สีของฟ้า
ตลอดหนึ่งอาทิตย์ เวลาเจ็ดวันเต็มที่ฟ้าเป็นสีเทา บางเวลาฝนเทกระหน่ำ มันหนักหนาและสาหัสเอาการ มากเกินกว่าที่จะรับไหว ทลายเกราะป้องกันจนทำบางอย่างแตกสลายแบบที่ไม่รู้เลยว่าจะประกอบกลับมาได้เหมือนเดิมเมื่อไหร่ ชิ้นส่วนที่กระจัดกระจายต่างโหยหาที่พักพิง ที่ที่มีแต่ความสบายใจ ไม่ต้องฝืนกลั้นจนอะไร ๆ แตกร้าวกว่าเดิม

18:08 น. 
ระหว่างทางนั่งรถกลับบ้าน บนรถคันเดิม ไร้ซึ่งบทสนทนาใด ความเงียบปกคลุมทั่วทุกบรรยากาศ ฉันหลับตาลง พักสายตาจากความเหนื่อยล้าและทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ มันเจ็บปวดหลายเท่า แต่มันจะผ่านไปเหมือนที่เคยผ่านมา ฉันบอกกับตัวเองแบบนั้นเสมอ 

ท่ามกลางความเงียบ ฉันรู้สึกถึงมวลสารของความเจ็บปวดที่ก่อตัวรวมกันอยู่ข้างใน มันไม่ได้เรียกร้องอะไร ยังคงอยู่ตรงนั้นและไม่เคยหายดี มวลสารเหล่านั้นค่อย ๆ สลายตัวเป็นละอองบางเบา จากยิ่งใหญ่เหลือเพียงฝุ่นผง ซึมออกไปยังอากาศ รวมกับมวลสารอื่นอีกนับล้าน ปะปนและจางหาย ทุกอย่างร่วงหล่นกลับคืนสู่ที่ที่เคยอยู่ กระบวนการเยียวยาเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง 


การแตกสลายผ่านเข้ามาเพียงเพื่อบอกให้รู้ว่า เราต้องล้มบ้าง เพื่อลุกขึ้นใหม่ตราบใดที่ชีวิตยังมีพรุ่งนี้



สีของฟ้าเปลี่ยนตามเวลาที่เข็มนาฬิกาหมุน เราเห็นหลากสีในนั้น ทั้งส้มแสด เหลืองนวล ม่วงอมน้ำเงิน จากเวลาขึ้นแตะขอบฟ้าสู่เวลาตกลงหายลับขอบฟ้าไป เป็นอย่างนั้นมาเสมอ

ฉันเพิ่งสังเกตว่าสีของฟ้าแต่ละที่ไม่เหมือนกันเลยอย่างสิ้นเชิง ความรู้สึกก็ด้วยเหมือนกัน สีของฟ้าที่บ้านสวยกว่าเมืองใหญ่ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เงยหน้ามองฟ้าแล้วสัมผัสได้ถึงหยาดน้ำใสที่ก่อตัวขึ้นในดวงตา และเป็นครั้งแรกอีกเหมือนกันที่เห็นหน้าของคนที่เป็นเหมือนบ้าน เป็นความสบายใจมาเสมอ แล้วมีน้ำตา มันจะเป็นการร้องไห้ที่ไม่เจือความเสียใจหรือผิดหวัง แต่เต็มไปด้วยความคิดถึง 

สิ่งเหล่านั้นตอกย้ำและทำให้รู้ว่า ช่วงเวลาที่ผ่านมามันสาหัสและต้องการการเยียวยา และมันมีจริง ๆ คนที่เป็นเหมือนสิ่งเยียวยา เป็นยารักษาทุกบาดแผล ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่ คนนั้นที่ยิ้มให้ฉันทั้งในรูปถ่ายและชีวิตจริง คนที่ยินดีเสมอไม่ว่าฉันจะทำอะไร คนที่รอคอยดูความสำเร็จของฉัน และเอ่ยคำธรรมดาแสนพิเศษ

'ยินดีต้อนรับกลับบ้าน'


สิ้นสุดคำนั้น ฉันเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เรื่องราวที่เคยติดอยู่ในใจกลายเป็นเพียงเรื่องเจ็บช้ำธรรมดาเรื่องหนึ่งที่สุดท้ายฉันข้ามผ่านมาได้ แม้มีรอยแผลปรากฏ แต่มันไม่ได้สลักสำคัญเท่าสิ่งที่มันฝากไว้ สิ่งที่คอยเตือนให้ฉันระมัดระวังใจและใช้ชีวิตให้ดีกว่าเดิม



ท้องฟ้าเปลี่ยนสีไปทุกวัน เหมือนกับเหตุการณ์ที่เราเจอในชีวิต เช่นเดียวกับใจและความรู้สึก นานมากแล้วที่ไม่ได้นั่งมองฟ้านิ่ง ๆ ปล่อยให้ลมพัดปะทะผิวแบบนี้ ชีวิตติดอยู่กับงานและความวุ่นวายจนเคยชิน จนบางครั้งหลงทางในความโกลาหล

วันนี้ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าใส กลุ่มเมฆแผ่กระจายเป็นหย่อม ๆ ทั่วทั้งผืนฟ้า ฉันรู้สึกสบายใจขึ้น ปล่อยวางสิ่งที่เคยแบกไว้จนหนักอึ้งลง และเริ่มคิดแล้วว่าชีวิตมันก็เท่านี้ มีเรื่องเข้ามาทำให้เจ็บช้ำไม่รู้จบ เราแค่ต้องยอมรับและรักษามันให้ได้ก็เท่านั้น ฉันนั่งมองฟ้าอยู่อย่างนั้น ปล่อยให้ท่อนหนึ่งในเพลงโปรดไหลวนในหัว


เก็บฟ้าทุกวันที่มี
ให้ใจได้รู้ว่าในสักวันก็คงเปลี่ยนไป



เราเก็บเรื่องราวทุกเหตุการณ์ เหมือนที่เราเก็บสีของท้องฟ้าด้วยตาเปล่า บันทึกไว้ในความทรงจำเสี้ยวหนึ่งของชีวิต เก็บมันไว้ไม่ใช่เพื่อให้รู้สึกสุขหรือทุกข์ แต่เพื่อให้รู้ว่าในสักวันมันต้องเปลี่ยนไป ไม่มีอะไรคงอยู่ไปตลอด และบางครั้งเพื่อให้รู้ว่าบางเหตุการณ์มันจะไม่มีวันหวนกลับมาอีก เกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวและจบไป 

สีของฟ้าแต่ละวันยังไม่เหมือนกันเลย จะไปหวังอะไรมากมายกับความหมายของชีวิต แค่อยู่โดยที่เรายังเป็นเราทุกวันนี้ก็พอแล้ว ไม่ต้องไปคาดหวัง แต่ให้มีความหวัง ไม่ต้องไปคิดว่าต้องเป็นอย่างนั้นต้องเป็นอย่างนี้ ไม่ต้องหรอก 

อย่าใช้ชีวิตอยู่บนความคาดหวังของคนอื่น แต่ให้อยู่ด้วยความหวังของตัวเอง 
เพราะสุดท้ายคนที่ยังคงอยู่กับเราเสมอคือตัวเรา ไม่ใช่คนอื่น



เรื่องบางเรื่องปล่อยให้มันเกิดขึ้น แล้วจบไปก็พอ ไม่ต้องไปหาเหตุผลหรอกว่าทำไม ชีวิตก็แบบนี้ มีทั้งสุขและทุกข์ปะปนอยู่ในนั้น เรามีสิทธิ์เจ็บปวดจนทุกข์ เหมือนถูกกรีดลึก จนไม่อยากหายใจต่อในวันพรุ่งนี้ และเรามีสิทธิ์สุขล้นอก เหมือนลอยล่องอยู่บนฟ้า จนอยากมีชีวิตต่ออีกสักร้อยปี

เมื่อได้สุข สุขให้มาก รับรู้ทุกความรู้สึกของความสุข เก็บช่วงเวลาเหล่านี้ไว้ให้ดี เพราะเพียงเวลาหนึ่ง มันจะผ่านไป
เมื่อได้ทุกข์ ทุกข์ให้บาดลึก เรียนรู้ทุกบทเรียนของความเจ็บปวด ปล่อยมันไป อย่ายึดติด เพราะมันจะผ่านไปในสักวันหนึ่งเหมือนกัน

เมื่อสุข อย่าคิดว่าความทุกข์จะไม่มาเยือน
เมื่อทุกข์ อย่าคิดว่าจะไม่มีทางเจอความสุขอีก


ทั้งทุกข์และสุขไม่มีสิ่งใดอยู่กับเรานานนักหรอก มันผ่านเข้ามาเพื่อให้เราเรียนรู้ความหมายของชีวิตที่มีสองด้านเสมอ อยู่ที่เราว่าจะมองด้านไหน จะยึดหรือจะปล่อย จะฝังใจหรือจะเรียนรู้มากกว่า

เรื่องที่ผ่านมาไม่ว่าจะสุข จะทุกข์ เป็นเรื่องธรรมดา มันจะผ่านไปในสักวัน เรื่องที่เคยเจ็บช้ำ สร้างรอยแผลอย่างสาหัส วันหนึ่งมันจะกลายเป็นเพียงเรื่องเล่าที่คอยย้ำเตือนและบอกว่าเราเคยผ่านอะไรมา มันจะเป็นบทเรียนที่ดีคอยประคองในเวลาที่เราลำบาก เป็นเรื่องเล่าที่ต่อลมหายใจของชีวิตที่ร้าวรานอย่างงดงาม



แม้ทุกสิ่งจะไม่ถาวรยั่งยืน แต่สิ่งหนึ่งที่คงอยู่ไปตราบเท่าที่เวลายังเดินคือความจริงที่ว่าไม่มีสิ่งใดคงอยู่ไปตลอดกาล เกิดขึ้นและจบลง เป็นวัฏจักรวนเวียนไม่รู้จบ ดังนั้น อย่าเอาใจไปผูกไว้กับอะไรเลย มันจะเป็นทุกข์เปล่า ๆ ถึงเรื่องนั้นจะเป็นเรื่องที่สุข ทุกสิ่งล้วนเป็นสิ่งชั่วคราวและต้องสลายในสักวันหนึ่ง สลายหายไปหลอมรวมและประกอบสร้างเป็นชีวิตใหม่อีกครั้ง

ท้องฟ้ามีทั้งวันที่แดดร้อนจัด แห้งแล้ง ขณะเดียวกันก็มีวันที่ฝนพรำ ยังความชุ่มชื้นให้เกิดขึ้น เราไม่อาจรู้ว่าฟ้าของวันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร จะมีฝนหรือแดดออก แต่อย่างน้อยฟ้าของวันนี้ก็สวยงามพอที่จะบอกเราว่า เรามีชีวิตอยู่จนได้เห็นสีฟ้าของวันนี้แล้ว 



สุดท้าย หลังจากผ่านพ้นการแตกสลาย เธอจะเป็นเธอคนใหม่ที่ดีกว่าคนเดิม จะปล่อยเรื่องราวที่ผ่านมาให้มันผ่านไป ให้ความเจ็บปวดสาหัสเป็นบทเรียน ให้น้ำตาเป็นสิ่งที่เตือนว่าเราผ่านมันมาได้และยังมีชีวิต ให้เรื่องราวที่เจอประกอบสร้างเป็นวัยเปลี่ยนผ่านที่สมบูรณ์ ให้มันเป็นแค่เรื่องราวที่เกิดขึ้น ไม่ต้องไปหาทุกข์และสุขอย่างที่นักเขียนในดวงใจบอกไว้ ให้มันเป็นความร้าวรานที่งดงามอยู่ตรงนั้นก็พอแล้ว 

เธอยังเป็นเธอ และนั่นคือสิ่งที่เป็นความจริงเสมอกาล


จงเติบโตต่อไปเพื่อเฝ้ารอดูสีฟ้าของวันพรุ่งนี้
จงเติบโตแบบที่มีรอยแผลของชีวิตที่ไม่สมบูรณ์แบบ อย่าเป็นชีวิตที่ราบเรียบโรยด้วยกลีบดอกไม้เกินไป เพราะวันใดที่พายุใหญ่เข้า ใจจะรับไม่ไหวและเสียหลักล้มลง
จงเป็นเธอแบบที่เธอจะภูมิใจในตัวเอง
หากวันใดเธอรู้สึกว่าสีของฟ้าไม่เป็นดังใจหวัง จงเป็นสีของฟ้าด้วยตัวของเธอเอง
จงตระหนักว่าไม่มีสีของฟ้าใดคงอยู่ไปชั่วกาล
สีของฟ้าจะเปลี่ยนไปในทุกวัน เช่นเดียวกับความรู้สึกของเธอ


จงรู้ไว้ มันไม่ยากเกินไปที่ฟ้าสีเทาจะกลายเป็นฟ้าสีคราม



แม้ว่าท้องฟ้าจะเป็นอย่างไร 
อาจจะสดใสหรือมีฝนมา
ความสุขความทุกข์ ย่อมสลายเพราะเวลา

ดั่งฟ้าที่ต้องเปลี่ยนไปทุกวัน

— สีของฟ้า t_047




 






















SHARE

Comments

WhiteDay
10 months ago
คุณทำให้เรานั่งร้องไห้เหมียนหมาเลยนะคะ 😭😭😭
Reply
letallsunshineexist
10 months ago
แง กอด ๆ นะคะ ขอให้ทุกวันเป็นวันที่ดี แล้วฟ้าสีเทาจะกลายเป็นฟ้าสีครามในสักวันนะคะ :-)
MeiLiPN
10 months ago
น้ำตาไหล แบบไม่รู้ตัว
Reply
letallsunshineexist
10 months ago
แงกอดนะคะ