สาปรัก นาง สิงห์ บทที่3
คำตอบ
ความสับสนเกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว
เพราะประโยคที่ได้ฟังอย่างไม่คาดคิดมากก่อน



กระทั้งดวงตะวันลับขอบฟ้าสามครา

“ข้าขอปฏิเสธ”

คำปฏิเสธที่เอ่ยออกจากปากคนธรรพ์ เป็นน้ำเสียงที่หนักแน่นและอ่อนโยน
ด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่ง จริงจัง

เทวดาทันทีที่ได้ยินคำตอบ ก็ต้องเก็บความรู้สึกไม่พอใจเอาไว้ภายใน
แต่สายตาก็ไม่อาจปกปิดความรู้สึกที่ซ่อนไว้ได้

“ท่านโปรดกลับไปเถิด หรือไม่ ข้าก็จะไปเอง”

“เราอยู่ที่นี่เราจะไม่ไปไหน และเราจะอยู่กับเจ้า”

“หากเจ้าไม่ต้องการจะอยู่กับเรา เราจะเป็นคนมาอยู่กับเจ้าเอง”

สีหน้าของคนธรรพ์เริ่มที่จะลำบากใจ

“นั้นเป็นความประสงค์ของท่าน ข้ามิอาจห้ามท่านได้หรอก”

วันแล้ววันเล่า กาลเวลาผ่านพ้น
ในทุกๆวัน เทวดาได้มาเฝ้ารอ ฟังการบรรเลงเพลง ในทุกๆวัน
แต่ท่าทีของคนธรรพ์ถึงภายนอกจะดูเมิณเฉย
แต่ภายในนั้น เริ่มรู้สึกไม่อยากให้เขามาหา มาคอยเฝ้าคอยตามตลอด
จึงเริ่มคิดที่จะ หนีย้ายที่ไปในที่ที่ไกลแสนไกล ไม่ให้ใครหาเจอ

ในยามกลางคืน คนธรรพ์ได้ออกเดินทางไกล อย่างไร้จุดหมาย
เดินทางไปจนกว่าจะแน่ใจว่าจะไม่มีใครหาเจอ
จนตะวันส่องแสงยามเช้าอ่อนๆ
ลมที่พัดอ่อนๆ ที่พัดเข้าที่หน้า
ทำให้รู้สึกสงบอยู่ภายในจิตใจ



แต่ในความรู้สึกของตัวคนธรรพ์นั้น เดินอยู่คนเดียวแต่ไม่ได้อยู่คนเดียว....

ความรู้สึกถึงบางอย่างที่ตามมา...

SHARE
Written in this book
หิมพานต์ : สาปรัก นาง สิงห์
โปรเจคนิยาย ที่ผู้เขียนอยากลองสักครั้ง เพื่อรับรู้ถึงความล้มเหลวในการเขียนครั้งแรกในชีวิต
Writer
peemm
writer
เป็นคนที่ชอบเขียนนผิดเยอะ

Comments