สาปรัก นาง สิงห์ บทที่4
หนี 
เสียงฝีเท้าของชายหนุ่มที่ตามมา
ทำให้คนธรรพ์ต้องตกใจ เพราะชายหนุ่มที่ตามมานั้นคือเทวดา

“เจ้าจะไปที่ไหนหรือ?”

ชายหนุ่มถามด้วยสีหน้าที่สงสัย

“ข้าจะไปในที่ที่ไกลแสนไกล ไกลให้พ้นจากท่าน”

จากนั้นคนธรรพ์ ได้วิ่ง วิ่งหนีไปไกล
“อย่ามายุ่งกับข้า..!!”

ไม่ว่าจะหนีไปไกลสักเท่าไหร ชายหนุ่มก็จะตามมาจนเจอทุกครั้ง
ไม่ว่าจะซ่อนที่ไหน ชายหนุ่มก็จะรู้ว่าอยู่ตรงไหน
จนคนธรรพ์สงสัย ทำไมถึงหาได้เจอทุกครั้ง
หรือเป็นเพราะใช่ ฤธิ์ทาคาถา ในการมองหา

คนธรรพ์ก็ไม่ลดละที่จะหนี วิ่งไปเรื่อยๆ จนขาเริ่มอ่อนล้า
เริ่มหมดเรี่ยวแรง....
สภาพตัวเริ่มสะบักสบอม
วิ่งจนหกล้มซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็ยังลุกขึ้นมาเดินต่อ
จนกระทั้ง....

เข้าไปยังอณาเขตของเหล่าสิงห์
ด้วยสภาพที่อ่อนแรงล้าอย่างหนัก จึงได้หยุดพักใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง

ฟุ้ดๆ....

เสียงดมกลิ่นของสิงห์ตัวหนึ่งที่ได้กลิ่นของเหยื่อ
สภาพสิงห์ที่กำลังออกล่าเหยื่อ อย่างหิวโหย
ได้เดินเข้ามาใกล้คนธรรพ์ขึ้นเรื่อยๆ

เทวดาที่ตามมาเริ่มหยุดชงัก และครุ่นคิด ทำไมคนธรรพ์ถึงได้หนีตนอยู่เสมอ
เพียงชั่วครู่ที่หยุดคิด ก็ทำให้คาดสายตาจากคนธรรพ์ไปทันที
สิงห์ตัวหนึ่งที่ตามกกลิ่นมาจนถึงต้นไม้ใหญ่

ไม่ทันที่สิงห์ตัวนั้นจะก้าวเข้าใกล้ต้นไม้ สัญชาติญาณที่รับรู้ถึงสิ่งที่อันตรายกว่า ก็ได้ทำให้มันต้องวิ่งหนีไป เพราะสิ่งที่จ้องมองมาที่มัน เต็มไปด้วยจิตสังหารอันแกร่งกล้า

“ข้ากำลังถูกอุ้มอยู่หรือ”

คนธรรพ์รู้สึกถึงบางสิ่งที่กำลังแบกร่างของตัวเอาไว้ แต่ในสภาพที่อ่อนล้าเต็มที ไม่สามรถที่จะลืมตามองได้อย่างชัดเจนว่า เป็นใครที่กำลังแบกร่างของตนไปที่ใด

“ได้โปรดช่วยข้าด้วย”

เสียงอันแพ่วเบาและอ่อนล้านั้น ออกมาจากคนธรรพ์ และในที่สุดก็หมดสติ สลบลง…




“นี่เจ้าจะหลับไปถึงเมื่อไหร”

เสียงของใครบางคน กำลังเรียกให้ข้าตื่น....
เสียงนั้นเป็นใครกัน?

เป็นเสียงที่ไม่คุ้นเคยเลย...

SHARE
Written in this book
หิมพานต์ : สาปรัก นาง สิงห์
โปรเจคนิยาย ที่ผู้เขียนอยากลองสักครั้ง เพื่อรับรู้ถึงความล้มเหลวในการเขียนครั้งแรกในชีวิต
Writer
peemm
writer
เป็นคนที่ชอบเขียนนผิดเยอะ

Comments