ของอแงหน่อยดิ
ขอบตาที่ร้อนผ่าวเป็นระยะๆ พาให้เราต้องกล้ำกลืนฝืนยิ้มให้กับเพื่อนๆที่กำลังถถเถียงเรื่องงานกันอย่างจริงจัง
พวกเขากำลังพยายาม..

แต่ทำไมเราเหนื่อยแล้ว


เราเหนื่อยกับการที่ต้องพรีงานให้ผ่าน
เราเรียนมา4ปีแล้ว
เราพยายามทำงานให้ออกมาแตกต่าง
แต่ทำไมพอโปรเจคจบเราแค่อยากทำในสิ่งที่อยากทำ ถึงทำไม่ได้?
เพราะเป็นโปรเจคจบ? เพราะเป็นงาน9หน่วยกิต? เพราะมันธรรมดา? ความธรรมดาไม่ทำให้คนสนใจ?

การพรีอาจารย์3คนที่มีความคิดแตกต่างกัน แต่ต้องทำมันออกมาให้เป็นงานชิ้นหนึ่ง ภาพที่อ.คนนึงชี้หน้าด่าเรายังติดอยู่ความคิดเราอยู่เลย ไหนจะเสียงคำพูดของเขาที่บอกว่างานเรามันกระจอก เรามันคุณภาพต่ำ

เฮ้อออออออออเราท้อมากๆ
ก็แอบน้อยใจคนอื่นเหมือนกัน
เวลาที่เราต้องการกำลังใจ ต้องการแค่คนที่นั่งอยู่ข้างๆนานๆ ไม่มีหรอก
เพราะทุกคนมีหน้าที่ของตัวเอง
และเราไม่มีสิทธิ์งอแงให้ใครมาสนใจชีวิตคนอื่น

รู้นะว่าต้องสู้ต่อ รู้นะว่าแค่นี้มันจิ๊บๆ
แต่ขอสักคืนนึงละกัน
ที่เราจะทิ้งทุกอย่าง ทิ้งมันไปก่อน
แล้วพรุ่งนี้เช้าเราจะกลับมาสู้ใหม่
ฮึบบบบบบบบบบ


หวังว่านะ




SHARE
Writer
HARMONYHappy
เป็นในสิ่งที่อยากเป็นไม่ได้
ชอบมองหาพระจันทร์ในตอนกลางวัน พอๆกับที่จ้องมองแสงสุดท้ายในแต่ละวัน:) และหวาดกลัวการเปิดเผยตัวตนมากกว่าการเป็นตัวเอง. ไม่ดีเลย.

Comments