เขาดึงเรากลับมา ดึงใจที่เคยเป็นของเรากลับมา
มันเป็นวันที่รู้ว่าคนข้างๆนั้นสำคัญมากแค่ไหน
ก็ในวันที่พังและแพ้แต่หันไปแล้วยังเจอเขา


ไม่ใช่แค่คนที่ร่วมสุข
เผลอๆร่วมทุกข์ด้วยกันเสียมากกว่า
วันที่ไม่ต้องมีถ้อยคำสวยหรูจากหนังสือเล่มไหน
วันที่ไม่ใช่แค่บอกให้ยกแก้วเหล้า แล้วเดี๋ยวก็ลืมมันไป
ใครก็พูดได้
แต่ไม่ใช่ทุกคนจะที่ทำได้

เขาทำให้เห็นว่า ยังอยู่
ทำให้เห็นว่ายังมองเราอยู่ห่างๆในทุกสถานการณ์ชีวิต
ทำให้เห็นว่าน้ำตามันไม่ใช่เครื่องหมายของความอ่อนแอ
ทำให้เห็นว่าจะผ่านวันยากๆแบบนี้ไปได้ยังไง
ทำให้เห็นว่าคุณค่าของเราแท้จริงนั้นคืออะไร

คนที่อยากเห็นเราเป็นเราในเวอร์ชั่นที่ดีขึ้น
คนที่สัมผัสได้ถึงความจริงใจ
คนที่ไม่ถามว่าทำไม แต่แนะนำว่าควรจะทำยังไงให้ผ่านมันไปได้
คนที่เราอยู่ด้วยแล้วไม่ได้รู้สึกว่าตัวเรานั้นเล็กนิดเดียวหรือยิ่งใหญ่ล้นฟ้า
เราก็แค่คนธรรมดาๆที่ผิดพลาดกันได้
ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ


เขาดึงเรากลับมา ดึงใจที่เคยเป็นของเรากลับมา
ในวันที่เรากำลังคิดว่าฟ้ากำลังจะทลายลงมาตอนเราทำพลาด
ย่อขนาดปัญหาที่เรามองว่ามันใหญ่ให้เล็กนิดเดียว
ในวันที่เราโทษตัวเองมากที่สุด
โชคดีที่สุด ที่เขากลับเป็นเพียงไม่กี่คนที่ไม่โทษเรา
ไม่ชี้หน้าถามหาคนที่ผิด แต่บอกเราว่าชีวิตมันก็ผิดกันได้
มันเป็นอีกก้าวของชีวิต ที่เราต้องเรียนรู้และแก้ไข
เขาบอกว่ามันจะไม่เป็นอะไร แม้มันจะพลาดอีก

วันที่จุดสีดำ ไม่ได้ทำให้หันไปมองแล้วเจ็บปวดใจ
แต่เป็นวันที่หันไปมองแล้วเข้าใจ
ว่าผ่านวันนั้นมาได้ยังไงและเพราะใคร


คนที่แลกใจให้กันได้อย่างไม่ต้องกลัวว่าจะโดนขยี้กลับมา

แค่มีเขา ก็เกินพอแล้ว
การได้เจอคนดีๆที่เข้ามาในชีวิต
เป็นพรวิเศษที่จินนี่ยังให้ไม่ได้
แต่เราได้มันมา และสัญญาว่าจะรักษาให้ดีที่สุด

ขอบคุณทุกกำลังใจในวันที่ต้องการกำลังใจมากที่สุด

แด่มิตรภาพ :-)

SHARE
Writer
404componentnotfound
นัก(อยาก)เขียน
เพลงที่ฟัง หนังที่ดู ผู้คนที่เจอ และเธอที่จากไป

Comments