สาปรัก นาง สิงห์
การพบเจอ 
ปลายนิ้วเรียวยาวสวยที่กำลังบรรเลงเพลง ท่ามกลางพงไพรพิศวง ที่เต็มไปด้วยสัตว์แปลกประหลาดมากมาย แต่นั้นไม่แปลกถ้าหากมีมนุษย์ผู้ใดเผลอหลงเขามาในป่าแห่งนี้แล้วพบเจอสัตว์เหล่านั้นต้องตกใจเป็นแน่แท้  


เทวดาตนหนึ่งกำลังพักผ่อนหย่อนใจกำลังเฝ้ามองการบรรเลงเพลงอันไพรเราะ จากเหล่าคนธรรพ์
แต่ถึงกระนั้นการบรรเลงที่ที่น่าอัศจรรย์นี้ถึงจะน่าวิเศษเพียงใด แต่หากเสียงขับร้อง เอื้อนเอ่ย คงจะดีมิใช่น้อย



ทันใดนั้น คนธรรพ์คนหนึ่งที่นั่ง ได้ลุกขึ้นมา ขับร้องเสียงเพลง ทำให้ทุกสายตาต้องจับจ้องที่คนผู้นั้น
บรรยากาศรอบบริเวณนั้น มีแต่ความสุขที่เกิดขึ้นจาก การขับร้องและบรรเลงเพลง ของเหล่าคนธรรพ์

เทวดาที่พักผ่อนอย่างสบายใจนั้น ได้ยินเสียงขึ้นมาทันใด ต้องลืมตาตื่น หาต้นเสียงนั้นมาจากไหน

“ผู้ใดกันนะ ที่ขับร้องได้ไพเราะได้ถึงเพียงนี้”

เทวดาได้พูดขึ้น พร้อมเดินไปมาตามเสียง
เดินเข้าใกล้ขึ้นเลื่อยๆ เสียงก็เริ่มชัด และดังมากขึ้น
จนเทวดาตนนั้นได้พบเจอคนธรรพ์คนนั้น
ณ ที่ตรงนั้นไม่ได้มีเพียง สัตว์น้อย ใหญ่ แม้แต่เทวดาบางตน ที่ผ่านไปมายังหยุดมอง

“แม้แต่เทวดายังหยุดมอง”

คำกล่าวจากชายชราที่อยู่บริเวณนั้นได้พูดขึ้น บอกถึงความสามารถของคนธรรห์ คนนั้น

“ท่านเองก็หยุดฟังแหมือนกับข้า ใช่ไหม”

ชายชราเอ่ยถามชายหนุ่ม ที่พึ่งเข้ามาด้วยความสงสัย

“ถูกแล้ว”

ชายหนุ่มพยักหน้า และยิ้มเล็กน้อย
สายตาของชายหนุ่ม จับจ้องไปที่ผู้ขับร้องราวกับตนไม่เคยพบเจอมาก่อน
ความอบอุ่น เพียงได้ยินเสียง
ความงดงาม แม้ขณะหลับตา

“น่าหลงใหลยิ่งนัก”

สายตาผู้ขับร้อง กวาดไปทั่วบริเวณ จนได้หยุดลงที่ชายหนุ่มพร้อมบทเพลงที่จบลง

คนธรรพ์ แสดงสีหน้าที่อบอุ่น ก่อนจะโค้งก้มศรีสระแสดงความเคารพ ต่อเทวดา และทุกชีวิตที่ได้มาฟังการขับร้องบรรเลงนี้



ชายหนุ่มพยักหน้ารับ...

พร้อมยิ้ม..

SHARE
Written in this book
หิมพานต์ : สาปรัก นาง สิงห์
โปรเจคนิยาย ที่ผู้เขียนอยากลองสักครั้ง เพื่อรับรู้ถึงความล้มเหลวในการเขียนครั้งแรกในชีวิต
Writer
peemm
writer
เป็นคนที่ชอบเขียนนผิดเยอะ

Comments