"ตัวเรา" ไม่ใช่ใช่กายและจิต แต่คือ...
Blogนี้เราจะมาสายธรรมะ ที่ไม่ธรรมะจ๋า 
เนื่องมาจากไอเจ้าตัวคนเขียนเองก็เป็นปุถุชนคนธรรมดาเหมือนคุณๆนั่นแหละ

เรียกว่าจะมาแชร์ตะกอนความคิดดีๆที่ตกผลึกมาจากการฟังธรรมะบทหนึ่งของหลวงพ่อปราโมทย์ เรื่อง "ถ้าวันใดเห็นว่าจิตก็ไม่ใช่เรา ไม่มีเราในกาย ไม่มีเราในจิต ก็ได้ธรรมะ" (ใครอยากฟังตัวเต็มก็เสิร์ชชื่อนี้เข้ายูทูปโลด ท่านเทศน์ได้คมมาก แนะนำเลย) 

แค่ชื่อคลิปก็น่าสนใจแล้ว!
ตามที่วัยรุ่นตัวห่างธรรมะอย่างเราเข้าใจก็คือ จิต=ตัวคิด ในเมื่อเรานี่แหละเป็นคนคิด เหมือนเวลาอาจารย์ให้โจทย์เลขมา แล้วให้เราคิด เราก็คิด แล้วตอบ! เราเป็นคนคอนโทรลสมองทุกสเต็ป แล้วทำไมจิตจะไม่ใช่เรา?? 

ไม่มีเราในกายอีก เคยศึกษาธรรมะมาบ้าง ก็ได้ยินแต่ให้แยกกายกับตัวเราจริงๆออกจากกัน ประมาณว่าถ้ากายเป็นของเรา มันก็ต้องไปกับเราหลังความตายด้วยสิ อ่ะ เราก็แยกได้แล้ว...คิดเป็นภาพกายเหมือนเปลือกที่ห่อหุ่มตัวเราเอาไว้ข้างใน สรุป!! มันผิดหรอ?? ถ้าไม่ใช่อยู่ในกายแล้วอย่างนั้นตัวเราอยู่ตรงไหนกันแน่?

ตัวเราจริงๆ...อยู่ในอากาศค่ะ
!!!!!!
ห้ะ!?? จินตนาการเสียงในหัวของคุณได้เลย
ใช่ค่ะ เราจะบอกว่า ความจริงน่ะ ตัวเราไม่มีแต่แรกอยู่แล้ว แต่ความไม่มีก็ดูจะจินตนาการยากเกินไป เอาเป็นว่า คืออากาศหรือความว่างทั้งหมดในกาแล็กซี ในจักรวาลแห่งนี้ 
ถามหาหลักฐานหรอ...
ไม่มีหรอก
.
.
.
แค่รู้ว่าคิดแล้วมันเบาน่ะ

ลองคิดดูนะ ถ้าเราคิดว่าเราคือร่างกายคือจิตก้อนก้อนนี้ของเรา สิ่งที่คิดอันดับถัดมาคือ
1.เราตัวเล็ก
2.ก้อนอื่นสวยกว่าเราอีก
3.ก้อนเจ็บ เราเจ็บ
แต่ลองดูนะ
ถอดตัวเอง (ความจริงมันก็ถอดของมันอยู่แล้ว) ออกจากจากกายและจิตที่เป็นก้อนๆของคุณ ไปอยู่ข้างนอก แล้วแผ่ออกไปอย่างไม่มีสิ้นสุด! เหมือนอากาศที่ไม่มีภาชนะ
.
.
.
แม่งเบา
.
.
.
โครตมีพลัง
.
.
ไม่มีข้อเปรียบเทียบ

ล...แล้ว ตัวเราตอนนี้ล่ะ? เราควรจะคิดว่ามันคืออะไรกันแน่?


"ตัวล่อ" ไง!
ทำไม? ดูตั้งแต่กายก็รู้แล้วว่าเราถูกบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้เราเกิดมาหลอกว่าเป็นของเราแต่แรก ถ้าไม่พิจารณาดีๆ ก็คงไม่รู้ว่า 'มันไม่ใช่ของเรา เราบังคับบงการมันทุกอย่างไม่ได้' แล้วนับภาษาอะไรกับทั้งก้อนที่เราเคยตั้งชื่อให้ว่าเป็นเรา
ทั้งหมดก็แค่ตัวล่อ
ให้คนบางคนยึดติดในตัวตน
และยังคงเป็น...ทุกข์

แล้วจะเอายังไงต่อกับไอตัวล่อก้อนนี้
ฆ่ามันให้ตายเลยดีไหม??
อย่าทำนะ เดี๋ยวโง่!
เหมือนคุณได้ชามราคาแพงมาใบนึงอ่ะ ทันทีที่คุณตระหนักรู้ด้วยธรรมะว่ามันไม่ใช่ของคุณ คุณจะเขวี้ยงมันลงพื้นให้แตกเลยหรอ?

ได้ประโยชน์อะไร นอกจากความรู้สึก "เสียดาย" ที่จะกลับมา ก็แหมม ยังใช้ไม่คุ้มเลย...

ชามใบนั้น ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องแตกอยู่ดี
ทุกคนพอรู้ว่าการเกิดเป็นมนุษย์ไม่ใช่ของง่าย เหมือนชามราคาแพงที่ประเมิณราคาไม่ได้ ชามใบนั้นมีไว้ใส่อาหาร ใส่น้ำ ได้อีกตั้งหลายมื้อ 
ใครเขวี้ยงทิ้งง่ายๆนี่ ไม่เรียกว่าโง่ ก็ไม่รู้จะพูดยังไง

มนุษย์มีความสามารถในการทำความดี และรับประสาทสัมผัสต่างๆได้อย่างมีนัยสำคัญ ทำไมคุณไม่ใช่ ไอเจ้าก้อนที่เคยเป็นตัวตนของคุณทำความดี ให้บังเกิดต่อโลก 
และใช้ประสาทสัมผัสที่มีสนุกไปกับการ
รู้
เห็น
เป็น
วาง
(Cr.คุณขุนเขา)
พอคิดว่าเราไม่ใช่ตัวเราก็วางได้สบายๆ ใช่ไหมล่ะ

ที่เหลือก็แค่ใช้ชามใบนั้นจนกว่ามันจะเสื่อมสภาพไปตามกาล ตอนมันแตกไปต่อหน้าต่อตา คุณจะยิ้มยินดีกับมันอยู่ในอากาศว่า
ไอก้อนแม่ง! เกิดมาเป็นชามได้คุ้มสุดๆไปเลย





SHARE
Written in this book
ธรรมะดา
Writer
Arrwake
Your someone
I'm happy to make you happy

Comments