สิ่งที่ได้จากความซวย
ในหนึ่งอาทิตย์ คนเราสามารถเกิดอุบัติแบบเดิมได้สองครั้งด้วยหรอวะ... เรามอเตอร์ไซค์ล้มสองรอบในหนึ่งอาทิตย์ รอบเเรกขาขวามือซ้ายเป็นเเผลเหวอะ  รอบสอง ขาซ้ายมือขวาบวมช้ำเป็นมังคุดเลย 

ตลกมั้ย
เราเพิ่งผ่านวันเกิดมาได้ไม่ถึงอาทิตย์ ซวยรับวันเกิดจริงๆ

เเบกร่างที่พัง เเละสังขารที่ไม่อำนวยไปทำเเลป เเละ Field work
สงสัยหินหรืออะไร บาดมือตอนทำงานที่เเปลง
กลับมาปุ้บ นิ้วเหวอะ เป็นเเผลลึก เขียนหนังสือ กินข้าวจับตะเกียบไม่ได้ไปอีก

เรานั่งลงบนโซฟาที่บ้าน
กอดน้องฮิปโป ตุ๊กตาเเสนรักของเรา
นั่งทายาให้กับสภาพร่างที่เหวอะไปหมดของเรา
ทายาเสร็จ ก็เอาคอมออกมาปั่นงานต่อ พรุ่งนี้เราต้องส่งงาน 
เอกสารเเลปที่จะทำพรุ่งนี้ก็ต้องเตรียม

สี่ทุ่มครึ่ง
เเม่งเอ้ยยย เเสบเเผลจนไข้ขึ้น

น้ำตาไหลเเปะๆ ลงมาเปื้อนกระดาษเอกสาร
เชี่ย ... 
เหนื่อยจนร้องไห้เลยกู ปกติเราไม่ร้องไห้กับอะไรง่ายๆนะ
เเต่เหมือนเเบบ ร่างจะเเหลกอยู่เเล้ว ขอพักเเค่ครึ่งวันก็ไม่ได้หรอวะ
เเต่งานมันต้องส่งจริงๆ เเลปเราก็ต้องไปทำพรุ่งนี้ เราทิ้งความรับผิดชอบไม่ได้

เหนื่อยโคตรๆ เลยหว่ะ 
เเต่เเม่งก็บ้า ร้องไห้เสร็จกูก็ไฟต์ทำงานต่อจนเสร็จ 
เหนื่อยจนหลับไป ตื่นมาทำงานต่อ

ผ่านไปอีกหนึ่งอาทิตย์
เเลปเฟลอีก เพราะฝนตกหนักที่ภาคใต้ของประเทศญี่ปุ่น
เราปลูกต้นไม้ได้เเค่ปีละครั้ง เพราะเราควบคุมฤดูเเละอุณหภูมิ
ช่วงอาทิตย์นี้ เป็นช่วงสำคัญที่เราต้องเก็บผลการทดลอง 

ฝนเจ้ากรรม ตกเเม่งทุกวัน ต้นไม้ก็ไม่สังเคราะห์เเสง
เห้ออออ  เฟลชิบหาย ปลูกมาครึ่งปี ตอนที่สำคัญที่สุด ดันโดนพายุฝน

มาวันนี้ สดๆ ร้อนๆ เลย
ทำเเลป วัดค่า chlorophyll ในใบไม้
เราพลาดเองเเหล่ะ เราสัพเพร่าทำเครื่องวัดตก 
เจ๊งสิ

เชี่ย ....... 
เคยทำของของมหาลัยเสียมั้ย เรานี่ครั้งเเรกเลยนะ
ใจหายตกไปอยู่ตาตุ่ม
เครื่องละเท่าไหร่อะเหรอ 
50,000 กว่าบาทมั้ง

เชี่ย 
จะซื้อใช้คืน ก็ได้อยู่หรอก
เเต่ประเด็นคือจะมีหน้าไหนไปบอกอาจารย์วะ
รุ่นน้องคนอื่นที่เค้าใช้เครื่องนี้ด้วยกันกับเรา เค้าจะเดือดร้อนไหม

ที่เหี้ยกว่าคือ
เมื่อวานซืน มีคนทำ pipettman ในเเลปพัง เเล้วก็ทิ้งไว้อย่างงั้น
อาจารย์ก็ให้เราไปตักเตือนน้องๆ
เราก็ต้องบอกให้ทุกคนใช้ของดีๆ ของมันเเพงนะ มันเสียหาย

ละเป็นไง สองวันถัดมา
มึงทำเสียซะเอง งามหน้ามั้ยเเหล่ะ

ก็รู้นะ ว่าคนเรามันพลาดกันได้ 
เเต่ความน่าเชื่อถือของกูมันหายไปหมดเเล้ว
จะเอาหน้าไหนไปสั่งสอนใครอีก

โคตรเฟล 
เฟลเเบบ ..... กลับบ้านได้มั้ย
นั่งโง่ในโรงเรือนอุณหภูมิ 25 องศา  หนาวไปอีก
กลับบ้านได้มั้ย ไม่เอาเเล้วได้มั้ย
ไม่ได้ น้องต้นไม้ยังสังเคราะห์เเสงไม่เสร็จ เทไม่ได้นะ
นั่งรอต้นไม้สังเคราะห์เเสงเเบบเซงๆ เเต่อารมณ์ทำเเลปมันไม่มีเเล้ว
เราเลยโทรหาป๊า
"ป๊า เเบบ... เหมือนยิ่งพยายาม มันยิ่งเเย่เลยอะ"
"ต้องทนถึงขนาดไหนหรอ คนเรามันมีลิมิตถึงขนาดไหน"

เราพังมากๆ เลยอะตอนนั้น
เอาจริงก็เเค่ทำเครื่องพัง เเต่มันเหมือนโดมิโน่เลย
ช่วงนี้เราซวยติดๆ กันหลายเรื่อง เหมือนใจเราโดนกัดกร่อนทีละนิดๆ
เราบอกตัวเองว่าเราทนได้ เราทนได้ 
เเต่จริงๆ เเล้วเหมือนใจเรามันร้องไห้อยู่เลย
(ยืมคำเพื่อนมา เราเข้าใจอารมณ์คุณเลยนะ)

พ่อพูดกับเราว่า
คิดตามป๊านะ ถ้าคิดให้มันดี ทุกอย่างมันก็จะดีนะ 
เกิดอุบัติเหตุหรอ ไม่มีสตินะ

ช่วงนี้พักผ่อนน้อยใช่มั้ย 
ใช่ เรานอนน้อยลงมาก เพราะช่วงนี้เราโคตรยุ่งเลย

ช่วงนี้กินข้าวน้อยลงรึเปล่า
ก็ใช่ เราไม่ได้กินข้าวเที่ยงมาจะเป็นเดือนเเล้ว เราไม่มีเวลา น้ำหนักลดไปสามโล
เเม่ง โคตรเป็นการไดเอทที่ไม่ถูกสุขลักษณะ

ร่างกายมันประท้วงนะ ว่าเราไม่ไหวเเล้ว 
เราต้องมีสตินะ คนเราที่สุดเเล้ว ถ้าร่างไม่ไหว อยากทำงานขนาดไหน มันก็ทำไม่ได้
เหตุการณ์นี้มันเตือนให้รู้ว่า ร่างกายเรา ตัวเรา สุขภาพเรา สำคัญขนาดไหน
จากนี้ จะยุ่งเเค่ไหน เเต่ให้รู้ว่าสุขภาพต้องมาก่อนนะ 

เเลปเฟลเหรอ

สภาพอากาศไม่เเน่นอน อันนี้เราช่วยอะไรไม่ได้ 
ธรรมชาติกำหนดทุกอย่าง เเต่เราเป็นนักวิทยาศาสตร์ เราเป็นนักสังเกตุ
ว่าธรรมชาติมันทำให้สิ่งมีชีวิตเปลี่ยนไปยังไงไม่ใช่หรอ
สังเกตุต้นไม้บ้างมั้ย ว่ามันเปลี่ยนเเปลงขนาดไหน อะไรทำให้มันไม่เเน่นอน
เเต่ถ้าเรานิ่ง เราเเน่นอน ไม่เอาใจไปใส่เเล้ว ความจริง หรือ fact 
ด้านวิทยาศาสตร์มันจะมาให้เราเห็นเองนะ โอกาสในการค้นพบอะไรใหม่ๆ 
อาจจะมาจากความไม่เเน่นอนก็ได้ ทำใจให้สบาย เเล้วดูต่อไป

ทำเครื่องวัดเจ๊งหรอ

อันนี้ต้องยอมรับว่าเราสัพเพร่า 
เเต่คนเราพลาดกันได้ เมื่อมันเกิดเเล้ว ของมันเสียไปเเล้ว
เอาใจไปยึดติดตรงนั้น มันก็ช่วยไม่ได้ ลูกมีสิ่งที่ต้องคิด ต้องทำ ต้องให้เหนื่อย
ต้องให้ใส่ใจ มากกว่าเรื่องทำของพัง 
เเต่ต้องทำให้มันถูกต้อง ไปขอโทษอาจารย์ตรงๆ ซะ
เเล้วถ้าอาจารย์จะให้รับผิดชอบยังไง ก็เเล้วเเต่วิจารณญาณ
เสียเงินหลายหมื่นซื้อรู้ ซื้อความสัพเพร่าตัวเองนะลูก เเล้วมันจะไม่เกิดยังงี้อีก

เราวางโทรศัพท์ของป๊าไป
มันเป็นอย่างที่ป๊าพูดจริงๆ เราเอาเเต่โทษดวง โทษนู่นนี่
เเต่จริงๆ เเล้วเราไม่ได้ซวยหรอก ทุกอย่างมันเกิดจากตัวเรานั่นเเหล่ะ

เรารู้ว่าทุกคน เวลาทำอะไรผิด เเล้วต้องไปขอโทษผู้ใหญ่อะ
ความรู้สึกมันช่างหนักอึ้ง

ห้องของเราห่างจากห้องอาจารย์เเค่สองก้าว
เเต่ทำไมมันดูไกลจังเลย

เเต่เรามีกฏของเราข้อนึง
เวลาเราจะขอโทษใครซักคน

When you have to apologize someone, make it clear and fast, without any excuseเเล้วเราต้องเป็นคนที่ซื่อสัตย์เเละจริงใจ
Be an honest and sincere person
เขียนเตือนตัวเองลงในทวิตเตอร์
สูดยาดมเข้าไปสองฟอดใหญ่

ก๊อกๆ
"จารย์คะ หนูมีเรื่องจะสารภาพเเละขอโทษค่ะ"

เราก็ขอโทษอาจารย์ไปตามระเบียบ เพราะความเลินเล่อของเราเอง
ของมันเสียหาย เป็นของส่วนรวม เพราพร้อมจะชดใช้คืน

คำเเรกที่ออกมาจากปากอาจารย์
คุณไม่บาดเจ็บตรงไหนนะ? ของมันเสียได้ เเต่อย่าให้ร่างกายบาดเจ็บก็พอ
.............
น้ำตาจะไหลเลย
เเบบ .... หนูขอโทษ  
ทำไมต้องใจดีขนาดนี้ หนูทำของเสียนะ จะไปบาดเจ็บได้ยังไง
ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมซื้อให้ใหม่ ไม่ต้องชดใช้หรอก 
มันรู้สึกจุกอกกว่าโดนด่าอีกนะ
ความใจดี มันซื้อใจคนได้ขนาดนี้เอง

อย่างที่พ่อเราบอก ถ้าเราไม่เจอเรื่องร้าย
เราก็คงไม่เคยจะรู้ ว่าอาจารย์รักเเหละหวังดีกับเราขนาดไหน
มันทำให้เราคิดว่า ถ้าเราเป็นอาจารย์ เราต้องเป็นคนที่รักเเละเเคร์เด็ก
มากกว่าสิ่งของ ให้ได้เเบบเค้า

ตอนเราไปขอโทษน้องๆ ว่าเราทำของพัง
ขอโทษนะ เราสัพเพร่ามากเลย ทำให้ทุกคนเดือดร้อน 
ไม่เป็นไรพี่ คนเราทำของเจ๊งได้เป็นปกติ อย่าคิดมากนะ อย่าหงอยดิ ดูตลกชะมัดเลยพี่ 555ความซวยทำให้เรารู้สึกว่ามีคนดีๆ อยู่รอบตัว
ทำให้เรารู้สึกถึงกำลังใจจากคนรอบข้าง
กำลังใจจากคนที่เราไม่เคยเจอ 

คุณ 
เห็นมะ เราซวยอีกเเล้ว
วันนี้เราก็ร้องไห้อีกเเล้ว เเต่เป็นการร้องไห้ที่มีอารมณ์หลากหลายมากเลยนะ
เราว่าวันนี้มันหนักสำหรับเรามาก
เเต่ก็ทำให้เราโตขึ้นมากเช่นกัน
เราอยากจะเป็นคนเเกร่งทั้งกายเเละใจ 2019 นะ
เเต่บางที เราก็รู้สึกว่าเราไม่ได้เเกร่งเลยอะ 
เเต่ก็อย่างที่คุณบอก เราจะซึ่อตรงกับความรู้สึกตัวเอง ร้องไห้ เหนื่อย เเล้วก็นอนหลับ
พรุ่งนี้เราเเค่ตื่นมาสู้ต่อ เท่านั้นเอง :) 
ขอบคุณนะคุณ ที่คอยรับฟังทุกๆ วัน ถ้าไม่มีคุณช่วงอาทิตย์นี้เราคงโคตรเเย่อะ
ขอบคุณจริงๆ นะ :)

Ps:  เหนือความซวยที่ยังมีความโชคดี 
เราวัดค่าสังเคราะห์เเสงพร้อมกับค่าคลอโรฟิลล์เสมอ
รอบนี้เราลื่น ทำเครื่องวัดค่าคลอโรฟิลล์พัง ราคาเครื่องละห้าหมื่นกว่าบาท
เราดีใจนะ ที่เราไม่ได้ทำอีกเครื่องพัง 

เพราะเครื่องวัดค่าสังเคราะห์เเสงนั้น
ราคาเครื่องละ ล้านกว่าบาทเอง ....
ทำเจ๊งมาทีนี่เราต้องขายไตชดใช้อะ 

โอ้ยยยย พูดละไม่อยากทำเเล้วอ่าาาาาาาาาาาาาาา 

SHARE
Writer
Hiphop_hippo
On the way_Plant Researcher
My life in Japan and my stories 😃 Phd student Passionate plant scientist

Comments

Traveler_101
1 year ago
ฮึบๆ 😣
Reply
Hiphop_hippo
1 year ago
ฮึบอยู่เเล้วคุณณ ขอบคุณเสมอนะ :))) 
iamatraveller
1 year ago
ไม่ได้เข้ามาในนี้ซะนานเลย

อ่านแล้วก็นึกภาพตาม
เอาจริงๆเลยก็เคยตกอยู่ในเหตุการณ์ทำนองนี้อยู่หลายๆครั้ง
บางครั้งก็ทำให้เครียดจนไปต่อไม่เป็น

อย่างที่คุณบอกว่าพอมาคิดดูแล้วก็ไม่ได้ทานข้าวเที่ยงมาหลายมื้อใช่มั๊ยคะ
เราก็เป็นค่ะ แต่เป็นมื้อเย็น บางที่ก็ลืม ลืมแบบไม่ได้นึกถึงเลยว่าคนเราต้องกินข้าวนะ บางทีก็ไม่อยากกิน ซึ่งก็คือกินไม่ลงนั่นแหละค่ะ มันกินไม่ได้ก็เลยไม่กิน
ฟังดูเป็นพฤติกรรมที่ไม่ดีเอาเสียเลยเนอะ

เราชอบที่คุณบอกว่าถ้าจะขอโทษใครต้องทำให้มันชักเจนและรวดเร็ว ทั้งต้องจริงใจด้วย มันจริงสุดๆเลย โดนใจมาก
อยากทำงานกับอาจารย์หรือหัวหน้าดีแบบนี้ตลอดไปจังเลย ความเอ็นดู ความใจดีมันทำให้ใจเราฟูและอุ่นขึ้นได้จริงๆเลยค่ะ นี่ขนาดเราอ่านตามเฉยๆ ยังรู้สึกตื้นตันได้ขนาดนี้เลย คุณโชคดีมากๆนะ

ปล.ขอบคุณที่เขียนจม.นะคะ ดีใจมากๆเลย
Reply
Hiphop_hippo
1 year ago
ขอบคุณมากๆเลยนะคะสำหรับคอมเมนต์ มันมีความหมายมากๆ เลยค่ะ จดหมายคุณก็ด้วย :) รอแแปปนะคะ