ฉันเป็นใคร(7) Chaeyeon × Sakura
"ตื่นแล้วหรอ" ลืมตาขึ้นมาก็เห็นสายชลนั่งยิ้มแฉ่งอยู่ข้างขอบเตียงด้วยชุดคลุมอาบน้ำ

"ยิ้มทำไมเล่า" กุลเอ็ด ถ้าเมื่อวานสายชลยอมคืนเครื่องดักฟังให้เธอ คุณทับทิมไม่บังเอิญมาได้ยิน คงไม่ต้องสร้างเรื่องโกหกคบกัน จนแสดงบทคู่รักง้องอน 

"พูดจาหวานๆไม่เป็นรึไงค่ะ" สายชลโน้นตัวโดยการเท้าแขนทั้งสองข้างไว้กับเตียง แล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเฉียดกัน

"ติดใจฉันรึไง" กุลขยิบตาแล้วยกมือขึ้นไล้ใบหน้าลงไปตามลำคอของสายชล

"ไม่ค่ะ อย่างกับไม้กระดาน" ยิ้มมุมปากแล้วเหล่ตามองต่ำ 

"อีบ้า ออกไปห่างๆเลย" กุลดันไหล่ทั้งสองข้างของสายชลแต่เขาก็ต้านตัวไว้

"คุณคิดว่าคุณทับทิมกำลังดูกล้องวงจรปิดมั้ย" สายชลก้มศีรษะลงพิงไว้ที่หัวไหล่ของกุลเพื่อถามอย่างแน่ใจ

"งั้นก็อุ้มฉันเข้าห้องน้ำ" กุลบิดหน้าหันใช้ริมฝีปากจ่อที่ใบหู

พวกคนรุ่นใหม่นี่ร้อนแรงกันจัง - ทับทิม
"ว่าแต่คุณแน่ใจนะว่าห้องน้ำไม่มีกล้อง" เมื่อเข้ามาอยู่ในห้องน้ำที่ใช้หลบภัยทั้งเมื่อวานและตอนนี้ 

"ถ้ามีเราคงโดนจับได้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว" ไม่อยู่รอดมาถึงเช้าหรอก

"ก็จริงของคุณ" สายชลว่าอย่างเห็นด้วย

"ว่าแต่คุณสารวัตร เวลาไปเป็นสายสืบต้องแสดงบทบาทขนาดนี้เลยหรอ" เมื่อคืนเกือบหัวใจวาย ขนาดว่าแสดงไปแค่ครึ่งเดียวเพราะมาหลบกันในห้องน้ำก่อน

"คุณคิดว่าถ้าเราถูกจับได้ เราจะยังมีชีวิตได้นั่งคุยกันแบบนี้มั้ย" ดังนั้นเราต้องทำให้ทุกคนเชื่อในบทบาทของเรามากที่สุดถึงแม้สิ่งนั้นจะเป็นครั้งแรกก็ตาม

"กระทั้งเมื่อวาน" สายชลทำหน้าอึ้ง

"ฉันประเมินจากสถานการณ์แล้วจึงยอมเสี่ยง อีกอย่างเมื่อวานที่คุณโกหกเพื่อช่วยฉันไม่ใช่หรอ ขอบคุณนะ" ถ้าภารกิจนี้สำเร็จคุณก็จะเป็นคนนึงที่ฉันจะไม่ลืม

"งั้นที่ฉันจะไปทำงานกับคุณไพรินก็ช่วยคุณได้นะซิ" สายชลเกิดนึกขึ้นมาได้ว่าอาจจะมีประโยชน์กับตำรวจ

"ฉันขอห้าม" กุลทำหน้าดุ ไม่ควรมีใครต้องมาเสี่ยง

"ฉันก็ไม่ได้จะสืบอะไรหรอก แค่บอกว่าวันนี้ฉันไปทำอะไรที่ไหนบ้างก็เท่านั้น" เพื่อจะได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์กับคุณ

"เราออกจากที่นี่กันเถอะ อีกไม่กี่นาทีจะถึงเวลาทำงานแล้ว" 
"ฉันนึกว่าวันนี้พวกเธอสองคนจะไม่มาทำงานซะแล้ว" ทับทิมส่งยิ้มให้ทั้งกุลและสายชลด้วยความเอ็นดู

"ไม่ได้หรอกค่ะ เมื่อวานพวกเราก็ทำคุณเสียงาน" ชลทำหน้ารู้สึกผิด

"แต่พวกเธอก็ได้ทำความเข้าใจกันไม่ใช่หรอ" เพราะเห็นเดินจับมือเข้ามา จนกุลต้องสะบัดมือปล่อยกับสายชล "ไม่ต้องอาย"

"แล้ววันนี้พวกเราต้องทำอะไรบ้างค่ะ" กุลตัดบทเพราะจะได้ข้ามเรื่องไป

"ตอนบ่ายฉันจะออกไปพบลูกค้า ส่วนประมาณ 10 โมงจะมีคนมาส่งของพวกเธอก็ลงไปรับให้ฉันหน่อย"

"ได้ค่ะ" ทั้งสองรับคำสั่งแล้วออกมานั่งรอที่ห้องโถง

แชทกลุ่มปฏิบัติการพิเศษตอนประมาณ3ทุ่ม
คะน้า: เกิดเรื่องอะไรรึเปล่าพี่
ขมิ้น: พวกเราฟังบทสนทนาแล้ว แต่ก็ยังไม่รู้ว่านัดส่งของที่ไหน
คะน้า: พี่อยู่ที่ไหน 
แตงกวา: อยู่กับคุณทับทิมรึเปล่า วันนี้เห็นน้องคุณสายชลกลับคนเดียว
คะน้า: ไงเสร็จงานแล้วจอยบอกด้วย
ขิง: โทษที่ ไงวันนี้จะเข้าไป เมื่อคืนมีงานกระทันหัน
คะน้า: พี่มาตอบซะเช้าเลย เป็นห่วงแถบแย่
ขิง: ไม่ได้เป็นไร ไปทำงานต่อ


"ลูกน้องจอยมาหรอ" สายชลเห็นกุลตอบจอยหน้าเครียด

"เพราะใครละ" กุลถลึงตาใส่ ก่อเรื่องจนเมื่อคืนไม่ได้เข้าไปประชุมเรื่องคดี

"ขอโทษ" สายชลเองรู้สึกผิด แทนที่กุลจะได้กลับไปทำงาน ต้องมาเสียเวลาไปทั้งคืน

"ช่างมันเถอะ" เพราะถึงเธอไม่อยู่ซักคน ลูกน้องอย่างผู้กองอันก็จัดการทุกอย่างโดยที่เธอไม่ต้องสั่งได้

"ต่อจากนี้ไปมีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้ก็บอกนะ" ฉันเต็มใจและเห็นถึงความทุ่มเทในการทำงาน

"ช่วยอยู่นิ่งๆก็พอ" อย่าทำให้การปฏิบัติงานของเธอต้องสะดุด

"ได้ค่ะ" สายชลรับคำอย่างหนักแน่นเพื่อครั้งต่อไปการทำงานของตำรวจจะได้ราบรื่น


"มาไวดีนิ" วันนี้เป็นวันแรกที่สายชลได้เข้ามาทำงานกับไพริน โดยมีไข่มุกลูกน้องคนสนิทของทับทิมไปรับถึงโรงแรม "นั่งซิ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ชลยืนได้" เพราะเห็นไข่มุกเข้าไปยืนประกบไพรินเมื่อเดินเข้ามาในห้องเช่นเดียวกับเวลาทำงานกับทับทิม

"ที่ให้นั่งเพราะฉันอยากคุยกับเธอ" จะได้ถามสารทุกข์สุขดิบว่าที่ผ่านมาเป็นยังไง

"อยากคุยกับชล" ทำหน้าตกใจ เรื่องของเธอที่ได้รับการเล่ามาไม่ได้มีอะไรน่าสนใจเลย

"ใช่ซิ จะมาทำงานกับฉันก็ต้องสอบประวัติ" พร้อมกับส่งสายตาบอกให้นั่งลงบนโซฟา

"ขอบคุณค่ะ" สายชลโค้งตัวเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปนั่ง

"ไข่มุกไปเอาขนมกับน้ำมา" ไพรินเตรียมทุกอย่างเพื่อรอต้อนรับ

"จำพี่ไม่ได้หรอ" เมื่อไข่มุกออกจนพ้นประตู ไพรินก็เริ่มเอ่ยถามสายชล

สายชลนิ่งไม่ตอบและทำหน้าสงสัยกับคำถาม "คุณไพรินว่าไงนะคะ" พอตั้งสติได้ก็ถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

"เห็นว่าเธอจำอะไรไม่ได้ ฉันเลยอยากให้เธอเล่าจุดเริ่มต้นที่เธอพอจะจำได้มาให้ฉันฟัง" สุดท้ายลึกๆแล้วไพรินหวังว่าอยากจะได้น้องที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขในช่วงเวลานึงของชีวิตกลับมา

"ที่ฉันจำได้คือตื่นมาฉันก็เดินไปเรื่อยๆแบบไร้จุดหมาย จนกระทั้งถูกตำรวจจับเพราะเข้าใจผิด แล้วก็ติดต่อคนรู้จักให้มารับตัว แต่ถึงจะโดนบอกเล่าเหตุการณ์อะไร ชลก็ยังไม่รู้สึกคุ้นเคยแม้แต่น้อย" ทุกอย่างคงต้องใช้เวลา

"แล้วจะกลับมาจำได้รึเปล่า" ไพรินแสดงความเป็นห่วง

"หมอบอกว่าสาเหตุมาจากเคยมีของแข็งกระแทกลงที่ศีรษะอย่างแรงทำให้ความทรงจำทุกอย่างหายไป แต่มีสิทธิหายถ้าโดนกระตุ้นจากสิ่งแวดล้อมหรือได้ฟังเรื่องราวในอดีต" อาจจะทำให้เห็นภาพอะไรขึ้นมาบ้าง

"พวกมัน" ไพรินแววตาเธอเปลี่ยนไปรู้สึกโกรธแค้นกับเรื่องที่สายชลเล่า เพราะเธอรู้ถึงสาเหตุว่าที่สายชลต้องเป็นแบบนี้

"ใครหรอค่ะ" ทำไมวันนี้หูคอยจะมีปัญหาจนต้องถามซ้ำ

"เปล่าๆ เล่าต่อเถอะ" ไพรินปรับสีหน่าแล้วส่งยิ้มให้


"ชลกลับมาอยู่บ้านเลยขอให้น้องข้างบ้านที่สนิทช่วยหางานให้ เลยได้เข้าทำงานในห้องอาหารของโรงแรม" เพราะช่วงเวลาที่เธอจำได้แสนสั้น

"เรื่องที่โรงแรม ทับทิมเล่าให้ฉันฟังแล้ว"  จึงพอรู้ว่าสายชลไปมีเรื่องในห้องอาหาร เลยโดนทับทิมเรียกตัวไปเป็นผู้ช่วย

"ที่จริงน้องข้างบ้านที่สนิทกันก็บอกว่าชลเปลี่ยนไปหลังจากไม่เจอกัน 6 ปี ทั้งเรื่องแววตาที่แข็งกร้าวขึ้น รอยสัก และสร้อยหยก" ที่ก่อนหน้านี้ไม่มี

"ฉันขอดูรอยสักของเธอได้มั้ย" 

สัญลักษณ์ที่จะติดตัวไปตลอดชีวิต
SHARE
Written in this book
ฉันเป็นใคร

Comments