เธอผู้เป็นเจ้าของ
"เธอ"
"ว่าไง"
"ขอถามอะไรหน่อย"
"อื้อ"
"เธอว่ารักที่ดีมันเป็นยังไง เป็นแบบเราตอนนี้มั้ย"
"แบบที่สูบบุหรี่ยืนคุยกันหลังมีเซ็กส์อ่ะเหรอ"
"ไม่ใช่สิ"
"แบบที่เป็นอยู่"
...
"แบบที่เธอคอยดูแลเรา คอยโทรปลุก คอยปลอบใจเรา คอยเป็นห่วง"

"มันเรียกว่ารักเหรอ"
"เราถามเธอนี่ไง"
"แล้วเธอล่ะ"
"ทำไม"

"คิดว่าที่เธอรู้สึกกับเราตอนนี้ใช่รักหรือเปล่า"
"เราไม่รู้"

"ถ้าแค่เห็นเราเป็นที่พักใจ" 
"อยากเอาเราไปแทนที่ใครสักคน"
"คุยกับเรา อยู่กับเรา เพราะอยากลืมเขา"
"เธอคงแค่รู้สึกดี...แค่นั้น"
"คงไปไม่ถึงคำว่ารักหรอก"

"แล้วถ้ามันคือรักล่ะ เรารักเธอ"

"มองตาก็รู้ว่าไม่ใช่"
...
"ไปลืมเขาใครได้ก่อน"

"กลับนะค่อยเจอกัน"

และคนที่ออกมาจากห้องคือฉันเองคนที่พูดความในใจออกไปแบบนั้น ไม่ต่างอะไรจากการตอกย้ำตัวเองเลยสักนิด

หลายๆคนคิดยังไงกับสถานะในแบบนี้ ฉันคือคนที่รู้ปลายทางมาตั้งแต่แรก แต่อยากลองเสี่ยงดูสักครั้งเผื่อวันนึงจะเป็นวันที่ดีของเรา
เมื่อเรียนรู้ว่ายิ่งพยายามมากเท่าไหร่ ความจริงคือฉันไม่สามารถเดินออกจากตรงนี้ไปได้มากเท่านั้น ฉันโลภมากขึ้นเรื่อยๆ

โลภที่หนึ่งคือโลภที่จะได้มีความสุขเคียงข้างเขา
โลภที่สองคือโลภหวังว่่าตัวเองจะเป็นดังเช่นยางลบ ลบใครคนนึงออกจากใจใครอีกคน
โลภที่อยากจะครอบครองเขาไว้ฝ่ายเดียว
ความโลภที่เต็มไปด้วยคำว่ารัก

และแน่นอนการจากลามักจะไม่มีสัญญาณเตือนมันอาจจะเป็นเพียงวันที่แสนธรรมดาและเรียบง่าย วันที่เป็นดังเช่นเดิมทุกวัน

หากวันนั้นมาถึงเราคงทำอะไรไม่ได้อีกนอกจากเดินออกมาด้วยความจำใจ
ดังเช่นวันนี้...

SHARE
Writer
prapha
it's always here
ประพาจะเล่า

Comments