บทที่1 “คำทักทาย”
        "พี่บิลลี่ พี่บิลลี่" เป็นเสียงแรกที่ผมได้ยินในค่ำวันที่ 21 มิถุนายน 2560 มือของผมคลำไปรอบเตียงนอนเพื่อหาโทรศัพท์มือถือดูเวลาว่ากี่โมงกี่ยามแล้ว เวลาเกือบสี่ทุ่มนาฬิกาในเครื่องโทรศัพท์มือถือของผมบอกแบบนั้น ผมตั้งสติพร้อมกับพาร่างตัวเองเดินออกไปเปิดประตูห้อง พร้อมกับขานรับเสียงเรียก "พี่บิลลี่" อยู่นอกบ้าน

ซิมมี่เป็นเจ้าของเสียงนั้น ผมทราบได้โดยไม่ต้องเปิดประตูออกไปดูเลย เป็นเสียงที่คุ้นเคยกับสำเนียงทุ่มๆ มีภาษาเสียงที่เป็นเอกลักษณ์ เขาชวนผมออกไปนั่งรถเล่น (เอ่อ_ตอนสี่ทุ่มนี่นะ) บรรยากาศตอนกลางคืนที่หลวงพระบางตอนนี้อากาศค่อนข้างเย็นสบาย เขาให้คำตอบผมแบบนั้น ผมตอบตกลงไปโดยไม่ต้องไตร่ตรองอะไรมากความ ปล่อยให้สมองได้พักผ่อน

ในเวลาสี่ทุ่มของเมืองที่ได้ชื่อว่าเป็นเมืองน่าเที่ยวที่สุดในโลกอัดดับหนึ่งสองปีซ้อน กลับดูเงียบเหงา มีเพียงแสงไฟที่ส่องทักทายกัน ไร้เสียงพูดคุยของผู้คน มองหานักท่องเที่ยวตามสองข้างทางนี้ก็แทบไม่มี มีเพียงร้านอาหาร โรงแรม ห้องพัก ที่กำลังเก็บร้าน จะมีบ้างก็เป็นร้านเหล้า ผับบาร์ที่ยังมีคนนั่งอยู่หน้าร้านแต่ก็น้อยนัก ในมือของผมได้น้ำใบเตยจิบแก้กระหายระหว่างนั่งรถชมเมืองตอนกลางคืน เป็นคำเชื้อเชิญของเจ้าบ้านบอกว่าผู้คนที่นี่นิยมกินน้ำใบเตยมาก (ไหนๆก็มาแล้วซึมซับความเป็นธรรมชาติให้มากที่สุดละกัน ถึงผมจะมาที่หลวงพระบางบ่อยแต่ผมก็เลือกที่จะไม่สั่งน้ำใบเตย เพราะคิดว่ามันก็คงจะไม่มีรถชาติอะไรที่แปลกใหม่ แต่พอได้กินเข้าไป ผมรู้เลยว่าผมคิดไม่ผิด มันจะออกไปทางหอมมากกว่าอร่อย แต่ก็ชุ่มคอชื่นใจดีครับ)

รถขับผ่านถนนเส้นกลางเมืองที่ใช้ตั้งตลาดมืดช่วงเย็นของวัน ในเวลานี้จะเป็นช่วงที่พ่อค้าแม่ขายทยอยเก็บร้านกลับบ้าน บางคนต้องเดินทางอีกไกล ข้ามเขาเป็นลูกๆ กว่าจะถึงบ้าน บางคนก็ดีหน่อยมีคนมาคอยรอรับ

บรรยากาศที่คุ้นชินในคืนที่ไร้ดาวส่องสว่าง แสงไฟประดับตามท้องถนนทำให้เห็นขยะเกลื่อนเต็มไปหมด ผู้คนก็เดินเตะไปมา มันเป็นภาพที่คุ้นตามากครับ ไม่ว่าจะที่ไหนก็จะเจอเหตุการณ์เดียวกัน มันสะท้อนพฤติกรรมมักง่ายของมนุษย์ได้ดีเลยที่เดียว แต่ด้วยความเป็นเมืองแห่งวัฒนธรรม เมืองแห่งการท่องเที่ยว ขยะเหล่านี้จะหายไปในเช้าวันรุ่งขึ้น ถ้าใครมาเดินถนนเส้นนี้ในตอนกลางวันจะไม่รู้เลยครับว่า ในตอนกลางคืนมันสกปรกเต็มไปด้วยเศษขยะ แต่ด้วยการจัดการที่ดีของบ้านเมืองเขา เราจึงได้เห็นถนนที่สวยงามอย่างเคย จะดีกว่ามาก ถ้าเราทุกคนจะทิ้งขยะไว้ในที่ที่เขาจัดเตรียมให้

อากาศเริ่มเย็นลงถึงจะยังไม่เข้าหน้าหนาวแต่ด้วยลักษณะภูมิประเทศที่ถูกล้อมด้วยภูเขา แม่น้ำ ทำให้อากาศเย็นพอสมควรในตอนกลางคืน ซิมมี่จอดรถหน้าตลาดมืดพร้อมเอ่ยปากพูดว่า "กินขนมครกไหมพี่" ฟังดูเหมือนเป็นประโยคคำถาม แต่ผมยังไม่ได้ให้คำตอบซิมมี่ก็พูดกับคนขายออกไปว่า "ขนมครก 2" เอิ่ม นะ__ เขาหยิบให้ผมชิมคำแรกก็โดนทีเด็ดเลยครับ ร้อนสิครับ ไม่บอกไม่กล่าวกันเลยแถมยังยืนหัวเราะผมอีก

ผมถามว่าซื้อขนมครกที่นี่บ่อยหรอ "ก็บ่อยนะ ปกติจะมีเพื่อนที่รู้จักกันมาขาย" เราขับรถวนไปที่บ้านเพื่อนอีกคน ไม่มีแม้แต่แสงไฟที่ลอดผ่านประตู โทรศัพท์ไปก็ไม่มีการตอบกลับ เรานั่งกินขนมครกกันที่ริมฟุตบาทหน้าบ้านเพื่อนที่ไม่ไกลจากตลาดมืดเท่าไหร่ (ตอนนี้ขนมครกไม่ร้อนเท่าตอนซื้อมาใหม่ๆแล้ว) จิบกับน้ำใบเตยของผมที่ยังเหลือครึ่งแก้ว นั่งดูหนุ่มสาวชาวหลวงพระบางขับรถหยอกล้อกัน บางทีก็อดห่วงว่าจะเกิดอันตรายหรือเปล่านะ แต่ด้วยความเคยชินของคนที่นี้การขับรถจักรยานยนต์ไปพูดคุยกันไปจึงไม่แปลก ขอแค่เวลารถยนต์วิ่งผ่านมาไม่ไปเกะกะเขาก็พอ

ขนมครกหมด น้ำใบเตยก็ด้วย พวกเราสองคนนั่งอยู่ริมฟุตบาทนานพอทำให้ยุงหลายตัวอิ่มไปหลายวันเลยทีเดียว เมื่อหาเพื่อนไม่เจอ ติดต่อไม่ได้ เวลาก็ห้าทุ่มกว่าละ เราขับรถต่อเป้าหมายคือกลับบ้านนอน ระหว่างทางกลับบ้านทุกอย่างยังคงเงียบสงัดเช่นเคย มีเพียงเสียงรถที่วิ่งสวนทางกันแต่ก็นานๆที แม่ซิมมี่ซื้อข้าวขาหมูมาให้บอกว่าอาหารมื้อค่ำ (คงค่ำจริงๆ นี่ห้าทุ่มกว่ากับข้าวขาหมู) ความเกรงใจมีบทบาทขึ้นมาทันที จัดสักหน่อยละกัน ถึงในท้องผมเหล่าขนมครกที่กินเข้าไปจะโวยวายบอกอย่ากิน ข้างในไม่มีที่จะอยู่กันแล้วก็เหอะ จัดไปครึ่งกล่องได้แค่นี้จริงๆ ด้วยความเสียดายของ หมูยังเหลือเกินครึ่ง "ซิมมี่จัดการให้หน่อย" เป็นประโยคขอร้องจากผม หมูที่อยู่ตรงหน้าผมก็หายไปเรียบร้อย เราแยกย้ายกันเข้าห้องนอนในเวลาถัดมา 

       

 บรรยากาศเย็นๆ ฝนปรอยหน่อยๆ มีบนเพลงหนึ่งดังขึ้นมา มีผู้บรรเลงเป็นเหล่าแมลงเจ้าถิ่น กับลำธารเล็กๆหลังบ้าน เป็นบทเพลงที่ไพเราะ จนทำให้ผมเคลิ้มหลับไปอย่างมีความสุข ผมคิดในหัวว่า นี่คงเป็นการพาตัวเองมาพักผ่อนจริงๆ เป็นคำทักทายของธรรมชาติที่ไม่แสแสร้ง

SHARE
Written in this book
Story Laos “เรื่องลาวของเรา”
Story Laos “เรื่องลาวของเรา” การเดินทางครั้งนี้ ถึงผมจะไปแค่คนเดียว แต่เรื่องราวที่ผมจะเล่า มันเป็นเรื่องของเราหลายๆคน ที่ล้วนต่างเข้ามาทำให้ต่อมสนุกของผมทำงานอย่างแข็งขัน มันเป็นช่วงเวลาดีๆที่ผมจะจดจำและอยากบอกต่อ
Writer
billysakura
Story me story you
ชอบอ่านหนังสือพอๆกับชอบเขียนหนังสือ ชอบวาดรูปพอๆกับชอบถ่ายรูป IG : Billysakura

Comments

BlahBlahh
2 months ago
Luangprabang💛
Reply