ถึง ถ้า...
“ถ้ากูเป็นผู้ชาย...เค้าจะชอบกูบ้างไหมวะ”
“ไม่ ทั้งอายุทั้งอะไรอีก”
“;-;”
“กูว่า รอคนที่ชอบที่มึงเป็นมึงดีกว่า”
“กูเหมือนคนดึงดันเลยว่ะ แบบหลอกตัวเองไปวันๆ ยิ่งพูดยิ่งรู้สึกแย่อ่ะ”ฉันหัวเราะ

มันคือเรื่องจริงที่ขำไม่ออก...
ฉัน...ที่จริงก็แค่หลอกตัวเองไปวันๆว่ามันมีโอกาส หลอกตัวเองว่าสักวันคุณคงหันมา หลอกตัวเองว่าคุณคงสนใจคนแบบฉันบ้าง หลอกตัวเองเป็นร้อยๆพันๆครั้งว่าคุณคงหวั่นไหวแบบฉันบ้าง จนลืมว่าการที่คุณทำแบบนี้มันเป็นหน้าที่ มันเป็นหน้าที่ที่คุณต้องทำ ฉันก็ได้แต่ถามคนไปทั่วว่า“ถ้า...”แบบนู้นแบบนี้ คุณจะรักฉันบ้างรึเปล่า คุณจะหวั่นไหวกับฉันบ้างไหม ที่จริง...ฉันเองที่ไม่ยอมรับว่าโอกาสของฉันมันคือเลขศูนย์ เพราะคุณเองไม่เคยคิดจะสานต่อ
ฉันรู้คุณกำลังพยายามอยู่ คุณกำลังพยายามเชื่อมให้ความสัมพันธ์เรากลับมาเป็นดังเดิมโดยการหลอกถามว่าฉันกำลังชอบใครอยู่รึเปล่า เป็นการเช็คว่าฉันยังชอบคุณอยู่รึเปล่า ถ้าจำไม่ผิด...ตอนฉันไปค่าย ใครสักคนที่เป็นวิทยากรเคยพูดไว้ว่าถ้าคนไข้กับนักจิตวิทยามีความสัมพันธ์ระหว่างกัน ต้องเปลี่ยนนักจิตวิทยา... คุณเองก็คงไม่อยากให้ฉันเปลี่ยนเพราะเรื่อง‘เงิน’ เพราะฉันเองก็เป็นคนไข้คนนึงของคุณที่จ่ายเงินให้คุณบำบัดทุกเดือน คุณเองก็กำลังสร้างบ้าน คงไม่อยากให้การเงินติดขัด ฉันเองก็เข้าใจ... คุณเองก็เป็นคนฉลาด คุณรู้ว่าถ้าเกิดสานสัมพันธ์นี้ต่อไป...มันมีแต่เสียกับเสีย คุณเองก็เสียคนไข้ ฉันเองก็เสียคุณไป
ฉันอยากบอกขอโทษคุณ...ที่ฉันชอบคุณไป ฉันรู้ดีว่า
ใครๆก็ห้ามหัวใจตัวเองไม่ได้หรอก แต่ฉันแค่รู้สึกผิด รู้สึกผิดมากๆที่ชอบคุณไป เหมือนฉันทำให้คุณรู้สึกไม่สบายใจเวลาอยู่กับฉัน ฉันแค่อยากให้มันตายไปพร้อมกับฉันถึงแม้คุณจะรู้แล้วก็ตามว่าฉันน่ะชอบคุณ ฉันไม่ชอบตอนที่คุณพูดออกมาเลยว่าฉันชอบคุณ ถ้าเป็นคนอื่นคงจะรู้สึกเขินล่ะมั้งถ้าคนที่ชอบรู้ว่าเราชอบเค้า แต่สำหรับฉัน...ฉันไม่สบายใจเลยที่คุณรู้ว่าฉันชอบ ตอนนั้นฉันได้แต่ตกใจเมื่อคุณเอ่ยออกมาว่าคุณรู้ว่าฉันชอบคุณ ฉันไม่อาจเอ่ยอะไรออกไปได้เลย คุณเงียบไปสักพักจนได้ยินเสียงแอร์เป่าในห้อง คุณบอกว่ารู้ตั้งแต่ที่ฉันเปลี่ยนจากการที่มีเป้าหมายเป็นสถาปนิกเป็นนักจิตวิทยา ซึ่งเอาจริงๆนะคุณ คือฉันไม่ได้อยากเข้าเพราะคุณ ฉันแค่เพิ่งเจออะไรใหม่ เป็นสิ่งที่ฉันชอบและเป็นสิ่งที่ฉันคิดว่าฉันทำได้ดี คุณขี้หลงตัวเองหว่ะ(หัวเราะ) ฉันไม่รู้หรอกนะว่ากระบวนการการรักษาคนไข้ที่ชอบนักจิตวิทยามันเป็นยังไง ฉันไม่รู้หรอกนะว่าที่คุณทำมันเป็นเพราะเงินหรืออะไรที่รั้งให้ฉันอยู่และทำเป็นไม่รู้เรื่องเรื่องฉันชอบคุณ แต่ตอนนี้ฉันแค่อยากจะพออยากจะเลิกชอบคุณเสียที

แต่อ้อมกอดอันแสนอบอุ่นและปลอดภัยของคุณมันก็รั้งให้ฉันอยู่ ไม่หรอก...คุณไม่เคยทำร้ายฉัน มีแต่ฉันที่ใส่ร้ายว่าคุณทำร้ายฉัน ที่จริงคุณก็แค่ใจดีและจิตใจดีมาก จนทำให้คนแบบฉันคิดไปไกล ช่วยหลอกฉันได้ไหม...หลอกว่าคุณรักฉัน หลอกว่าคุณก็รู้สึกเดียวกันกับฉัน (หัวเราะ)ฉันช่างเป็นเด็กไม่รู้จักโต...ช่างเป็นเด็กที่เด็กเสียจริง ฉันไม่ยอมออกจากลูปโง่ๆนั่นเสียที หลอกตัวเองแถมยังจะให้คุณมาหลอกฉันอีก... สักวันยังไงก็ต้องตื่นมาพบกับความจริงอยู่ดีที่คุณไม่ได้รักฉัน

เป็นเด็กน้อยที่แสนโง่งม... หลอกตัวเองยังไม่พอ ยังหวังให้คนอื่นหลอกอีก
โลกไม่ได้สวยงามอย่างที่คิดหรอกนะ
SHARE
Written in this book
จดหมายถึงคุณ
เสมือนกล่องรวบรวมจดหมายที่เขียนถึงคุณแต่ไม่ได้ส่งไป
Writer
peachful
patient
คนคิดมาก

Comments