ทุกการจากลา
ทุกการจากลา มักมีหนึ่งคนที่ "เจ็บกว่า" เสมอ
.
ในทุกๆความสัมพันธ์ มักจะมีจุดสิ้นสุด
ในทุกๆเส้นทาง มักจะมีทางตัน
ในทุกๆการพบเจอ มักมีการแยกทาง
ในทุกๆการผลิบาน มักมีการร่วงโรย
ในทุกๆเส้นทางบนภูเขา มักมีเหวลึก
ในทุกๆสายน้ำที่ทอดยาว มักมีน้ำตก
และในทุกๆแสงสว่าง มักดับลงเสมอๆ
.
ในหนึ่งชีวิตใครๆก็ต้องเคยจากลากับคนรัก
เพื่อน พี่ น้อง ครอบครัว ญาติ หรือคนสำคัญ
ต้องแยกจากคนที่เป็นที่รัก
จากกันไกล อย่างไม่มีวันที่จะกลับมาพบกันอีก
.
ความรู้สึกมันดิ่งลง ดิ่งลงเรื่อยๆ
จนในที่สุด มันก็มาถึงจุดที่ต่ำที่สุด
มองไปทางไหนก็มืดไปหมด
ไม่เห็นทางออก ไม่มีแม้แต่แสงอันริบหรี่
จะผ่านคืนวันนี้ไปได้อย่างไร
.
มันเป็นความรู้สึกที่ทรมานสิ้นดี
ทำไมมีแค่เราที่เป็นคนเจ็บปวด
มีแค่เราที่ยังคงคิดถึง
มีแค่เราที่ยังคงห่วงหา
มีแค่เราที่ยังคงเฝ้ามองเฝ้าติดตาม
มีแค่เราที่ยังคิดถึง
ทำไมถึงมีแค่เรา..... ที่ยังอยู่ที่เดิม
.
แต่คุณอาจไม่รู้
แท้จริงแล้วเขาก็ไม่ได้อยากจากคุณไปไหน
เพียงแต่มันถึงเวลาของเขาแล้ว
ถึงเวลาที่เขาต้องไป
ถึงเวลาที่เขาจะมีชีวิตใหม่
แต่คุณจะเป็นส่วนหนึ่งในใจ
ไม่ว่าจะต้องรออีกนานแค่ไหน
ก็ยังหวังว่าจะได้กลับไปพบกันอีกครั้ง
.
ไม่มีใครต้องการพบกับการจากลา
ไม่มีใครอยากเสียน้ำตากับสิ่งเหล่านั้น
แต่คุณจะไม่รู้คุณค่าของมัน
หากคุณไม่เสียมันไป.....
.
ขอบคุณภาพจาก FB : Sirinut Owarang
SHARE
Writer
Sahray
Leaving nothing anymore.
Maybe I don’t cry but it hurts. Maybe I won’t say but I feel.

Comments