ความรู้สึกเรา.. คือเกมของพี่งั้นหรือ??




ถ้าเราบอกว่า เราชอบผู้ชายที่ชอบผู้ชายด้วยกันละ! พี่จะชอบเรามั้ย...


เมื่อตอนที่ฉันยังเป็นนักศึกษาฝึกงาน ตอนนั้นฉันฝึกงานที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ซึ่งในแต่ละวันฉันจะเจอลูกค้ามากมายหลายตา แต่ก็ไม่มีใครสะดุดตาได้เท่าผู้ชายที่เดินคู่กับผู้ชาย ไม่รู้หรอกว่าเค้าเป็นแฟนกันมั้ย.. แต่ที่รู้แน่ชัดคือฉันชอบแบบนั้นแล้วสิ!!!


ใครๆก็บอกว่าฉันแปลกประหลาด ชอบอะไรที่ไม่เหมือนชาวบ้านเค้า ฉันชอบมองผู้หญิงสวยๆ ขาวๆ นมโตๆ ตี๋ๆ โคตรน่ารักเลยแหละ! แต่ฉันก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน55+ เวลาเจอผู้หญิงสวยๆ น่ารักๆ ฉันมักสะกิดเพื่อนผู้ชายข้างๆ "เฮ้ยพี่ อย่างขาวอะ" แล้วฉันมักจะโดนบอกว่า"มึงใจเย็นๆหน่อย กุวเป็นผู้ชายยังไม่ขนาดนี้ปะ" และฉันก็จะโดนเคาะหัวจากพี่ๆเกือบทุกทีที่ลืมตัว

ถ้าเป็นลูกค้าผู้ชายอะนะ!! ยิ้มยันลูกค้าเข้าแล้วเดินออกไปอะ แต่ต้องมาเป็นคู่เท่านั้น เช่นแมนแมนจับมือกันไรงี้ แล้วถ้ามาสั่งกินในร้านด้วยอีกนะ!! ฉันเริ่มอยู่ไม่ติดละ ต้องเดินไปเข้าห้องน้ำแล้วกรี้ดดังๆ พวกพี่ๆก็จะเดินมาเคาะประตูถามว่าเป็นอะไรทุกที จนเดี่ยวนี้ไม่มีใครถามกันละ...

เหมือนกันกับวันที่ฉันได้เจอพี่เค้าสองคน วันนั้นพี่เค้าเดินมาสั่งกาแฟ แล้วฉันเป็นคนรับออเดอร์ พี่เค้าสองคนน่ารักมาก

"รับเป็นอะไรดีค่าาา" ฉันลากเสียงยาวๆเพื่อให้พี่เค้าสนใจฉัน

"รับพนักงานได้มั้ยคับ" นั้นไง แบบนี้ฉันใจละลายรู้เปล่า...

จากคำพูดกวนประสาทของพี่เค้าในวันนั้น ทำให้เราสามคนสนิทกันจนถึงวันนี้ จริงๆแล้วพี่เค้าสองคนเป็นแฟนกัน คนหนึ่งอ่อนโยน ละเอีอด เป็นระเบียบ สะอาด และที่ฉันเกรงใจพี่เค้ามากๆ ก็คงเป็นเพราะความสุภาพของพี่เค้านี้แหละ!!

"หนู... พรุ่งนี่ไปเที่ยวกับพี่นะ!" ปฏิเสธได้ไงละ ผู้ชายในฝันของฉันชวนเที่ยวทั้งที ทำอาหารก็เก่ง น่ารัก น่าดูแลมากๆ

"ไอแว่น!! อ่อยอะไรแฟนกุว" ก็หนีไม่พ้นกับอีกคนเหมือนกัน ผู้ชายที่หวงแฟนสุดๆ  ผู้ชายที่ไม่น่ารักที่สุดเท่าที่เคยเจอมา ปากจัด ไม่สุภาพ ชอบกวนตีน และที่สำคัญไม่เคยพูดสุภาพกับฉันเลยสักครั้ง

เราสามคนอยู่คอนโดเดี่ยวกัน ฉันชอบไปเล่นที่ห้องของพี่เค้าบ่อยๆ เลิกงาน เลิกเรียนก็จะมาหมกตัวอยู่ที่นี่ ถ้าวันไหนเลิกดึกก็ต้องมีพี่คนใดคนหนึ่งไปรับ หรือถ้าฉันไม่ไปห้องพี่เค้าสักสองสามวัน ก็จะมีสายโทรเข้าให้ไปหาตลอด นี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าใครขาดใครไม่ได้กันแน่...

เหตุผลที่ฉันชอบพี่เค้า ก็มีแค่ข้อเดียว คือพี่เค้าเป็นผู้ชายที่รักกัน แค่นั้นจริงๆ

"แว่น... ถ้ากุวชอบผู้หญิง มึงจะว่าไงวะ!" เย็นของวันหยุดของฉันและวันหยุดของพี่เค้าเหมือนกัน เรานั่งเล่นบนโซฟาตัวโปรดในห้องของพี่เค้านี้แหละ!! อยู่ดีๆคำถามที่ฉันไม่เคยคิดว่าจะออกจากปากของคนที่หวงแฟนสุดๆจะออกมาเป็นประโยคนี้ได้...

"พูดแบบนี้หมายความว่าไงอะพี่!! นี่พี่ชอบผู้หญิงออ?" ฉันหันไปหาพี่เค้าทันที ความรู้สึกไม่พอใจก่อตัวขึ้น

"กุวแค่ถามปะ!!" พี่เค้าก็ผลักหัวของฉันเบาๆ เหมือนประโยคคำถามตะกี้เป็นแค่ประโยคล้อเล่นขำๆ

"อ้าวหนู... มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี้ยะ!!" เสียงเปิดประตูพร้อมผู้ชายอีกคนก็เดินเข้ามา ฉันมองไปยังต้นเสียงด้วยความรู้สึกกลัวๆ กลัวว่าพี่เค้าจะได้ยินที่เราคุยกัน

"มาสักพักแล้วคะ... ถืออะไรมาเยอะแยะคะนั้น เราช่วยนะพี่" ฉันเดินไปถือสารพัดผักที่พี่เค้าถือกลับมา

"กะว่าจะลงครัว ทำขอโปรดของหนูนะสิ!!" นั้นไงของโปรดของฉันอีกละ! ก็เป็นสักแบบนี้ไง ไม่ให้ฉันรักได้ไงละ

"เอาใจแต่กับน้อง ไม่เห็นจะเอาใจกุวบ้างเลย" เสียงคุณเค้าอีกคนที่ทำให้ฉันไม่สบอารมณ์เมื่อตะกี้ก็ดังขึ้น ชอบขัด ชอบขวางทางก็หนีไม่พ้นคุณเค้านี้แหละ

"โหวพี่.. น้อยใจอะไรคะเนี้ยะ! พี่นายทำให้เรากิน ก็ทำให้พี่กินด้วยนั้นแหละ!! ใช่มั้ยคะพี่นาย..." ฉันไปจับแขนพี่เค้าแน่นๆ อ้อนเบาๆเหมือนเด็กที่ต้องการความเห็นอกเห็นใจ

"มึงอย่าเยอะ!! นั้นแฟนกุวนะเว้ย อ้อนให้มันน้อยหน่อย" ก็อ้อนให้หวงนั้นแหละ! น่ารักดี อิอิ

ช่วงเวลาดีๆแบบนี้หาที่ไหนก็หาไม่ได้หรอก อยู่กับคนที่เข้าใจ เชื่อใจ ยังไงก็หายาก ฉันถือว่าตัวเองโชคดีนะ! ที่ได้มาเจอพี่ๆเค้า หลายคนมักจะบอกว่าฉันทำตัวแบบนี้ สนิทกับพี่เค้าแบบนี้อาจทำให้ครอบครัวเค้าร้าวฉาน แต่ฉันรู้ดีว่ามันไม่มีทาง ฉันไม่ได้จะไปแย้งใครไปจากใคร ฉันแค่อยากเห็นคนสองคนมีความสุขกัน มีความสนุกไปด้วยกันเป็นยังไง น่าขำเนอะ เวลาต้องไปเที่ยวบ้านของใครสักคน พี่เค้ามักจะเอาฉันนี้แหละเป็นข้ออ้างในการแนะนำตัวเป็นแฟนเพื่อพาอีกคนเข้าบ้าน โดยที่คนในบ้านไม่ต้องสงสัย สนุกปะละ!!!


"หนู..."

เสียงคนข้างๆดังขึ้น วันนี้ฉันมานอนกับพี่เค้า เพราะคุณเค้าอีกคนไปดูงานต่างจังหวัด เราสองคนนอนดูหนังไปเรื่อยๆ เป็นแบบนี้ตลอดแหละ! ถ้ามีใครคนใดคนหนึ่งนอนคนเดียว ก็จะมีฉันมานอนเป็นเพื่อน ส่งสัยคงขาดหมอนข้างไม่ได้ละมั้ง

"ค่าาา" ฉันลากเสียงยาวๆ เพื่อให้คนข้างๆรู้ว่าฉันสนใจอยู่นะ

พี่เค้าขยับหมอนเข้ามาใกล้ๆ สอดแขนเข้ามาหาตัวฉัน บ่งบอกให้ฉันเปลี่ยนนอนจากหมอน เป็นแขนพี่เค้าแทน

"พี่เป็นอะไรหรือเปล่าคะ..." ฉันหันไปมองหน้าพี่เค้า ระยะห่างระหว่างหน้าฉันกับหน้าพี่เค้าแค่เอื่อมจริงๆ 

"พี่ชอบหนู..."

ฉันนิ่งไปกับประโยคของพี่เค้า พร้อมลุกจากที่นอนอย่างฉับพลัน นี่มันบ้าอะไรเนี้ยะ ทำไมเป็บแบบนี้ไปได้นะ!!!

"พี่พูดอะไรออกมาคะเนี้ยะ เราไม่ตลกนะ" พี่เค้าลุกมานั่งข้างๆฉันอีกครั้ง พร้อมจับแขนสองข้างให้เป็นองศาดียวกัน
"พี่ไม่ได้พูดให้หนูตลก พี่ชอบหนูจริงๆ"

ห้วงอารมณ์ของบรรยากาศเป็นใจ เรากลายเป็นของกันและกันภายใต้กึ่งยินยอมและไม่ยินยอมปะปนกันไป ในความเป็นจริงระหว่างเราสามคนเป็นเพียงแค่เกม ที่พี่เค้าทั้งสองคนพนันกันไว้ว่าใครได้ตัวของฉันไปครอบครองก่อน ต้องจ่ายเป็นเงินหลักแสน ตัวฉันเองรับรู้ความจริงของการพนันครั้งนี้มาสักพักใหญ่ๆ เก็บซ่อนความรู้สึกผิดหวังภายใต้รอยยิ้มและความสนุกของพี่เค้า ค่าตัวหลักแสนแลกกับความรู้สึกทั้งหมด มันควรจะจบในคืนนี้ พอแล้วนะ!! ความเจ็บปวดทั้งหมด ให้มันจบตรงที่ฉันไม่เหลือความรู้สึกดีๆต่อกันอีกเลย...



จดหมายถึงพี่เค้า และคุณเค้า

เราอยากบอกพี่ว่า.. ขอบคุณนะที่ทำให้เรามีค่าแค่หลักแสน เกมของพี่เรารู้ตั้งนานแล้วแหละ! แต่เพราะเราคิดว่าเราชอบพี่มาก เราเลยยอมให้พี่เล่นเกมต่อ เอาจริงๆแล้วผลลัพธ์ที่เราได้รับ โคตรเจ็บเลยนะพี่!! แต่เราไม่โกรธพี่เลย และพี่ไม่ต้องเป็นห่วงความรู้สึกเรานะ เดี่ยวเรารักษามันเอง เราโอเค...


#เด็กชายมุมมืด





SHARE
Written in this book
เด็กฝึกหัด Diary life
ทุกเรื่องราว มันมีความเจ็บปวดซ่อนอยู่
Writer
AMAB
writer
เสียงสะท้อนที่ไม่ได้ยิน

Comments