ความรักที่แม้จะไม่เห็นเธอ ในรูปแบบของเกม


ทุกๆวันเราต้องเคยได้พูดคุยกับบุคคลแปลกหน้า บางคราวสนิทกันเสียอย่างนั้น บางโอกาสก็แสดงความเห็นออกไปเพราะมีโซเชียลบังตัวตนแท้จริง แลอื่นๆ
ฉันอยากจะเล่าความรักในรูปแบบที่เกริ่นนำไป

งานอดิเรกแรกคือการวาดรูป และอันดับสองคือเล่นเกม

.

.

.

เกม สร้างตัวละครจำลองขึ้นมา เพื่อความบันเทิงในการเล่นยามว่าง มันไม่มีอะไร หากแต่เกมนี้สามารถส่งข้อความหากันได้

ฉันอยากพูดถึงใครคนนึงที่ฉันรู้สึกดี...ใช่ ควรใช้คำนี้ รู้สึกดีเวลาได้พูดคุยกับเขาในเกม

ฉันไม่สามารถเกริ่นนำเริ่มต้นได้...

ฉันพบเค้าครั้งแรกเมื่อไหร่ จำไม่ได้

ฉันเจอเขาไปกี่รอบ จำไม่ได้

ฉันรู้สึกดีกับเขาตอนไหน จำไม่ได้

มันเลือนลางเสียเหลือเกิน ฉันมันคนหลงลืมง่าย

เพราะคิดว่าเขาไม่สำคัญเหรอ... ป่าวหรอก เขาแค่ไม่สำคัญในตอนแรกเท่านั้น สิ่งนั้นถึงเลอะเลือนไปจากสมอง

.

.

.

ในวันนึงที่ฉันเสียใจกับการเล่นเกม พ่ายแพ้ซํ้าซาก 

ดูตลกนะที่ฉันเป็นคนจริงจังกับการเล่นเกม

เธอกลับเข้ามาในตาสุดท้ายก่อนที่ฉันจะเลิกเล่นเกมนี้ในวันนั้น

สุ่มให้เรามาเจอกัน เหมือนชะตาลิขิตอย่างไงอย่างนั้น...

เพราะในวันนึงของวันนั้น ไม่ได้พบเขามาสามเดือนแล้ว

ชื่อเล่นที่ตั้งเป็นเอกลักษณ์ พร้อมทั้งรูปโปรไฟล์แสนคุ้นเคย

หัวใจที่ห่อเหี่ยวมันกลับชุ่มฉํ่าขึ้นมาเหมือนลูกโป่ง

รอยยิ้มบางๆมันเกิดขึ้นชั่วขณะ

.

.

.

เขายินดีที่จะปล่อยให้ฉันรอดชีวิตในเกมนั้น เพียงผู้เดียว และยังใจดีปล่อยใครอีกคนเช่นกัน

'เสมอ' ปรากฎขึ้นครั้งแรก เป็นตาแรกและตาเดียวที่ขึ้นแบบนี้

ฉันเป็นแค่ลูกไก่ในกำมือยามที่เราพบกัน ง่ายดายเหลือเกินหากเขาคิดจะชนะ

แต่ฉันก็ถูกปล่อยเป็นผู้รอดชีวิตคนสุดท้ายซํ้าแล้วซํ้าเล่า

ดูเห็นแก่ตัวในทั้งสองฝ่าย หากมันคือสิ่งที่เขาจะทำอะไรก็ได้ในเกมนั้นๆ และเรารับรู้ว่าเขาไม่มีทางฆ่าเรา เราก็ทำอะไรก็ได้

.

.

.

ในวันนึงวันนั้นเวลามันก็ไหลไปจนจบเกมนั้น

กลัวว่าจะไม่พบกันอีกแล้ว...

เป็นไม่กี่ครั้งที่ฉันจะกดคำขอเป็นเพื่อนใครก่อน ฉันไม่ชอบเข้าหาใครก่อน เป็นไม่กี่ครั้ง

เขาเป็นหนึ่งในนั้น...

.

.

.

เวลามันล่วงเลยไปเนิ่นนาน เท่าไหร่แล้วนะ...

ฉันไม่ได้เจอเขา เขาไม่ได้เจอฉัน อีกเลย...

แต่ฉันยังอุ่นใจ ฉันตัดสินใจถูกแล้วที่ส่งคำของเป็นเพื่อนในเกมเอาไว้

เขาก็รีบตอบรับทันที

เขาเริ่มเปิดสนทนาก่อน แทบจะทุกครั้ง

และก็แยกย้ายกันไป ราวกับว่ากลัวจะลํ้าเกินความเป็นส่วนตัวมากเกินไป

.

.

.

จนกระทั้งโหมดใหม่ในเกมนั้นมาถึง

ฉันและเขาต่างเล่นถนัดคนละรูปแบบกัน

ฉันอยากจะเป็นผู้ล่าเก่งๆเช่นเขา แต่ฉันชอบหนีซะมากกว่า เพราะฉันชอบใส่ความรู้สึกลงไปในเกม หากพ่ายแพ้ ฉันก็รู้สึกแย่ตาม

และฉันเล่นผู้ล่าแพ้บ่อย ฮะฮะ

เขาเล่นผู้ล่าบ่อยมาก เมื่อก่อนก็เจอฉันบ่อยแต่ตอนนี้ไม่เจอกันเลย เพราะเขาพัฒนาไปไกลเอามากๆ

ฉันได้โอกาสแล้ว...

โหมดที่ผู้ล่าและผู้ถูกล่ารวมเป็นทีมเพื่อแข่งกับอีกทีม

ฉันให้เขาเป็นผู้ล่า

มันก็ชนะบ่อย แพ้บ้าง...

แต่การได้สนทนาด้วยกันมันทำให้ฉันดีใจ

ฉันไม่รู้หรอกว่ามันใช่คำว่ารักรึเปล่า...

แต่ในเมื่อความรักมีหลายรูปแบบ ฉันจะนิยามว่านี่คือหนึ่งในรูปแบบของรักเช่นกัน

ที่ฉันอธิบายไม่ถูก...

ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาเป็นใคร รู้เพียงชื่อเล่นกับอายุ เขาก็เช่นกัน ไม่รู้อะไรมากกว่านี้

เลือกที่จะปิดบังตัวตนเอาไว้แล้วพูดคุยแค่ในเกมเท่านั้น

ฉันไม่อยากให้มันก้าวข้ามเส้นที่ฉันขีดไว้ให้เขา ถึงแม้อยากจะให้ข้ามมาหาซักเท่าใด

เพราะมันเป็นความรักในรูปแบบของการปิดบังด้วยเทคโนโลยี

ไม่เคยเห็น ไม่เคยสัมผัส ไม่เคยจะรักที่ลํ้าเกินเส้นนั้น

แต่ฉันคิดว่า จะรักไว้แบบนี้ แล้วจบลงในนี้

ปล่อยให้กาลเวลาตัดสินว่าฉันจะทำให้เขาลํ้าเส้นความรักเข้ามา หรือใครบางคนจะจากไป

.

.

.


ขอขอบคุณที่เข้ามาดูตัวอักษรแต่ละตัวมาถึงด้านล่าง
มันเป็นอะไรที่ฉันอธิบายไม่ถูก หากอธิบายไม่เข้าใจ
ฉันอาจจะใส่ความรู้สึกต่างๆลงไปไม่หมด เพียงเพราะเป็นผู้เขียนสมัครเล่น


SHARE
Writer
FINZI_28
people
เขียนเพื่ออะไร...

Comments