When being the rain fall
ฝนตกอีกแล้ว...
ประโยคเดิมๆที่ผลุบขึ้นมาในความคิดทุกครั้งที่เห็นเม็ดฝนเล็กๆโปรยปรายลงมาเป็นสายจากฟากฟ้า

ถ้ามองมาจากตัวบ้าน คุณจะเห็นชายร่างบางคนนึงนั่งอยู่ตรงพื้นไม้ที่ยื่นออกมาทางระเบียงหลังบ้าน ภายในบ้านมืดมิดมีเพียงแสงสลัวจากไฟข้างถนนส่องเข้ามาพอให้เห็นภายในเท่านั้น

เขาเอื้อมมือบางไปสัมผัสสายฝนที่ตกลงมา แม้ตอนนี้ตัวเขาจะโดนละอองฝนสาดใส่ 
จนชุดนักศึกษาสีขาวเปียกชุ่มแต่ดูท่าว่าเขาก็
ยังไม่อยากที่จะหยุดการกระทำนั้น

จริงๆเขาแทบไม่สนใจมันเลยด้วยซ้ำ

อ่า...ไม่รู้สิ เขาชอบฝน

สายฝนทำให้เขารู้สึกสงบ ปลอดภัย แม้มันอาจทำให้เขาเหงา...

ไม่ มันทำให้เขาเหงาจริงๆนั่นแหละ 

แต่เขากลับชอบความรู้สึกนั้น

เหมือนเสียงเหล่านี้จะเป็นสิ่งบอกให้เขารับรู้ ว่าเขาก็ยังมีความรู้สึก ไม่ได้ตายด้านเหมือนอย่างที่ตัวเขาเองและหลายๆคนเชื่อ

ช่วงเวลาที่ผ่านมามีบางสิ่งเกิดขึ้นซึ่งนำไปสู่
การเปลี่ยนแปลงตัวตนเพื่อปกปิดตนจากอดีตของเด็กชายคนนึงที่เคยมีรอยยิ้ม มีเสียงหัวเราะดังกังวาล แววตาฉายประกายแห่งความสุขเหมือนเด็กทั่วๆไป
ให้กลับกลายเป็นชายหนุ่มนิ่งเงียบ 


เงียบ...จนไร้ซึ่งตัวตน

เสียงของฝนเปรียบเสมือนเครื่องดนตรีชั้นยอดที่ค่อยๆบรรเลงชโลมหัวใจอันหนักอึ้งของเขาให้ค่อยๆมีชีวิตชีวาอีกครั้ง 

ดั่งต้นอ่อนที่ผลิออกมาทักทายโลกกว้าง 
หลังถูกดินเข้มกลบอยู่นานนับปี

กลิ่นดิน กลิ่นฝน ความมืดสลัว ปิดตาลงฟังเสียงจากฟากฟ้า ขับกล่อมตัวตนภายนอก ปลุกเร้าตัวตัวภายในที่เคยสดใสให้
พลันตื่นขึ้น

เปาะ แปะ..เปาะ แปะ

เขายิ้ม

รู้สึกถึงความอิสระ...
บางที มันอาจทำให้หัวใจอันบอบช้ำของเขา ลอยล่องไป ณ สถานที่ไหนสักแห่ง สถานที่ที่ปราศจากอันตราย รับรู้ถึงสัมผัสอันอบอุ่น ความสบายใจ และบางสิ่งบางอย่างที่โอบกอดเขาไว้ ฝากข้อความผ่านสายฝน ฝากบอกเขา...บอกว่าเขาไม่ได้อยู่คนเดียว 

เขาไม่เดียวดาย 

เขามีตัวตนเหมือนสายฝนจะเป็นสิ่งเดียวที่ยังทำให้รู้สึกว่ายังมีตัวตน
ห้วงเวลาพลันหยุดหมุน

มันทำให้เขาคิดถึงใครคนนั้น...

' ไงครับคนเก่ง ทำการบ้านเสร็จรึยัง '

' ฝนตกแล้ว เข้าบ้านเถอะนะ '

' เป็นแฟนกันนะครับ '

' จริงๆพี่ก็ชอบฝนเหมือนเรานั่นแหละ ชอบมาก...แต่ตัวเล็กเข้ามาได้แล้วเดี๋ยวเรา จะไม่สบายนะ '

เขายิ้มให้กับภาพความทรงจำอันอบอุ่นที่เคย
เกิดขึ้นกับเขา จนถึงข้อความสุดท้าย 
ทุกอย่างยังคงชัดเจน แม้เวลาจะผ่านมานานเท่าใด

วันนั้นฝนตก บรรยากาศเงียบสงัด เขากลับเข้าบ้านมาพร้อมรอยยิ้มประจำตัวก่อนเอ่ยทักทายคนพี่เสียงดัง และได้รับความเงียบงันเป็นเสียงตอบรับ

เด็กหนุ่มในชุดนักเรียนมัธยมปลายเดินเข้ามาในตัวบ้าน พลางเอ่ยเรียกคนพี่ซ้ำๆ

เงียบ...เงียบจริงๆ

เด็กหนุ่มเริ่มใจเสีย ก่อนจะคิดเหตุผลเข้าข้างตัวเองต่างๆนานา ว่าที่คนพี่ยังไม่กลับบ้านอาจเพราะติดงานที่มหาลัย 
ไปสังสรรค์กับเพื่อนๆ หรืออะไรก็แล้วแต่

ร่างบางเดินมาถึงประตูห้องนอน..
ห้องนอนที่เรานอนด้วยกัน 
หน้าประตูมีโพสต์อิทแผ่นหนึ่งแปะอยู่ 
เนื้อความที่ถูกบรรจงเขียนด้วยลายมือที่แสน
คุ้นเคยทำให้เขาแทบล้มทั้งยืน...ลืมหายใจ

' ถ้าวันไหนเรากลับมาแล้วไม่เจอพี่..... 
ขอให้เราเชื่อ...เชื่อว่าพี่จะอยู่กับเราเสมอ 
พี่ไม่เคยหายไปจากใจเราเลยนะคนเก่ง 
สายฝน...เป็นตัวแทนของพี่ 
ตัวแทนของเรา...ตัวแทนรักของเรา

ถ้าเราเห็นฝนตกลงมาเมื่อไหร่ ให้เรานึกถึงพี่ แล้วพี่ ก็จะนึกถึงเรา...อย่าร้องไห้ แล้วสักวัน พี่จะกลับมา...สักวัน '

คิดถึงพี่เมื่อไหร่มองไปที่สายฝนนะ 
พี่คงคิดถึงเราแย่เลย

ขอให้เราเติบโตและมีความสุขในทุกช่วงเวลา
ของชีวิตเลยนะครับคนเก่ง :-)


                                พี่จะอยู่กับเราเสมอ
                                                    รัก


ทุกเหตุการณ์ยังคงชัดเจนในความทรงจำ 
เขาจำได้ว่าวันนั้นตัวเองทรุดลงไปนั่งหน้า
ประตูบานกว้าง อยากร้องไห้ให้สุดเสียงเพื่อแสดงถึงความรู้สึกต่างๆที่ประทุอยู่ภายใน และหวังว่ามันจะช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้น

แต่ไม่...เขาไม่ได้ร้องไห้ แม้น้ำตาสักหยดเดียวก็ไม่ได้รินไหลออกมาจากดวงตา
คู่สวยคู่นั้น

ทำไม...

นั่นเป็นคำเดียวที่ผุดขึ้นมาในสมองอัน
ว่างเปล่าของเขา ณ ตอนนี้

พี่บอกให้เขามีความสุข...แต่เขาจะมีความสุข
ได้ยังไง ในเมื่อความสุขเดียวของเขา...ได้จากเขาไปแล้ว

เขาปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับอารมณ์ที่ตีกันมั่ว ทั้งทุกข์ใจ โกรธ เศร้า สิ้นหวัง สูญเสีย




และว่างเปล่า




เขายังคงนั่งอยู่ที่หน้าประตูบานนั้น จากสิบนาที เป็นครึ่งชั่วโมง จากครึ่งชั่วโมง เป็นหนึ่งชั่วโมง
จากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสาม จากสามเป็นห้า และสิ้นสุดลง 
...หลังจากนั่งอยู่ตรงนั้นไปหนึ่งวันเต็มๆ

วันนั้นเขาขาดเรียน ไม่กินข้าว ไม่แม้แต่จะลุกขึ้นขยับไปไหน ความรู้สึกที่เด่นชัดที่สุดในวันนี้คงเป็นเมื่อตอนที่มีเรียกเข้าดังมาจากโทรศัพท์มือถือที่ตกอยู่ที่พื้น ร่างเล็กรีบปรี่เข้าไปหยิบมันขึ้นมา ใจเต้นระส่ำด้วยความตื่นเต้น ตาฉายแววยินดีอย่างปิดไว้ไม่มิด เมื่อคิดว่าคนปลายสายคือคนที่ตนหวังไว้
มือไม้สั่นเทา กรอกเสียงลงไป

ก่อนจะพบความผิดหวังระรอกใหญ่....

ไม่ใช่...ไม่ใช่เขา

พี่หายไปไหน ทำไม...

เขาผิดอะไร....

เมื่อไหร่จะกลับมาซักที รอนานแล้วนะ...

ในที่สุดน้ำตาเม็ดใหญ่ร่วงเผลาะลงมาจาก
ดวงตาคู่สวยเนิ่นนาน

โลกไม่ได้ใจดีขนาดนั้น
แค่หวัง
แค่ฝันลมๆแล้งๆว่าคนที่เขาเฝ้ารอจะรับรู้ได้ถึงเสียงร้องไห้และหยดน้ำตาที่ไหลริน
ราวสายฝนที่โหมกระหน่ำ

แค่หวัง
แค่คิดว่าเผื่อใครคนนั้นจะได้ยิน แล้วรีบกลับมาเกลี่ยเช็ดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยนแบบที่เคยเป็นมาตลอด

แค่หวัง 
แค่ต้องการได้ยินเสียงที่คุ้นเคยมาปลอบประโลมแล้วบอกว่าไม่เป็นไร

แค่หวัง
แค่อยากให้สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพียงแค่ความฝัน ที่เมื่อตื่นขึ้นมาความทรมาณนี้ก็จะจบลง

แค่หวัง
แค่หลังจากยามหลับไหล...
ลืมตาขึ้นมา จะได้พบกับเขาอีกครั้ง

แค่หวัง
หวังว่าทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม.....

แต่จะบอกอะไรให้

โลกไม่ได้ใจดีขนาดนั้น...

ทุกคนมีสิทธิ์หวัง

ใช่

แต่จะมีซักกี่คนกันล่ะ

ที่สมหวัง...

ใช่

ทุกอย่างล้วนไม่แน่นอน

และใช่

ทุกอย่างก็มีความชัดเจนในแบบของมัน

แต่ถึงจะยังไงก็ตาม

ที่แน่ๆ






โลกมักเล่นกับความรู้สึกคนเสมอเลย...








ร่างเล็กยิ้มให้กับตัวเองในอดีต

ผ่านมานานเท่าไหร่แล้วนะ ที่บ้านหลังนี้มีคนอยู่แค่คนเดียวทั้งๆที่เคยเป็นสอง

นานเท่าไหร่แล้ว 
ที่โต๊ะกินข้าวมีคนนั่งกินข้าวเพียงคนเดียว

นานเท่าไหร่แล้ว 
ที่เตียงหลังใหญ่มีคนนอนอยู่บนนั้นคนเดียว

นานเท่าไหร่แล้ว 
ที่เข้าบ้านมาแล้วพบแค่เพียงความว่างเปล่ารอต้อนรับ

นานเท่าไหร่แล้ว
ที่ต้องมานั่งตรงที่ประจำของเรายามฝนตกคนเดียว

นานเท่าไหร่แล้ว
ที่ความเศร้า แปรสภาพมาเป็นความทรงจำ และถ่ายทอดออกมาผ่านความคิดถึง

และนานเท่าไหร่แล้ว
ที่ยังคงเฝ้ารอให้คนๆนั้นกลับมา...

รอ 
รอโดยไม่มีกำหนดว่าต้องรอไปอีกนานเท่าไหร่

รอ
รอทั้งๆที่ไม่รู้ว่าจะเป็นไปตามที่เฝ้าคอยไหม

รอ
ทั้งๆที่ปลายทางอาจจะเจอความผิดหวังระลอกใหญ่

แต่ก็ยังยืนยังที่จะรอ...

ใครซักคนที่เข้ามาเติมให้ชีวิตที่เคยว่างเปล่า
ของเขามีความหมาย

เขาเหมือนแสงสว่างท่ามกลางความมืดมิด
ทำให้อะไรๆที่เกือบจะดับมอดไปติดขึ้นมา
อีกครั้ง 

เหตุผลเท่านี้ก็พอแล้วที่จะเฝ้ารอ...

ไม่รู้หรอกว่าต้องรอไปอีกนานแค่ไหน
แต่ถึงยังไงก็รอมาถึงขนาดนี้แล้ว




รออีกหน่อยคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง.....





หวังว่าจะกลับมา....กลับมาหากัน
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

ทำให้การรอคอยนี้สิ้นสุดลงซักที....



-End.
02/07/19







SHARE
Writer
chamanao__
seeker
ฉัน ; ผู้ซึ่งกำลังแสวงหาบางสิ่ง ที่ตัวฉันเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร และอยู่ที่ไหน

Comments

darkshadowz
7 months ago
เขียนได้อินมากๆเลยค่ะ อ่านไปน้ำตาไหลไป😭
Reply
PlutoPlutx
7 months ago
ชอบมากเลยค่ะ ร้องไห้ตั้งแต่ประโยคเกริ่นยันจบ อ่านตอนฝนตกนี่ฟีลลิ่งดิ่งโคตรๆ
Reply