว่าจัดสรรค์ร้านดูกว้างใหญ่

“แกเล่นเปลี่ยนชั้นหนึ่งเป็นร้านใหญ่แบบนี้ แกไม่จ้างลูกน้องหรอ?”

ริศถอนที่ได้ยินคำถามจึงถอนหายใจเล็กน้อยแล้วส่ายหน้า

“แกก็รู้ฉันมันไม่ชอบความวุ่นวาย ทุกวันนี้มีแกเป็นเพื่อนอยู่คนเดียวทิ่ติดต่อ”

“ริศ...แกไหวหรอวะ?”

“เออหน่า.. แค่นี้ฉันเอาอยู่ระดับนี้ละ”

“เออๆๆ รู้ว่าเก่งจัด แต่วันไหนไม่สบายก็ขอให้เก่งแบบนี้บ้างก็แล้วกัน”

ริศออกสีหน้าไม่สนใจพร้อมเบะปาก แล้วเดินไปที่โต๊ะเค้าท์เตอร์เพื่อเริ่มจัดของ
ในขณะที่จัดอยู่ก็มองมาที่นนท์ แล้วยิ้มให้ แต่นนท์กำลังยุ่งอยู่กับหน้าจอโทรศัพท์
กับเอกสารเล่มบางที่วางบนโต๊ะ หน้าเค้าท์เตอร์

“ไอนนท์!”

“หะ!!!”

“ไหนก็มาร้านฉันเช้าแล้ว ช่วยเตรียมของหน่อยดิ”

นนท์ทำสีหน้างงๆ พร้อมถามสวนกลับไปว่า

“แล้วฉันจะได้ไรหะ!”

ริศจับปลายคางตัวเองคิดข้อเสนอว่าจะให้อะไรดี เพียงสักครู่

“เออ คิดออกละ เดี๋ยวให้กินข้าวฟรีจานนึง”

“หืมมมมมมมมม แค่นั้นเองอ่อ”

“อะไรรรร จะเอาไม่เอา”

“เออๆๆ เอาก็เอา”



ทั้งสองคนงุ้นง่วนกับการจัดเตรียมของในร้าน นนท์เป็นคนหยิบส่งของให้กับริศ

จัดโต๊ะเก้าอี้ ทั้งร้านจนเสร็จ

“อาห์....ในที่สุดก็เสร็จสักที ฟู่วว”

นนท์นั่งพักเหนื่อยจากการจัดร้านของริศ อยู่ที่โต๊ะหน้าเคาท์เตอร์

แล้วริศก็เดินเข้ามา พร้อมชุดกันเปื้อน แต่ริศไม่ได้มามือเปล่า

นนท์ที่นั่งอยู่ได้กลิ่นหอมของอาหารที่ริศเดินถือมาด้วย

ทำให้นนท์มองตามตาค้างจนริศมาเสริฟก็จังจ้องอยู่

“อะไรๆแค่นี้ทำบ่น อะนี่ค่าเหนื่อย”

สายตาของนนท์เกิดความประหลาดใจอย่างมาก

“นี่แกทำอาหารน่ากินได้ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร?”

ริศยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก แล้วตอบด้วยท่าทางที่น่าหมั่นไส้ว่า

“ก็คนมันเก่งอะนะ”

นนท์ได้แค่เบะปาก แล้วหยิบช้อนส้อม เพื่อจะกินข้าว

ในขณะที่ที่ริศ จะเดินไปเปิดป้ายหน้าร้าน ได้เห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่หน้าร้าน

....

SHARE
Written in this book
หิมพานต์ : สาปรัก นาง สิงห์
โปรเจคนิยาย ที่ผู้เขียนอยากลองสักครั้ง เพื่อรับรู้ถึงความล้มเหลวในการเขียนครั้งแรกในชีวิต
Writer
peemm
writer
เป็นคนที่ชอบเขียนนผิดเยอะ

Comments