สาปรัก นาง สิงห์ บทที่5
คำขอ.. 
“เจ้าเป็นใคร กำลังหนีจากสิ่งใดกัน ถึงได้มีสภาพดูไม่ได้แบบนี้”

“หรือเจ้ากำลังถูกไล่ล่า จากสิ่งใด?”


เสียงที่เอ่ยถาม คือเสียงของนรสิงห์ น้ำเสียงของนรสิงห์หนักแน่น สีหน้าจริงจัง
ดุดันอย่างมาก ออร่าที่แผดออกมาบอกได้ถึงความน่าเกรงขามจากตัว นรสิงห์
เมื่อนรสิงห์ถามจบ สีหน้าของคนธรรพ์แสดงถึงความกังวลและเศร้าหมอง
และตอบกลับไปว่า

“ข้าไม่ได้ถูกล่าจากสิ่งใด”

“เพียงแต่ถูกตามก็เท่านั้น”

“ผู้ที่ทำเช่นนั้น ทำให้ข้ารู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมาก”

“ในอีกไม่ช้าเขาก็คงตามข้าเจอ”

“ข้าหนีมาไกลมากขนาดนี้ คิดว่าคราวนี้ข้าต้องถูกให้กลับไปยังที่ที่จากมาเป็นแน่”

นรสิงห์รับฟังด้วยความตั้งใจ มือที่จับปลายคางครุ่นคิดตามถึงเหตุที่คนธรรพ์มาไกลถึงเพียงนี้

“จากที่ข้าได้ฟังแล้ว บางสิ่งที่ตามเจ้ามาคงมิใช่บางสิ่ง”

“แต่เป็นบางตนสินะ..”

เมื่อคนธรรพ์ได้ยินเช่นนั้น จึงประหลาดใจ ว่าทำไมนรสิงห์ถึงได้รู้ว่า สิ่งที่ตามเขาตัวอยู่นั้นคือเทวดาบางตน


“พื้นที่แถวนี้ เป็นพื้นที่ที่ข้าอาศัย ทุกซอกมุมของป่าบริเวณนี้ข้ารู้จักเป็นอย่างดี”

“ไม่ต้องแปลกใจที่ข้าจะรู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในบริเวณพื้นที่แห่งนี้”

“และไม่ต้องห่วงแต่อย่างใด ตอนนี้เจ้าอยู่ในที่ซ่อนของข้า”

“ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่มีใครหาเจ้าเจอ”

น้ำตาของคนธรรพ์ไหลริน ด้วยความซาบซึ้งในความเมตรตาของนรสิงห์
ก่อนจะปาดน้ำตาออกแล้วยิ้มด้วยความปิติยินดี

“ข้าขอขอบคุณในความเมตรตานี้ ข้าควรจะตอบแทนท่าน”

“แต่ว่า ข้าอยากให้แน่ใจว่า เทวดาจะหาข้าไม่เจอแล้วกลับไปยังที่ที่จากมา”

“ข้าขอพักพิงอยู่ที่แห่งนี้เป็นการชั่วคราวได้หรือไม่”


“ข้าสัญญาว่าข้าจะตอบแทนพระคุณนี้ แก่ท่านไม่ว่าด้วยอะไร”


คนธรรพ์ก้มกล่าวขอร้องด้วยความอ่อนน้อม หวังเป็นที่พึ่งสุดท้าย
ท่าทีของนรสิงห์ที่ครุ่นคิดไตรตรองถึงคำขอร้องเพียงชั่วครู่
ทำให้คนธรรพ์เกิดความกังวล เพราะครั้งนี้อาจเป็นความหวังสุดท้ายของตนเอง

คนธรรพ์นึกก้มจ้องมองมือที่ประทับบนพื้น แผลเล็กแผลน้อยที่เกิดขึ้นจากรอยข่วนของกิ่งไม้ คิดทบทวนย้อนถึงสิ่งที่เกิดระหว่างทางที่หนีมาไกลแสนไกล
นรสิงห์รับรู้ได้ถึงความรู้สึกของคนธรรพ์ด้วยสัญชาติญญาณของตน

จึงได้พูดขึ้นมา

“ก็ได้ ข้าจะให้เจ้าซ่อนตัวที่แห่งนี้ จนกว่าจะแน่ใจว่า เทวดาจะหาไม่เจอ”

สายตาของคนธรรพ์เบิกกว้าง เกิดความหวังในใจว่า จะพบเจอกับความสงบที่ตนใฝ่หาอีกครั้ง

“ข้าขอขอบคุณในความเมตรตา ต่อความเห็นแก่ตัวของข้า”

เทวดาที่ตามมาเดินตามร่องรอยของเท้าของคนธรรพ์จนมาหยุดที่ต้นไม้

“เจ้าหนีไปไหนกัน?”

เทวดาพบร่องรอยสุดท้ายของคนธรรพ์สุดที่ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง
เทวดาจึงเอ่ย

“พฤกษาเอ๋ย..ช่วยข้าเถิดข้ากำลังตามหาคนที่กำลังหลงทาง”

รากและเถาวัลงอกเลื่อยชี้ทางไปยังตะวันตกของผืนป่า

“ทางนี้งั้นหรือ....”

ในขณะนั้นเอง ประสาทสัมผัสการรับรู้ของนรสิงห์ ก็รับรู้ถึงบางสิ่งที่เข้ามาในอณาเขตของตน....

“มีใครกำลังมาจากทางตะวันออก”





SHARE
Written in this book
หิมพานต์ : สาปรัก นาง สิงห์
โปรเจคนิยาย ที่ผู้เขียนอยากลองสักครั้ง เพื่อรับรู้ถึงความล้มเหลวในการเขียนครั้งแรกในชีวิต
Writer
peemm
writer
เป็นคนที่ชอบเขียนนผิดเยอะ

Comments