อยู่ที่เธอ

ทำไมต้องมองฉันด้วยสายตาแบบนั้น

ทำไมต้องมาว่าฉันทั้งๆที่เรื่องนั้นไม่เกี่ยวข้องกับพวกคุณ

ทำไมต้องพูดทำร้ายจิตใจทั้งๆที่ฉันยังไม่เคยพูดทำร้ายคุณเลยสักครั้งเดียว

เสียงภายในใจของกระต่ายน้อยที่ตัดพ้อเป็นประโยคคำถาม

คำถามที่ต้องการให้ใครสักคนหันหน้ามาตอบกับมัน แล้วพาให้มันได้หลุดพ้นจากความรู้สึกสับสนปะปนความขุ่นเคืองใจนี้ แต่ก็คงจะไม่มีใครสามารถให้คำตอบกลับมาได้ 


เพราะว่า ...มันไม่ได้พูดออกมา มันเก็บคำถามไว้ในใจและไม่เอยปากให้ใครได้รับรู้ถึงความเจ็บช้ำภายในทรวงอก ความรู้สึกนี้เป็นเหมือนเปลวไฟคอยแผดเผาแล้วกัดกินดวงใจน้อยๆที่แทบจะไม่มีที่เหลือให้เก็บความรู้สึกใดๆอยู่แล้ว ค่อยๆมอดไหม้จนเหลือเพียงแต่ความว่างเปล่า

มันอยากจะโกรธ มันอยากจะตะโกนด่า และเข้าไปแลกหมัดระบายอารมณ์กับคนที่พูดว่าร้ายมัน 

...แล้วจะให้ทำกับใคร ? 
แล้วจะเริ่มที่คนไหน ? 


ไม่มีใครสักคนที่อยู่ข้างมัน


เมื่อมองไปข้างหน้านั้นก็เห็นเพียงแต่ศัตรู 

หากผลีผลามทำอะไรไป
ผลลัพธ์ของการกระทำนี้ผู้รับกรรมนั้นก็คงจะมิใช่ใครนอกจากตัวมันเอง 

ตัวของกระต่ายน้อยตกอยู่ในสถานะที่เทียบเท่ากับธุลีดินที่มีแต่คนจะรังเกียจ 

ถึงแม้ว่าสายลมจะพัดให้ธุลีดินนี้ลอยขึ้นมาอยู่สูงจากพื้น ก็เป็นได้แค่ฝุ่น 

ไม่อาจเพิ่มคุณค่าให้กับมันได้ 

ไม่ว่าจะเป็นดินหรือฝุ่น
ก็ไม่สามารถสลัดพ้นจากสายตา
น่ารังเกียจเหล่านั้นได้


กระต่ายน้อยตัวนี้ไปทำอะไรมา ?
ทำไมถึงได้ตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ ?

ก็คงต้องเท้าความไปถึงเรื่องก่อนหน้านี้ ที่ทุกๆคนทราบกันดีจากนิทานสุดคลาสสิคอันเรื่องชื่อ 
นามของนิทานเรื่องนี้มีเพียงสี่พยางค์ที่ฟังแล้วติดหูนั้นคือ 
กระต่ายกับเต่า

ทุกคนทราบกันดีว่าในการแข่งขันครั้งนั้นกระต่ายผู้รวดเร็วได้พ่ายแพ้ให้กับเต่าแสนเชื่องช้า 

ส่วนสาเหตุที่มันแพ้นั้นถ้าให้สรุปใจความก็เพียงแค่ 
มันชะล่าใจเกินไปก็เท่านั้นเอง


การแข่งจบไปแล้ว 
ผลแพ้ชนะก็ออกมาแล้ว 



...แต่ทำไมเรื่องราวมันกลับยังไม่จบสิ้นไปเช่นเดียวกับผลแพ้ชนะละ ?

ภายหลังจากที่เกมการแข่งขันจบลงกระต่ายน้อยถูกหัวเราะเยาะจากเหล่าสิงสาราสัตว์ 

เนื่องจากทั้งๆที่มีฝีเท้าเร็วกว่า ทั้งที่เป็นคนท้าแข่งกับเจ้าเต่าเองแท้ๆแต่กลับพ่ายแพ้กลับมา 

ผู้ชนะไม่ได้ตอกย้ำผู้แพ้และผู้แพ้ก็ไม่ได้งอแงขนาดที่จะไปท้าแข่งกับผู้ชนะอีกครั้งเพื่อกู้ศักดิ์ศรีของตัวเองคืน

มันยอมรับความพ่ายแพ้ 


แต่ผู้ชมที่ไม่ได้เกี่ยวข้องใดกับการแข่งขันกลับหยิบเรื่องของมันไปพูดคุยและหัวเราะเยาะกันอย่าสนุกสนาน

สิงโตที่อยู่ดูการแข่งขันหยิบเรื่องของมันไปเขียนเป็นนิทานวาดภาพออกมาให้กระต่ายดูชั่วร้ายแล้วเขียนให้เจ้ากระต่ายน้อยดูน่าหมั่นไส้ที่สมควรได้รับความพ่ายแพ้

นกน้อยที่บินอยู่เหนือสนามแข่งเที่ยวประกาศเรื่องราวให้ทราบทั่วทั้งผืนป่าปรุงแต่งเรื่องราวนั้นให้น่าฟังเสมือนอาหารจานเด็ดที่ใส่สีแต่งกลิ่นผสมผงชูรสให้น่ารับประทานกว่าปกติ


ผลที่ได้ออกมาคือสายตาเหยียดหยามกับเสียงหัวเราะที่คอยแต่จะซ้ำเติม 
เจ้าตัวกระต่ายน้อยที่ต้องโดนทั้งสายตาดูถูก คำพูดเหยียดหยาม จากคนที่ไม่ได้แข่งกับมัน มันได้รับผลกระทบจากสิ่งนี้ 

แม้ว่าฝีเท้าของมันจะยังคงรวดเร็วเหมือนเดิมร่างกายและสีขนยังคงไม่เปลี่ยนแปลง 
แต่หัวใจของมัน
กลับถูกทำร้ายจนบุบสลาย


วิ่งหนีออกจากสังคมในป่าใหญ่หอบเอาตำแหน่งผู้แพ้และหยดน้ำน้อยๆที่ใต้ตา หนีออกมานั่งอยู่เพียงลำพังบนโขดหินภายในป่าส่วนที่ลึกที่สุด

มันร้องไห้อยู่เพียงลำพังนึกถึงเหตุการณ์ที่พ่ายแพ้นั้น และปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่หยุด 

เงาไม้ในป่าลึกนั้นช่วยบดบังแสงแดดช่วงเที่ยงวันนี้ได้เป็นอย่างดี มันช่วยไม่ให้กระต่ายที่อยากตายไปจากโลกใบนี้ให้พ้นๆนั้น รอดจากการถูกแสงอาทิตย์ย่างสดเป็นกระต่ายแดดเดียว


มันตัดพ้อออกมาเพียงลำพังว่า :
ทำไมต้องว่าฉันขนาดนั้น 
ฉันไม่เคยทำอะไรให้กับพวกคุณเลยนะ 
แพ้ฉันก็แพ้แล้ว
พวกคุณก็สาแก่ใจแล้วที่เห็นฉันแพ้แล้วยังไม่พอใจกันอีกหรือไง

ฉันที่พ่ายแพ้ก็ไม่ได้ทำผิดอะไรเลย 
ฉันไม่ได้ทำผิดอะไรต่อกติกาการแข่งเลยด้วยซ้ำ มันผิดหรือไงที่ฉันจะชะล่าใจแล้วนอนพักผ่อนเอนกายลงที่ใต้เงาไม้แสนสบายของสนามแข่งนั้น 
คุณสิงโตไม่เคยเหนื่อยหรือไง
คุณนกไม่เคยชะล่าใจอย่างนั้นหรือ สิงสาราสัตว์ตัวอื่นๆไม่เคยมั่นใจในตัวเองแล้วท้าทายผู้อื่นเพื่อประลองความสามารถหรืออย่างไรกัน ?

ที่ฉันทำก็เป็นเรื่องปกติที่พวกคุณก็เคยทำกันทำไมต้องมองฉันแบบนี้ ฮือฮือ ~ T^T

กระต่ายร้องไห้อย่างไม่หยุดน้ำหูน้ำตาไหลจนไม่เว้นแม้แต่น้ำมูก ใช้อุ้มเท้าคู่หน้าของมันมาปาดน้ำตา เสียงสะอื้นแม้จะดังแต่ในป่าลึกขนาดนี้ก็คงจะไม่มีใครได้ยิน

หลังจากที่มันร้องไห้จนเหนื่อยล้า ไม่มีแรงที่จะผลักให้หยดน้ำตาที่ค้างอยู่ให้ตกลงมากระทบพื้นดินอีกแล้ว 

มันจึงหยุดร้องไห้แล้วเงยหน้าขึ้นมาหลังจากการก้มหน้าร้องไห้อยู่หลายชั่วโมง

เมื่อมันเงยหน้าขึ้นมาก็พบกับผู้ที่กำชัยชนะในการแข่งครั้งก่อนหน้านี้ 
เต่า
เต่ายืนมองกระต่ายที่นั่งร้องไห้อยู่บนโขดหิน

กระต่าย: เจ้าเต่าแก่!! แกมายืนมองฉันตั้งแต่เมื่อไร ?
เต่า : ....

เต่าไม่พูดอะไรทำให้กระต่ายไม่สามารถทราบได้ว่าเต่ามายืนมองการร้องไห้ของมันนานขนาดไหนแล้ว
กระต่ายที่หงุดหงิดจากเรื่องการถูกซุบซิบนินทา เห็นเต่าผู้ชนะยืนดูมันร้องไห้อยู่ ...

แม้มันจะรู้ว่าไม่ใช่ความผิดของเต่า แต่อารมณ์โมโหของหญิงสาวนั้นสามารถพาลลงได้กับทุกคน ทุกสถานที่ และทุกเวลา

กระต่ายตัวนี้เป็นเพศเมียที่กำลังหงุดหงิดถึงขีดสุด เมื่อลืมตาขึ้นมาเห็นเต่าที่ดูเซ่อๆและไม่มีทางตอบโต้ต่อกรปะทะอารมณ์สู้กับมันได้ 

จึงระบายความผิดหวังเสียใจน้อยใจทั้งหมดลงกับเต่า

กระต่าย: เพราะนายคนเดียวเจ้าเต่าแก่บ้า ถ้าวันนั้นนายไม่ชนะฉัน ถ้านายยอมพ่ายแพ้ฉันไปเรื่องมันก็คงจะไม่เป็นแบบนี้

กระต่าย: นายที่เอาแต่คลานต้วมเตียมจนมาเตะตาฉันที่รวดเร็วที่สุดในป่า ทำให้ฉันเผลอไปท้าทายนาย นายทำให้ฉันชะล่าใจจนเผลอนอนกลางวัน นายตั้งใจคลานแบบเชื่องช้าของนายจนชนะฉัน 


นายทำให้ฉันดูแย่จนทุกคนหัวเราะเยาะฉัน

หลังจากที่เต่าได้ฟังสิ่งที่กระต่ายบ่นจนจบ มันก็หันหลังหนีแล้วกำลังจะคลานหนีกระต่ายไป

คลานอย่างเชื่องช้า 1 ก้าว... 2 ก้าว... 3 ก้าว...

เดี๋ยวก่อน !!

กระต่าย: T^T อย่างน้อยก็ช่วยบอกฉันทีเถอะว่ามันไม่ใช่ อย่างน้อยก็ช่วยพูดอะไรให้ฉันได้เข้าใจแล้วหาทางออกจากสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ได้ทีเถอะ ฉันจะไม่ไหวกับมันแล้ว

เต่า: นี่... กระต่าย ที่เธอโทษมาว่าเป็นความผิดของฉันเมื่อครู่นี้ เธอสบายใจขึ้นไหม ?

กระต่าย: ก็ดีขึ้นนิดหน่อยที่ได้ระบายให้ใครสักคน แต่มันก็ไม่ได้ช่วยทั้งหมด ฉันยังต้องเจอกับคำดูถูกและสายตาเหยียดหยามอยู่ดีในวันพรุ่งนี้ มันทำให้ใจของฉันไม่เป็นสุขเลย ฮือๆ~

เต่า: แล้วถ้ามันไม่มีสายตาดูถูกในวันพรุ่งนี้ละ...

กระต่าย: มันจะเป็นไปได้อย่างไร ? ในเมื่อฉันสัมผัสได้ยังไงวันพรุ่งนี้ฉันก็ต้องเจอมัน T^T

เต่า: แล้วมันทำอะไรเธอได้บ้างละ สายตาและคำดูถูกเหล่านั้น ?

กระต่าย: ทำได้สิก็มันทำให้ฉัน.... มันทำให้..... ..... มันทำอะไรฉันได้บ้างอะ?

เต่า: เห็นไหมละมันก็ทำอะไรเธอไม่ได้สักหน่อย

กระต่าย: แต่ฉันรู้สึกว่ามันทำได้นะ มันทำให้ฉันเจ็บจนร้องไห้เลยนะเมื่อครู่นี้อะ นายก็เห็นน้ำตาของฉันไม่ใช่หรอ ?

เต่า: ใช่สิ...ฉันเห็นเธอร้องไห้เมื่อกี้นะ แต่ฉันไม่เห็นใครที่มาทำร้ายเธอเลย เมื่อกี้มีเธอนั่งอยู่คนเดียว ถ้าจะมีใครทำร้ายเธอได้ก็คงไม่พ้นสองคนที่อยู่ตอนที่เธอร้องไห้เมื่อครู่นี้ นั้นคือฉันที่มองเธอมาตั้งแต่ต้น กับเธอที่เอาแต่ร้องไห้ 


ฉันมั่นใจว่าฉันไม่ได้ทำร้ายเธอคนที่ทำเธอร้องไห้ก็คงมีแต่ตัวเธอเอง
กระต่าย: ไม่ใช่สักหน่อย!!! เจ้าเต่าแก่ฉันไม่ใช่กระต่ายบ้าที่จะมาร้องไห้โดยไม่มีสาเหตุนะ คุณสิงโตเขียนเรื่องทำร้ายฉัน คุณนกนั้นก็ประกาศให้ฉันดูเลวร้ายทุกคนต่างก็จ้องแต่จะทำร้ายฉันจนฉันต้องมานั่งร้องไห้

เต่า: แต่คนที่เก็บให้เรื่องเหล่านั้นมามีผลกระทบจนทำให้ร้องไห้มันคือตัวเธอเองนิ
กระต่าย: ....

กระต่ายไม่สามารถเถียงเต่าที่พูดความจริงเรื่องนี้ได้

เต่า: กระต่ายการแข่งนั้นมันจบลงไปแล้ว
เธอเข้าใจเรื่องที่เธอเป็นคนแพ้ใช่ไหม ที่เธอแพ้ก็เพราะเธอไม่ได้ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีพอ ถ้าเธอวิ่งตามเส้นทาง ถ้าเธอทำหน้าที่ของเธอฉันก็คงชนะเธอไม่ได้ 

กลับกันที่ฉันชนะก็แค่ฉันทำหน้าที่ของฉันอย่างดีที่สุด แม้ฉันจะวิ่งให้เร็วไม่ได้แต่ที่ฉันทำได้ก็คือเดิน 

ฉันทำได้แค่เดินฉันก็เดิน เดิน แล้วก็เดินไปเรื่อยๆเท่านั้นเอง 

ฉันไม่ปล่อยให้สิ่งใดๆมากระทบหน้าที่ของฉันที่ต้องเดินไปจนถึงเส้นชัย

กระต่าย: ....

เต่า: เธอเข้าใจเรื่องนี้ดีอยู่แล้ว ฉะนั้นเธอควรจะเริ่มได้แล้วนะการใส่ใจในหน้าที่ของตัวเอง กับเส้นทางของตัวเองแล้วไม่ปล่อยให้เสียงเหล่านั้นที่ทำอะไรเธอไม่ได้มามีผลกระทบต่อตัวเธอ

กระต่าย: ...มันไม่ใช่เรื่องง่ายหรอกนะที่จะคิดได้แบบที่นายว่า...มันยากมาเลยนะที่ต้องได้ยินเสียงเหล่านั้นทุกวัน สายตาที่ไม่สบอารมณ์เหล่านั้นแล้วเพิกเฉยต่อมันได้

เต่า: ใช่ ฉันรู้นะว่ามันยากที่จะคิดได้แบบนั้น แม้ว่าจะคิดแบบที่ฉันว่าไม่ได้แต่ฉันจะให้อาวุธที่ทำให้เธอสามารถต่อการกับมันได้
กระต่าย: อะไรละเจ้าเต่า ถ้าสู้กับความรู้สึกนั้นได้ฉันขอยืมนายหน่อยได้ไหม

เต่า: ได้สิ ...เมื่อเธอเจอกับสายตาเหล่านั้นให้เธอคิดไปว่าท้ายที่สุดแล้ว

ฉันก็ไม่เป็นอะไร
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
และมันทำอะไรฉันไม่ได้


เมื่อมันทำอะไรไม่ได้เธอจะไปแคร์มันทำไม

กระต่ายเมื่อได้ยินคำว่าไม่เป็นอะไรนั้น 

ทำให้น้ำตาของมันไหลออกมา มันเหมือนได้เจอสถานที่ปลอดภัยที่มันตามหา และมันได้พบกับหลุมหลบภัยที่มันสามารถหย่อนกายลงไปพักพิงได้

กระต่าย: ขอบใจนะเต่า ขอบใจนายมากจริงๆ T^T
เต่า: อืม... รีบๆหายจากโรคกระต่ายหงอยนะ ฉันเอาใจช่วย
กระต่าย: ฉันสัญญา ว่าจะนำอาวุธที่นายให้ไปใช้แล้วจะหายในเร็ววัน
เต่า: ดีแล้ว...ฉันไปก่อนนะ ได้เวลาที่ฉันจะต้องคลานต้วมเตี้ยมไปตามทางของฉันแล้ว และตอนนี้ก็ได้เวลาที่เธอจะต้องวิ่งไปตามทางของเธอแล้ว

กระต่าย: โชคดีนะเจ้าเต่า ขอให้สุขภาพแข็งแรง แล้วไม่โดนกระต่ายที่ไหนมาท้าแข่งจนต้องฝืนคลานแข่งกับเขาอีกละ
เต่า: โชคดีนะกระต่าย...

ปล. ฟังเดคิสุงิแล้วนะ
เราไม่สามารถหยุดความคิดที่ว่าร้ายต่อเราได้ แต่เราสามารถระงับไม่ให้ความรู้สึกร้ายๆมากระทบต่อตัวเราเองได้

สู้ๆนะ


SHARE
Written in this book
นิทานจากฉัน
เขียนไว้อยากให้คุณได้อ่าน

Comments