(....)เอย
เธอไม่รู้จักความรักดีนักหรอก ไม่รู้ด้วยซ้ำไปว่าที่สบตากันอยู่ตรงหน้า ใช่ความรักแท้ๆอย่างที่ใครต่อใครว่าไหม
ใครๆก็บอกให้ชีวิตนี้มีรัก เธอก็ไม่รู้ว่า ใครๆที่ว่าเป็นใครกัน และ พวกเขาได้เจอและมีรักอย่างที่ว่าหรือเปล่า

เธอพยายามจะพูดถึงความรักมาสักพักใหญ่ แต่ก็สับสนระหว่างพูดถึงความรักกับการพูดถึงคนรักเสียเหลือเกิน นี่แหละหนอธรรมดาของโลกที่ส่วนประกอบต่างๆมันไม่ได้แยกส่วนและในขณะเดียวกันก็ไม่ได้กลมกลืน 
ต่อจากนี้ไปขอให้เป็นหน้าที่ของโลกที่จะตีความว่าเธอกำลังพูดถึงอะไรกันแน่

รักเอย... คงเป็นคำเรียกที่เหมาะทั้งน้ำเสียงและอารมณ์มากที่สุด มันช่างตีความยากว่า “รักเอย” แล้วจะพูดว่าอะไรต่อในเมื่อมันเติมท้ายได้ทั้งคำถามและคำบอก 
เมื่อครั้งที่สุข รัก ก็ทำให้เธอยิ้ม หัวเราะ ชื่นบาน อบอุ่น ร่มเย็น เมื่อคราวร้าย รักก็ทำให้เธอกระวนกระวาย ร้อนรนจนถึงร้อนรุ่ม ดำดิ่ง รักพาเธอไปพบทั้งความสว่างและความมืดมิด แม้เธอจะขัดขืนแต่รักก็มีพลังมากพอจะจูงมือนำพาเธอไปอยู่ดี 

รักไม่ได้สร้างเธอให้เป็นแบบนู้นหรือแบบนั้น รักแค่แทรกซึม ไหลเวียน ให้เธอได้เป็นตัวเอง หน้าที่ของรักมีเพียงเท่านี้ ในขณะที่รักก็ทำให้เขาเป็นตัวเอง นี่คือรักในที่ส่วนตัว และหลายคนอาจจะใช้คำว่า รักตัวเอง เธอไม่ค่อยชอบใจคำนี้เสมอ หากเป็นคำว่า “รักในตัวเอง” น่าจะดีกว่า

รักตัวเองบางทีก็ไม่พอ รักมักชอบทดลองเสมอ นี่แหละหนาที่มาของความคาดเดาไม่ได้ ในขณะที่รักชักนำความรักในตัวเองของใครต่อใครมาสังสรรค์กัน

เมื่อรักมาทำให้เธอและเขาสัมพันธ์กัน รักก็นำพาให้ทั้งเขาและเธอเผยตัวเองสู่กันและกัน เราจึงเผชิญทั้งเศร้าและสุขในขณะที่เป็นเธอ เป็นเขา  เป็นเรา และ เป็นรัก (ด้วยค่ะแม่)


รักเอย รักทำให้ประกายในตาของเธอระยิบระยับ รักทำให้ความทรงจำของเธอละเอียดอ่อน รักทำให้สัมผัสนุ่มนวล รักทำให้ต้นไม้มีชีวิต สายลม กลิ่นหอมอ่อนของดอกไม้มีความหมาย แสงพระอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับฟ้า เสียงฝนตกกระทบพื้นดินมีคุณค่า ก้อนเมฆที่ลอยล่อง รถราบนถนน อาหาร เตียงนอน ขนาดผ้าห่มกระทั่งท่านอนกลายเป็น “เรื่อง” ขึ้นมา 

รักเอย รักได้นำพาคนรักที่มีส่วนใน “เรื่อง” ที่เกิดขึ้นมา
คนที่มีทั้งความหมาย คุณค่า และ “มีเรื่อง” ไปกับเธอ

ห้วงแห่งรัก ยังต่อเนื่องไป ไหลเอื่อยพร้อมกับเวลาในแต่ละวินาที เธอไม่รู้จักหรอกความรักว่าจะเหมือนกับที่ใครๆว่าไว้ไหม เธอรู้จักแต่คนรักของเธอ และเธอเชื่อสนิทใจว่า เขาไม่เหมือนใครๆแน่นอน 

(คน)รักเอย

SHARE
Written in this book
บทสนทนาบนชั้น12
เรื่องราวของความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงคู่หนึ่งบนระเบียงชั้น 12
Writer
NikNisa
Learner
There is no wrong or right, Just Write

Comments

F_l_W
11 months ago
รักคือความรู้สึกที่มีได้ครั้งเดียว
คิดถึงคือความรู้สึกที่มีได้เรื่อยๆ

สำหรับผม .... รักคือการทำให้เรารู้สึกดีที่สุด และดีที่สุดคือการไม่ครอบงำ
แต่จะถูกครอบครองด้วยผู้ที่เรายิงคำถามเพื่อเขาจะได้หาคำตอบ. ขอบคุณน่ะที่แสดงความคิดออกมาในอีกแง่รักมันกว้างจริงๆ
Reply
NikNisa
11 months ago
ขอบคุณที่แวะมาอ่านนะคะ