วันที่ 29 ของการฝึกงาน

ใกล้จะจบแล้วกับซีรีย์ #นี่มากินหรือมาฝึกงาน  ตามอ่านเรื่องราวตั้งแต่เริ่มแรกได้นะ

ช่องชีวิตของการฝึกงาน(บทความอันแรกของซีรีย์นี้)

เริ่มต้นของการฝึกงาน

25% ของการฝึกงาน

50% การฝึกงานกับพื้นที่หลังเขา

ครึ่งหลังที่ อสค.

7 วันแรกที่ อสค.

และ เวียนคอก

ถ้ารู้เรื่องหมดแล้วก็มาอ่านต่อกันเลยจ้า

ก่อนวันที่ 29 ของการฝึกงาน
เราก็มีงานใหญ่ที่ต้องทำอยู่อย่างหนึ่ง เป็นงานใหญ่มากสำหรับเรา เพราะเราต้องแบกเอาเพื่อนทั้ง 53 คนเอาไว้กับตัวเอง

นั้นก็คือการทำ VDO นำเสนอ 7 วันแรก

ก็งงๆนะ ว่าทำไมถึงได้ทำ แต่ในเมือได้รับงานมาแล้ว ก็เลยพยายามตั้งใจทำงาน แต่ด้วยความขี้เกียจ และหลายๆอย่าง ทำให้เราทำงานแบบ พรุ่งนี้ส่ง แต่วันนี้งานยังไม่เสร็จ

ซึ่งใช่ว่าเรายังไม่ได้ทำนะ แต่ก็ทำมาเรื่อยๆ เพียงแต่มันยังไม่สุดและไม่พอใจของเราเท่านั้นเอง

และความซวยก็บังเกิดขึ้น

เวลาสามทุ่ม ของวันที่ 28 ไฟล์ VDO ที่ทำมาทั้งหมด เกิดปัญหาก่อน render เพียงห้านาที

ไฟล์ที่ทำการตัดไว้ไม่สามารถเปิดได้ ทั้งๆที่ไม่ได้มีการย้าย ไฟล์ต้นฉบับเลย 

เวลาสี่ทุ่ม ของวันที่ 28 ถามเด็กวิศวะคอม ว่ามีทางแก้ไขปัญหาไหม

เวลาห้าทุ่ม ของวันที่ 28 ตัดสินใจย้ายตัวเองเข้ามาในห้องนอน ก่อนที่จะโดนยุงกัดตายก่อน และไล่เพื่อนสนิดไปนอน พร้อมกับการบอกตัวเองว่า "ทำใหม่มันคงไม่ยากเกินความสามารถหรอก"

ใช่ค่ะ VDO ที่ใช้เวลานั่งตัดอยู่ประมาณสามสี่วัน หายไปในพริบตาก่อนที่จะทำการ render vdo เพียงแค่เสี่ยววินาที แก้ไขอยู่เป็นชั่วโมงก็ไม่ช่วยอะไร เลยทำใหม่ซะ

แต่ด้วยความขี้เกียจนิดๆหน่อยๆเลยลองก็อปแล้วลากไปลงในหน้าโปรแกรม

การขอพรกับพระพรหมหน้าหอ ช่วยให้เรามีสมาธิและแก้ปัญหา พร้อมทั้งย่นระยะเวลาให้เร็วขึ้นได้

เราสามารถแก้ไขปัญหาได้แล้ว แต่ก็ยังต้องนั่งตัดในส่วนที่ลากมันมาไม่ได้ และตกแต่ง VDO เพิ่มจากเดิมที่หายไปด้วย

เวลาตีสาม ของวันที่ 29 VDO นำเสนองาน 7 วันแรก ได้ทำการ render 

นิสิตผู้รับหน้าที่ตัดต่อ VDO ได้นอนแล้ว

การนอนตีสามมันอาจจะไม่อะไรมาก ถ้าหากเราอยู่ที่ ม. แต่เพราะตอนฝึกงานเรานอนสามทุ่ม การนอนตีสามเลยทำให้เราโทรมมาก

เราตื่นคนสุดท้าย ข้าวของที่ต้องเตรียมไปนำเสนอ คือให้เพื่อนช่วยเก็บยัดใส่กระเป๋า แล้วตัวเราก็วิ่งไปอาบน้ำ

การนำเสนอ 7 วันแรก เป็นงานของพวกเราทุกคน เพื่อนๆในก็มีการทำสไลด์นำเสนอ เราคิดว่าเพื่อนทำงานออกมาได้ดีมาก แล้วก็เกิดข้อเปรียบเทียบกับงานของตัวเอง

VDO ที่เราทำจะสนุกไหม มันโอเคหรือเปล่า มันจะดีหรือเปล่า 

ก่อนที่จะเปิด VDO เรารู้สึกเครียดมากเลย แต่พอเปิดไป เพื่อนหัวเราะและยิ้มไปกับมัน เห้ย เราก็ทำได้นิหว่า มันก็ไม่ได้แย่นิ

สำเร็จ!! แกเยี่ยมมาก ไอ้แตง

หลังจากจบการนำเสนอ พี่ๆที่คุมฝึกงานที่ อสค. ได้มีการให้เราพูดความในใจ ตอนนั้นคือไม่อยากพูดหรอกเพราะกำลังปั่นสมุดฝึกงานที่ต้องส่งอยู่ แต่มีเพื่อนบอกให้เราพูด ก็เลยว่า เอ๊า ก็ได้

ก่อนหน้านั้นเพื่อนทะเลาะกัน ผิดกันด้วยเรื่องอะไร เราไม่รู้หรอก แต่แค่ไม่อยากให้มิตรภาพที่สร้างมาเป็นปีมันหายไปในเวลาเพียงแค่ไม่กี่วัน เราเลยเลือกจะพูดเรื่องนี้

"...ไม่รู้หรอกนะว่าพวกแกทะเลาะด้วยเรื่องอะไรกัน แต่เขาอยากจะให้พวกแกคุยกัน ปรับความเข้าใจกัน อะไรไม่ดีก็ทิ้งมันไว้ที่นี้ แล้วเก็บเอาความทรงจำดีๆกลับไป..."

นั้นคือสิ่งที่เราพูด

วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้ว เรานำเสนองานในช่วงเช้าเสร็จ ก็คือการฝึกงานของเราเสร็จแล้ว เก็บของพร้อมจะกลับบ้านในวันพรุ่งนี้

ฉันกับเพื่อนสนิดตัดสินใจพากันไปกินข้าว และก็เดินไปน้ำตกมวกเหล็ก

หนึ่งในนั้นมีเพื่อนชาวกัมพูชาไปด้วย ซึ่งก่อนหน้านี้ทะเลาะกันจนแทบไม่คุย อันที่จริงต้องบอกว่า ตั้งแต่ย้ายมา อสค. เราก็แทบไม่คุยกับมันเลย

แต่กลายเป็นว่าเราไปเดินด้วยกัน กลับมาคุยกันแบบงงๆ สงสัยเราเองก็ไม่อยากเสียเพื่อนไป แล้วก็ทิฐิมากเกินไป แต่พอลดลงแล้ว ก็ได้เพื่อนกลับมา 

ว่าไปแล้ว มิตรภาพเป็นสิ่งที่สวยงามนะ เพียงแต่เราจะรักษามันไว้ได้หรือเปล่า เพียงแค่นั้นเอง

หลังจากอยู่ที่น้ำตกได้สักพัก พ่อกับแม่ก็มาหา ตอนแรกเราตั้งใจจะกลับวันพรุ่งนี้ แต่ไปๆมาๆก็โดนพ่อกับแม่อ้อนจนต้องรีบไปเก็บของแล้วก็โทรขออาจารย์ กลับก่อนเพราะผู้ปกครองมารับ

ไม่ได้โบกมือลาใครสักเท่าไหร่ อาจจะเพราะตอนนั้นไม่ค่อยมีใครอยู่ด้วยแหละมั้ง รู้สึกตื่นเต้นมากที่จะได้กลับบ้านแล้ว แต่พอรถค่อยๆเคลื่อนที่ออกจาก อสค. อยู่ๆความรู้สึกคิดถึงมันก็เข้ามา


ก่อนหน้าที่จะมาฝึกงาน เราแทบไม่รู้จักใครเลย เวลาเดินผ่านเพื่อนก็ได้แต่ก้มหน้า ไม่ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น คือไม่รู้จะทักยังไง รู้ว่าเป็นเพื่อนรุ่นนะ แต่ไม่รู้จักชื่องี่

แต่พอเราไปฝึกงานด้วยกัน ไปอยู่ด้วยกันในระยะเวลาหนึ่ง ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา ถึงแม้ว่ากลับมาแล้วจะไม่ได้คุยกันอะไรมากมาย แต่พอเราเดินผ่านกัน

เราอาจจะไม่ได้ทักกัน แต่เราก็ยิ้มให้กัน

ขำนะ เรารำๆอยากจะกลับบ้านตั้งแต่เจ็ดวันแรก กากปฏิทินนับถอยหลังที่จะได้กลับ แต่พอใกล้วันแล้ว พอได้กลับแล้วจริงๆ เรากลับรู้สึกนึกและคิดถึงช่วงเวลาที่นั้นอยู่เสมอ

แม้ว่าจะเหนื่อยที่ต้องตื่นมาแต่เช้า เพื่อมากินข้าว รีบลุกขึ้นมาเรียน บ่นตลอดเรื่องที่ว่ามาฝึกแล้วไม่มีอะไรที่ตรงกับสายที่เรียน บ่นตลอดว่าเบื่อ อยากจะกลับ เบื่อที่จะต้องมาล้างคอก เบื่อที่จะต้องมานั่งเรียนต้งแต่เจ็ดโมง ถึงสองสามทุ่ม เบื่อกับจารย์ เบื่อกับป้าทำกับข้าว

แต่สิ่งที่เราได้รับกลับมา รอยยิ้มของเพื่อนเวลาที่หัวเราะให้กันตอนนึกถึงเรื่องต่างๆ ประสบการณ์ต่างๆที่ไม่รู้เหมือนกันว่าไม่ได้มาฝึกงานเราจะได้มาหรือเปล่า 

ฝึกงาน 150 ชั่วโมงแรกจบไปแล้ว ปีหน้าก็จะได้ฝึกงานเฉพาะทาง 150 ชั่วโมง เอาไว้เราจะเอามาเล่าให้ได้อ่านกันอีกนะ :)

จะจบแล้ว แต่ไม่เข้าเรื่องของกินก็ยังไงอยู่ งันเราเรื่องของกินสักนิด

พอพ่อกับแม่พาเราออกจาก อสค. ก็พามานอนแถวๆปากช่อง(ไม่แถวละปากช่องเลย) แล้วที่ปากช่องก็จะมีฟาร์มแห่งหนึ่ง ใหญ่มาก และขึ้นชื่อเรื่องวัว พอสมควร

ใช่จ๊ะ นั้นคือฟาร์มโชคชัย

พี่สาวเรานางบ่นๆไว้ละตั้งแต่เราจองตัวพ่อให้มารับตั้งแต่หลายเดือนก่อน นางบอกอยากกินสเต็กฟาร์มโชคชัยมากกกกก โอเคอยากกินก็ไปกิน

แต่คือ พึ่งออกจากฟาร์มโคนม แล้วก็ค่อนข้างผูกพันธ์กับวัว แถมเมือวานพึ่งเห็นหนึ่งชีวิตที่พึ่งถือกำเนิดขึ้นมา

ไม่นะ ฉันจะไม่กินเนื้อวัว ม่ายยยยยย

นั่งเปิดๆเมนูู แม่ง เนื้อวัวทั้งนั้น สั่งสลัดมากินก็กะไรอยู่ นี้มันร้านสเต็กนะ เปิดๆไปก็เจอกับเมนูแนะนำ จำชื่อไม่ได้ละ แต่พ่อเชียร์มาก ก็เลยหันไปถามพนักงาน

"พี่ค่ะ มีเนื้อหมูไหมคะ" แล้้วพี่ก็ตอบมาว่ามี ว้ายย ตายแล้ว 

แต่พอจานนั้นมาเสริฟ์ เราแทบอยากจะคว่ำจานทิ้ง โห้ย สิ่งที่หนีมา มาเจออยู่ในจานข้าว 

ช่วงเวลาครึ่งหลังที่อยู่ อสค. สิ่งที่ทำประจำคือการล้างคอกใช่ไหม คุณอาจจะไม่เคยล้างคอก เดี๋ยวเราจะอธิบายให้อ่าน พร้อมกับจินตนาการไปด้วยนะ(ใครกินอะไรอยู่ แนะนำกินให้เสร็จก่อน)

วัวกินหญ้าเป็นอาหาร และหญ้าไม่สามารถย่อยได้หมดทำให้มันยังมีกากอยู่ และทุกครั้งที่น้องขี้ออกมา ก็จะมีสีออกสีหญ้า อาจจะเข้มๆหน่อยๆ เยอะจนเป็นทะเล และเพื่อนเราได้อธิบายไว้อย่างหนึ่งว่า ตอนที่แซะขี้วัวออกจากพื้นคอก เหมือนกับ ไอติมผัดชาเขียว

และในจานที่เขาเอามาเสริฟ์เราคือ ผักโขมที่บดละเอียด สีเขียวๆเข้มๆ คล้ายกับไอติมชาเขียวที่มีเป็นทะเลที่ อสค. เลยจ้าาา

อ๊ากกกก 

.
.
.

ซีรีย์ #นี่มากินหรือมาฝึกงาน ก็ขอจบลงเพียงเท่านี้ ขอบคุณที่ตามอ่านกันนะ ^^
SHARE

Comments