สาปรัก นาง สิงห์ บทที่8
ผู้เฝ้ามอง 
เทวดาที่เห็นร่างของคนธรรพ์แน่นิ่งไม่ขยับอยู่ห่างไกล ได้วิ่งเข้าไปหาทันที

“ได้โปรดอย่าเป็นอะไรไป!! ข้าจะช่วยเจ้าเอง!!”

เทวดาประคองร่างคนธรรพ์ขึ้นมาไว้ที่ตรรก 
“ส..สห..ห สหาย..ของ..ข้า...”

เสียงของคนธรรพ์ที่ใกล้หมดลมหายใจ มันช่างแพ่วเบาและน่าเศร้า ปลายนิ้วเรียวแม้จะเปรอะเปื้อนดินนั้นก็ยังคงสวยงาม ยื่นออกไปหา ร่างของนรสิงห์ที่อยู่ห่างออกไป

มือที่สั่นค่อยวางลงกับพื้น วินาทีที่มือข้างนั้นสัมผัสกับพื้น ลมหายใจของผู้บรรเลงเพลงอันไพรเราะที่สุด ก็ได้หมดลง

“ไม่!! ไม่!!”

เสียงตะโกนของเทวดาที่ออกมา เต็มไปด้วยความโศกเศร้า

“ใครก็ได้ช่วยข้าที ไม่ว่าอะไรข้าก็ยอมใครก็ได้!!!!!”

..

“ไม่ว่าอะไรก็ยอมงั้นหรือ?”

เสียงที่ไม่มีที่มาแต่อย่างใด ได้ดังอย่างชัดเจน แต่กะนั้นก็หาต้นเสียงไม่ได้

เทวดารู้ทันทีว่าเสียงนั้น คือเสียงขององค์เทพ

“ได้โปรด ข้ายอมทุกอย่างได้โปรดช่วยคนคนนี้ด้วยเถิด”

….

“หากเช่นนั้น ข้าย่อมให้โอกาสพวกเจ้า”

“ที่ภพของมนุษย์ พวกเจ้าต้องตามหากันอีกครั้งให้เจอ”

“สิ่งที่พวกเจ้าติดค้างใช่ภพนี้ พวกเจ้าต้องจัดการกันในภพมนุษย์”



ร่างของทั้งสาม ได้สลายไปเหลือกายทิพย์ที่ลงไปยังโลกมนุษย์

ไปเกิดเป็นมนุษย์



เรื่องราวครั้งนี้นั้นข้ารู้ดีมันจะจบเช่นไร...นี่คือบทลงโทษและโอกาสสำหรับพวกเขาทั้งสาม...


SHARE
Written in this book
หิมพานต์ : สาปรัก นาง สิงห์
โปรเจคนิยาย ที่ผู้เขียนอยากลองสักครั้ง เพื่อรับรู้ถึงความล้มเหลวในการเขียนครั้งแรกในชีวิต
Writer
peemm
writer
เป็นคนที่ชอบเขียนนผิดเยอะ

Comments