ผลสอบ
'กานน'

'เค้าอยากดูหนัง'

"เปิดเลยคับกานก็อยากดูเหมือนกัน"

'เดี๋ยวเค้าไปเอาป๊อปคอร์นเเปปนึง'

"คุณ เค้ารักคุณนะ"







'เค้าเอาป๊อปคอร์นมาเเล้ว ดูหนังกันเถอะ'



หลังจากนั้นผ่านมาสามเดือนเเล้ว หลังจากนั้นกานตื่นขึ้นมาเเละมาพักรักษาตัวที่คอรโด ฉันขอดรอปเเละก็มาช่วยดูเเลกานอย่างใกล้ชิด ใช่เกือบไปแล้ว นึกว่าจะไม่ได้อยู่ด้วยกันเเล้วซะอีก 



ก๊อกๆ


'มาเเล้วค่ะ '

-ภัทรลูกเป็นไงบ้าง?-

'กำลังจะดูหนังกับกานเลยค่ะ เพิ่งอบป๊อปคอร์นเสร็จเอง'


-ภัทรลูก-

เเม่เอามือมาจับไหล่ฉันเเล้วร้องไห้ 

'เเม่เป็นอะไรคะ?'

-กานตายไปแล้วลูก!! กานตายไปแล้ววว!!-

'...เเม่พูดอะไรคะ'

'เเม่พูดไรรกันคะะ กานน่ะยังนั่งคอยอยู่เลยย เรากำลังจะดูหนังเลยค่ะ! คุณเเม่โกรธใช่มั้ยคะที่หนูทำให้กานต้องเจ็บ เเต่มาหลอกหนูด้วยเรื่องเเบบนี้เลยค่ะ'

-ภัทร...กานมาหาลูกไม่ได้เเล้วเเล้วนะ..ไม่มีทางกลับมาเเล้วนะลูก...-


อึก!! ห้ะอะไรกัน





.






.







.







.







.





12 ชั่วโมงหลังการรักษา 

'คุณอย่าไปจากเค้าเเบบนี้ เค้าอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ'

อยู่ๆหัวใจของคนร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียงก็หยุดเต้นไปดื้อๆ 

ฉีดยากระตุ้นหัวใจ!!





เคลียร์!!!  



ฟรึบ




เพิ่มเเรงไฟ!!300จุล



กลับมาเเล้วค่ะ!



เช็คชีพจร




หายไปอีกเเล้วค่ะ!!




ใช่ ที้งหมดนั้นใช้เวลากว่าครึ่งชม.เพื่อดึงเขากลับมา.





หมอขอโทษจริงๆนะครับ เเต่คนไข้ไม่สู้เเล้ว ไม่ใช่สิ สู้ไม่ไหวต่างหาก เขาสู้เต็มที่เเล้วครับ 

หมอเวลามือมาจับที่หัวไหล่ของฉันเเล้ฝรีบเดินออกไป 


ไม่!! ไม่นะะ!! 





ไม่มีทางหรอก กานยังบอกว่าจะมาหานะ


หลังจากนั้นฉันเก็บตัวเงียบ ไปงานฝังศพของเขา ฉันไม่เชื่อหรอก ไม่มีทาง เขาบอกว่าเขาจะมาเจอฉัน เเละอาจตะเพราะข้อความข้อความเดียวที่ยังทำให้ฉันรอเขา ฉันยังใช้ชีวิตเหมือนเดิม เหมือนเเบบที่มีเขาอยู่ เเละเขายังอยู่



.




.



-ภัทร กานมาหาลูกไม่ได้เเล้วนะ ไม่มีทางมาหาลูกได้เเล้วนะ-

'ไม่ค่ะเเม่ ไม่มีทางหรอก ไม่ๆ'

ฉันหันหลังกลับไปเพื่อพบกับความจริงทุกอย่าง 
พื้นที่เเห่งความทรงจำ ทุกอย่างยังเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนไปเลยยกเว้นก็เเต่ขาดไปเพียงเจ้าของเรื่องราวเเห่งความทรงจำ ในวันที่ความทรงจำเดิมที่คุ้นเคยหายไป...เหลือเพียงความว่างเปล่าเหมือนกล่องขนมที่ซื้อมา
เหลือเพียงเเค่กล่องที่ว่างเปล่า เหลือเพียงเศษน้ำตาลที่ตกอยู่ หรือก็เปรียบเสมือนความหวานที่คละคลุ้งอยู่ในปากเเละยังคงฝังลึกอยู่ในความทรงจำ

กล่องขนมที่เปรียบเสมือนความทรงจำที่เเสนหวาน
มันจะต้องมีคนหารมันเสมอ ไม่ว่าด้วยเหตุผลใด เมื่อเรื่องราวที่เเสนสำคัญนั้นว่างเปล่าเหลือเพียงเปลือกของขนม เหลือเพียงรสชาติที่ยังคงคละคลุ้งอยู่ในปาก เหลือเพียงเศษซากความทรงจำ เหลือเพียงเศษน้ำตาล เหลือเพียงการกระทำที่เคยสื่อความเเละอารมณ์ เหลือเพียงภาพทรงจำจางๆที่ทำให้นึกถึง...เเต่ตอนนี้
มันว่างเปล่า



'ฮือออ'

'เค้ารับมันไม่ไหว เค้ายอมรับกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่ได้ มันยากเกินไปป เค้าอยู่โดยไม่มีคุณไม่ได้ทำไมเรื่องเเบบนี้ต้องมาเกิดกับพวกเราล่ะ ทำไใต้องเกิดกับคุณด้วย เเล้วทำไม เค้มถึงเป็นคนที่ยังอนู่ล่ะ!! มันทรมานมากไม่ไหวเเล้ว มันมองไม่เห็นสักทางเลยเวลาไม่มีคุณมันมืดมิดไปหมด คุณที่เคยเป็นดวงกฝดาวส่องสว่างของเค้าหายไป เเล้วเค้าจะไปถูกทางได้ยังไงง!!! ฮือออ'


-ภัทรโทรศัพท์กานลูก เเม่ไปก่อนนะ-


ฉันรับมันมา เจ้าเครื่องสี่เหลี่ยมสีดำ หน้าจอเเตกเป็นรอย ฉันเปิดมันเเละเริ่มไล่ดูสิ่งต่างๆ
รูปภาพต่างๆในเครื่องนั้น ข้อความในเเทที่เคยพูดคุย เพลงที่ถูกบันทึกเสีเอาไว้ เนื้อเพลงที่เค้าเเต่ง เเละ ข้อความถึงฉัน

'ถึงคุณผู้เป็นที่รัก'

จะครบสามปีเเล้วนะที่เราเริ่มคบกัน ยินดีที่รักคุณจนหมดหัวใจขนาดนี้ ขอโทษทุกๆเรื่องที่ทำให้โกรธ ขอโทษที่ทำให้งอน ขอโทษที่ทำให้น้อยใจ เเละขอโทษสำหรับทุกๆอย่าง ขอบคุณในทุกๆช่วงเวลา ที่มีความสุขนะคะ ขอบคุณที่มาเป็นส่วนหนึ่งในความทรงจำของกาน อยากให้รู้ไม่ว่ายังไงกานจะรักคุณเสมอ สิ่งสุดท้ายที่กานจะทำให้ในชีวิตนือการเลิกรักคุณ คุณคือดวงดาวบนท้องฟ้าในยามมืดมิด เป็นดวงดาวที่สว่างไสวที่สุด คุณเปรียบเสมือนดวงจันทร์ที่สุกสกาวบนท้องฟ้ายามกลางดึก คุณเปรียบเสมือนกับดวงอาทิตย์ที่อบอุ่นเเละให้เเสงเเก่โบกอย่างเค้าที่เป็นดาวเคราะห์หินไร้ค่า คุณคือทุกอย่างขอเค้าเลย พอถึงวันครบเค้ามีของจะให้ด้วยเเต่มันอีกตั้งสามเดือนอ่ะเนาะ เค้าเพิ่งสั่งไปทำตื่นเย้นสุดๆ อยากจะเห็นว่ามันสวยเเค่ไหน กานสั่งร้านสร้อยให้ทำจี้คู่นึงเเหละ เค้าจะเอามาคุณวันครบรอบ ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง รักคุณเสมอ เเล้วเจอกันนะคะ

"หวังว่าจะท่องได้นะกาน"
"จี้ร้านคุณซัน"



โน้ตสุดท้ายก่อนที่กานจะมาหาใช่มั้ยนะ 
ประโยคที่ร้อยเรียงด้วยถ้อยคำสวยงาม เมื่อฉันอ่านจบก็ไม่มีเเล้วเรี่ยวเเรงที่ยังเหลืออยู่ มันเจ็บจนจุกไปหมด เจ็บจนเหมือนจะตายเลย อาการเเน่หน้าอกเริ่มเกิดขึ้น การหายเริ่มติดขัด เอ้าหรือเรากำลังจะตายว่ะ...จากนั้น








'หึ้ยย!!'

'ตายเเล้วหรอ'

ฉันตื่นมาบนพื้นสีขาวยาวสุดลูกหูลูกตา 

'กานนี่!!'

'กาน!!'

ฉันเดินเข้าไปแล้วกอดตรงคนตรงหน้า

"กานเองค่ะ"

'ฮึอก กาาๆกานจริงๆด้วย กานจริงๆใข่มั้ย'

"เค้าเองเ้คาอยู่ตรงนี้นะไม่ร้อง"

มันคือกอดที่อบอุ่นที่สุด

'กานเค้าตายเเล้วใช่มั้ย หรือกานตายเเล้ว เราตายเเล้วหรอที่นี่ที่ไหน'

"ใจเย็นๆนะคนดี เค้าตายเเล้ว"

รอยยิ้มปนกับใบดวงตาเศร้าๆที่มองมา เเม้มันจะเจ็บข้างในใจมากขนาดไหน มันก็ยังสวยงามเมื่อทันเป็นรอยยิ้มของเค้า

"เเต่คุณยังไม่ตายนะคะ"

'ฮือออ เค้าไม่ไหวเเล้วว ไม่เอาเเล้ว เค้าจัอยู่ยังไง ไม่มีคุณ..ค เค้าอยู่ไม่ไหวหรอก ฮือออ!!'

"เค้าจะอยู่ตรงาี้เสมอ"

เขาอเอามือจิ้มในตำเเหา่งของหัวใจฉัน

"เค้าจะอยู่กับเเละคอยเฝ้ามองคุณจากที่ใดสักเเห่ง เค้าจะคอยเฝ้ามองคุณ"

'ฮืออ'

เขาเอามือมาปาดน้ำตาบนเเก้มของฉันออก เเละจูบเบาๆบนริมฝีปากของฉัน 

"หมดเวลาเเล้วนะคะ..คุณต้องตื่นเเล้ว"

'ไม่เอาไม่ตื่นได้มั้ย'

"เค้าจะต้องไปแล้วนะ นานกว่านี้ไม่ได้"

'ขอกอดเเน่นๆนะคะจนกว่าคุณจะต้องไป ขอร้อง'

เรากอดอยู่พักนึงมันนือกอดที่เเน่นที่สุด อบอุ่นที่สุด เเละเจ็บที่สุด 

"เมื่อคุณลืมตาบนโลกนั้น ได้โปรดใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ได้โปรดอย่าร้องไห้ จงเข้มเเข็ง"

'เเล้วเค้าจะได้เจอคุณอีกมั้ย..'

ร่างกายจองเขาเริ่มมีเเสงสว่างออกมา

"ได้เจอสิ..


ร่างกายนั้นเริ่มหายไป เเละเหลือเพียงเดสงสว่างวาบ 

คุณหลับตาได้เเน่นเเค่ไหนล่ะ เจอกันใหม่นะคะ



เเสงสว่างนั้นหายไปเหลือเพียงความอบอุ่นบองกอดนั้น








" เค้ารักคุณที่สุดเลย "

คำบอกรักที่ยังดังเเว่วออกมาจากความอบอุ่นนั้น
มันยคงดังกังวานในใจ

เเละมันจะดังตลอดไป













SHARE
Written in this book
Short Story Circle
ความสัมพันธ์ของบุคคลคนนึงจะวนหลูบเป็นวงกลม 'กาน' ผู้ที่อยู่ในวงกลมนั้นจะมีหลูบความสัมพันธ์เเบบไหน ติดตามอ่านกันได้
Writer
-MSHFP-
Writer
นมสดน้ำผึ้งปั่นหวานน้อย

Comments