คิดถึงหมา
เรื่องมันเศร้าแต่ขอเล่าสักหน่อย
เมื่อวาน พ่อโทรมา บอกว่าทำกุญแจรถหาย
คืนตอนนี้พ่ออยู่บ้านญาติที่นครสวรรค์
แล้วให้เราหากุญแจสำรองให้
แล้วเอาไปฝากคนรถที่บ้านอาไว้
พรุ่งนี้รถวิ่งลงของที่นู่นเสร็จ
พ่อจะให้เค้าแวะเอากุญแจไปให้

แล้วทีนี้ มันก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอก
ถ้าไม่ติดว่าเมื่อวานฝนตกหนัก แล้วบ้านอาอยู่ห่าง
ออกไปนอกเมือง 10 กิโล
พอไปถึงปากทางเข้าซอยเค้าก็ลอกท่อ
แล้วโคลนแลดูน่าจะจมลึก
เลยไม่กล้าขับเข้าไป เพราะกลัวรถติดหล่ม
เลยขับอ้อมไปอีกทาง จนถึงหน้าบ้านอา
มีหมาบางแก้วอยู่ตัวนึง จำได้ว่าคราวแล้วที่มายังตัวเล็กๆอยู่เลย
ตอนแรกก็ไม่กล้าลงไปหรอก แต่เห็นมันยังอยู่ไกลๆ
เลยเดินลงไป พอเดินลงไปเท่านั้นแหล่ะ
มันก็ย่างสามขุมเข้าหานี่เลย
เราก็กลัว แบบใจหวิวๆ แต่ก็ทำใจดีสู้เสือเรียกคนในบ้าน
โดยที่หันหลับให้มัน จนสัมผัสได้ถึงอาการเจ็บแปล๊บ
ตรงหลังเข่าข้างขวา ก็คิดว่ามันคงพร้อมทะยานใส่แล้ว
ดีที่อาออกมาเปิดประตูทัน ไม่งั้นคงโดยขย้ำเละไปแล้ว

ตอนเดินเข้าบ้าน ยืนคุยกับอา ก็คือรู้สึกเจ็บแบบชัดเจนมาก
แต่ก็นิ่งไว้ ไม่กระโตกระตากอะไร
จนกลับขึ้นรถไป ก็ยังไม่ได้เช็ค เพราะใส่กางเกงยีน
พอถึงบ้านแล้วถอดกางเกงงดูเท่านั้นแหล่ะ
น้ำตาแตกเลย ฮือออออออ
มิน่าล่ะทำไมเจ็บตลอด บริเวณนั้นนี่ห้อเลือดมาเลย
ใจนี่ตกไปอยู่ที่ตาตุ่มแล้ว
ดีที่กางเกงยีนน่าจะหนา หรือมันยังไม่ทันงับแรง
ไม่งั้นคงได้เย็บแล้ว

เกิดมาบนโลกจะ 26 ปี ไม่เคยถูกหมากัดมาก่อนเลยแม้แต่ครั้งเดียว
เพราะเราเป็นคนรักสัตว์มาก ยุงก็ไม่เคยตบ มดสักตัวก็ไม่เคยคิดฆ่า
พอคราวนี้ถูกงับจนเลือดห้อรู้สึกเศร้ามากอ่ะ แบบสะเทือนใจ
แล้วก็ย้อนไปคิดถึงหมาที่เคยเลี้ยงเลย

หมาเราพันธุ์บางแก้วแท้ร้อยเปอร์เซ็นเหมือนกัน
แต่น่ารักกับเรามาก
สรุปคือ เมื่อคืนก็นอนร้องไห้แบบหนักหน่วงจนหลับไป เพราะคิดถึงหมาตัวเอง

เรื่องมันจบไม่สวยเท่าไหร่ เกี่ยวกับหมาของเรา

เริ่มเลยแล้วกัน นี่พึ่งเข้าเรื่อง 555
ตอนอยู่ ม.3 พ่อพาไปกินข้าวแถบนอกเมือง แบบไปไกลเลย
แล้วที่นั่นเจ้าของร้านเพาะหมาบางแก้วขาย
เราไม่รู้หรอกว่าพ่ออยากได้มาเฝ้าบ้าน
ตอนนั้นเรายังเด็ก และอยากเลี้ยงหมามากกกกกก
สุดท้ายเลยได้มาตัวนึง เลี้ยงแบบระบบปิดสุดๆ
เรารักมันมาก แบบมากๆ เราอัดรูปมันออกมาแปะทุกที่ๆเราใช้งาน

จนเราเข้าเรียนมหาลัย เราก็แปะรูปหมาเราไว้ข้างเตียง ฝาผนัง
ใส่กรอบ หน้าสมุดโน๊ต คือหนักมากจริงๆ เรารักหมาเรา
แล้วมันก็เกิดเรื่องขึ้น ตอนเราเรียนประมาณ ปี 3

พ่อเรามีแฟนใหม่ แล้วเค้าตั้งใจทำร้าน (ไม่ขอเอ่ยรายละเอียดมาก)
ให้แฟนใหม่เค้าที่หน้าบ้านเรา คือที่ๆหมาเราใช้วิ่งเล่นนั่นแหล่ะ
หมาเราเลยไม่มีที่อยู่ พ่อเราเอาหมาไปฝากไว้ที่บ้านอา
เพราะบ้านอากว้างมาก เป็นอู่รถสิบล้อ
อาเราเลี้ยงหมาอีกหลายตัว แล้วหมาเราก็ถูกเอาไปเลี้ยงรวมด้วย

แล้วเราก็ไปเรียนมหาลัย กลับบ้าน 2 เดือนครั้ง เพราะ ม อยู่ต่างจังหวัด
เราได้ข่าวว่าหมาของอาตายไปทีละตัว
จนวันนึง พี่สาว ลูกอาเรา ส่งไลน์มาบอกว่าหมาเราตาบอด
ตอนนั้นแบบ ร้องไห้หนักมาก รีบกลับมาดูมัน
แต่เราทำอะไรไม่ได้มาก พ่อเราก็พามันไปหาหมอ
มียากิน ยาหยอด คิดว่าน่าจะติดเชื้อกันระหว่างเลี้ยงรวม

จนกระทั่ง เราเรียนใกล้จบ ตอนนั้นฝึกงานอยู่ที่สมุทรปราการ
พ่อเราเอาหมากลับมาเลี้ยงที่บ้าน แต่ตอนนี้บ้านเราไม่เหมือนเดิมแล้ว
ไม่มีที่ให้หมาวิ่งเล่น และมันก็ตาบอดด้วย แถมพันธุ์บางแก้ว
มันดุมาก และไม่เอาใครเลย นอกจากเรากับพ่อ
พ่อเลยต้องขังมันไว้ในกรงตลอดเวลา

คิดดู...หมาตาบอด บวกดุ บวกถูกขังตลอดเวลา
น่าสงสารขนาดไหน
เราตั้งใจว่าพอเรียนจบ เราจะหางาน แล้วเช่าบ้านเดี่ยวสักหลัง
เอามันไปเลี้ยงแล้วอยู่ด้วยกัน
ฮืออออออออ
แต่มันไม่ทัน

วันนั้น...เราฝึกงานจบแล้ว และกำลังจะไปเที่ยวสิงคโปรกับกลุ่มเพื่อน
อีกแค่ไม่กี่วันหลังเราเที่ยวเสร็จ เราก็จะเริ่มแพลนทุกอย่างที่วางไว้
เราเล็งบ้านเดี่ยวไว้หลายที่
จนคืนนั้นมาถึง...คืนนี้มันมาเข้าฝันเรา
เราแทบไม่เคยฝันถึงหมาเราเลย
จนคืนนั้น...เราฝันว่ามันมาหา และมาลาเรา
เราร้องไห้ออกมาจนสะดุ้งตื่น แล้วก็นั่งร้องไห้ต่อ

เราพยายามโทรหาพ่อ ถามว่าหมาเราเป็นยังไงบ้าง
แต่เราเรื่มไม่ได้รับข่าวเรื่องหมาของเราจากพ่อ
จนวันที่เราได้กลับบ้านอีกครั้ง เราถึงรู้ ว่าไม่มีกรงมันอยู่ที่บ้านเราอีกแล้ว

เราเจ็บอ่ะ...จนตอนนี้เรื่องราวผ่านมา 3 ปีกว่าเห็นจะได้
เรายังไม่หายเจ็บเลย มันอีกแค่นิดเเดียวแล้วแท้ๆ
แต่ก็ไม่ทัน เราเสียใจมากจริงๆ เสียใจมากจนเราไม่สามารถคุย
กับพ่อเราได้แบบเมื่อก่อนอีกเลยอ่ะ เพราะยังทำใจไม่ได้จนทุกวันนี้

เราพึ่งมารู้ทีหลัง ว่าช่วงที่เราไม่อยู่ หมาเรามันหอนและเห่าหนักมาก
จนคนข้างบ้านเริ่มไม่ไหว และมีเสียงเตือนมา
แฟนพ่อเราเลยบอกพ่อเรา และคืนนั้นเอง...ที่พ่อเราเอามันใส่ท้ายกระบะ
แล้วเอาไปปล่อย ในที่ๆเค้าซื้อมันมา

เห้ยยย จะบ้าเหรอ...ตอนนั้นหน้าฝน แถมหมาตาบอด
แล้วแถวนั้นคือนอกเมืองแบบเรียกว่า ป่า ป่าแบบ ป่า เลยอ่ะ
นั่นแหล่ะ เรามั่นใจเลย ว่ามันไม่มีทางรอดแน่ๆ

เป็นอะไรที่โคตรปวดใจ คิดถึงกี่ทีก็ร้องไห้เป็นวักเป็นเวรตลอด
จนเมื่อคืน ก็หนักแบบ ตื่นเช้ามาตาบวมไปอีก
คิดถึงแบบ โคตรรรรร คิดถึงอ่ะ T___T
เนี่ยแหล่ะ เรื่องมันเศร้าขอเล่าสักหน่อย ไงล่ะ ยาวเลย ฮืออออ


SHARE
Writer
Savahale
Imaginator
My vow for two worlds ☘️ Writer | Courteous | Introvert

Comments