รักเรา มีเขาอยู่ในนั้น
เพราะความรักมักเกิดได้ทุกที่ ทุกเวลา และ กับทุกคน แต่กับเรามันมักจะไม่ค่อยเป็นรักทีดีมากนัก บ่อยครั้งที่มันต้องจบด้วยเหตุที่ไปด้วยกันไม่ได้ 
รักครั้งที่เจ็บปวดจากการที่รักคน ๆ หนึ่ง แต่เขาดันมีเจ้าของอยู่แล้ว ซึ่งเธอผู้นั้นก็รักเขา และไม่รับรู้เรื่องราวอะไรเลย ภายในใจรู้สึกผิดอยู่เสมอ แต่ก็ยังแอบฝันว่าสักวันมันจะเป็นของเรา แต่ว่าพอเวลามันผ่านไปนานหลายปี ก็ได้เข้าใจว่า ฝันแบบนั้นมันไม่มีวันเป็นจริง 
เราไม่มีทางเป็นผู้ชนะ เพราะเขาไม่มีท่าทีว่าจะทำอะไรให้มันคืบหน้าระหว่างเรา 
เราเลือกที่จะตัดสินใจเดินออกมา แม้ว่ามันจะดูช้าและสายไปกับความรู้สึก 
มันเจ็บปวดมาก  ก้าวออกมาจากชีวิตเขา ทั้ง ๆ ที่ ยังรักเขามาก
ก้าวออกมาทั้ง ๆ ที่เจ็บปวดมาก 
ก้าวออกมาช้า ๆ ยอมให้เขาว่าเราไม่ดีที่ทิ้งเขาไป
เพียงแต่เขาไม่เคยรับรู้ และไม่พยายามทำอะไรให้มันชัดเจนกับเรา หรือกับอีกฝ่าย จะเลือกทางไหนก็เอาสักทาง แต่เขาไม่เลือกสักที  คืนวัน นานปี ความเจ็บปวดมักตกมาอยู่กับคนที่รู้ทุกอย่าง คือ เรา
เราตัดสินใจถูกแล้วที่เดินออกมา เพราะอีกฝ่าย เธอคนนั้นไม่ได้รู้เรื่องอะไรแต่แรก เราผิดเองทุกอย่างสำหรับเรื่องนี้ที่เผลอใจไป
ก้าวออกมาและให้เธออยู่กับเขาคนนั้น เพียงคนเดียว มันถูกแล้ว
ตราตรึงความเจ็บปวดเอาไว้ในใจ
แม้วันนี้มันจะยังไม่หาย 
แต่ก็ไม่ถึงกับตาย
ก็ยังรักเขาอยู่ 
แต่ก็มิอาจจะกลับไป
ขอให้มันเป็นบทเรียน 
รักแบบนี้ มันไม่ดีเลย 
และมันคงจะเห็นแก่ตัวเกินไปที่อยากได้เธอมาครอง 
มันคงเห็นแก่ตัวเกินไป 
หากจะได้เธอมาแล้ว มีคนอีกคนต้องร้องไห้อยู่
.
จบแบบนี้มันถูกแล้ว
แม้ ณ ขณะนี้จะยังไม่ลืม ผ่านมานานปีกว่าแล้ว
ก็ยังคิดถึง ก็ยังคงรัก 
แต่ก็คงเก็บทุกอย่างไว้ในใจเงียบ ๆ คนเดียว
.
ยิ้มให้กับทุกอย่างที่ผ่านเข้ามา
ยิ้มให้กับตัวเอง 
.
แบบนี้ก็สบายดี
ไม่อึดอัดอะไร 
.
บันทึกของมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง
แค่มนุษย์ธรรมดา ๆ คนหนึ่ง
บันทึกนี้คือบทเรียนความรัก
รัก ที่จะไม่กลับไปซ้ำรอยเดิมอีก

SHARE
Writer
konpentapang
writer
Hello,i'm Nabee

Comments