[OS] Downpour | Chaewon x Sakura
Downpour
Chaewon x Sakura
Rate : 15

นิยายเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องจริงแต่อย่างใด และไม่ได้มีเจตนาทำร้ายศิลปินใดๆทั้งสิ้น โปรดใช้วิจาณญาณในการอ่าน



-Now playing : Block B - A Few Years Later




     วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ฝนตกกระหน่ำลงมาอย่างไม่เกรงใจ โชคยังเข้าข้าง ที่สองเท้าก้าวยาวเข้าที่ร่มทัน ก่อนหยาดฝนจะตกลงกระทบลงพื้นดิน ภาพของผู้คนมากมายรีบวิ่งเข้าร่มเช่นเดียวกันกับเธอ บ้างก็เปียกปอน บ้างก็หลบฝนทัน มองเห็นภาพเหล่านั้น แล้วอดไม่ได้ที่จะโทษฟ้าฝนในวันนี้ 

     ความจริงแล้วเธอควรจะรีบวิ่งไปที่มันกันฝนได้ดีกว่าตรงนี้ ในหัวคิดได้แบบนั้นก็จริง เพียงแต่มีบางสิ่งทำให้เธอไม่อยากเดินออกจากใต้ชายคาเล็กๆนี่

     หญิงสาวผมสั้นคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหลบฝนในที่ๆเดียวกับเธอ และเธอคนนั้นแหละ ที่ทำให้
แชวอน ไม่อยากก้าวออกจากที่นี่
 
     ปลายนิ้วเรียวดึงหูฟังไร้สายออกหนึ่งข้าง ก่อนจะหันไปหาหญิงสาวผมสั้นที่เพิ่งเข้ามาหลบฝนเมื่อครู่

‘ซากุระ?’

     หญิงสาวเจ้าของชื่อรีบหันไปทางต้นเสียงดวงตากลมสวยและแววตาใสซื่อบริสุทธิ์คู่นั้นเธอยังจำได้ดี



เธอจำได้ดี



‘แชวอน...’

     สำเนียงแปล่งหูของสาวผมสั้นเอ่ยขึ้นหลังจากที่ถูกเรียก รอยยิ้มของทั้งสองถูกเผยให้เห็นแทบจะในทันที เพียงเสี้ยววินาทีทั้งคู่ก็ประสานสายตาเข้าหากันอย่างรู้ใจ

‘ใช่ ฉันเอง’

     มือนุ่มของหญิงสาวตรงหน้า แชวอนไม่ได้สัมผัสมานานแรมปี แต่ความรู้สึกและสัมผัสที่อ่อนโยนมันแทบจะไม่ต่างจากเดิมเลยซักนิด

‘มาทำอะไรแถวนี้เหรอ’

     บทสนทนาถามไถ่ตามประสาคนรู้จัก ที่ไม่ได้พบเจอกันนานดำเนินไปอย่างราบรื่น แชวอนแอบรู้สึกดีใจอยู่ลึกๆ ที่ได้เจอหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้ง รอยยิ้มที่แสดงออกมามันปิดไม่มิด และอีกฝ่ายก็รับรู้ได้เป็นอย่างดี 

‘อ่อ พอดีไปทำธุระมาน่ะ กำลังจะกลับแต่ฝนดันตกลงมาซะก่อน’

     เป็นฝ่ายของแชวอนที่ทำหน้าเซ็งกับอากาศในวันนี้ สายตามองเหม่อออกไปยังเมฆก้อนสีดำที่ลอยหนักอึ้งอยู่บนท้องฟ้า 

‘อ่อ’
‘เธอล่ะ มาทำอะไรแถวนี้’
‘เรามาซื้อของแถวนี้อะ แต่วิ่งกลับรถไม่ทัน’
‘อ่อ’ 

วิ่งกลับรถ?


    เธอยังจำได้ว่าคนตรงหน้าเธอขับรถเป็นซะที่ไหน ในระหว่างที่ครุ่นคิด บรรยากาศก็เงียบลงในทันที น่าแปลกที่ทั้งสองไม่พูดอะไรต่อ ต่างจากเมื่อครู่ ดูเหมือนว่าบนสนทนามันคงจะจบเพียงเท่านี้ 

     แต่เพราะเป็นซากุระ แชวอนจึงไม่อยากให้เวลามันผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์ เธอเอ่ยเสียงเบาก่อนจะเสตามองไปทางอื่นเพื่อหวังจะทำลายบรรยากาศที่แสนอึดอัดนี้

‘เป็นยังไงบ้าง ไม่เจอกันนาน เกร็งเนอะ’

    สุดท้ายก็เป็นฝ่ายแชวอนที่รวบรวมความกล้าเอ่ยปากถามถึงกัน

‘อื้อ’

    ซากุระพยักหน้าตอบเบาๆ แชวอนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคำตอบรับที่เรียกว่า ‘อื้อ’ ของสาวร่างบางข้างๆเธอนั้น หมายถึงอะไรกันแน่ 

สบายดี? เกร็งหรือว่าทำตัวไม่ถูก? 


    จนแล้วจนรอดแชวอนก็ส่งสายตาไปยังอีกฝ่าย สังเกตมือซ้ายของซากุระที่จับกระเป๋าคาดไหล่ อาการร้อนลนแบบนี้แชวอนพอจะจับทางได้

ทำตัวไม่ถูกสินะ


‘อึดอัดไหม ถ้าอึดอัดฉันไปก่อนได้นะ’

     เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้สึกกดดันมากจนเกินไป แชวอนตัดสินใจพูดในสิ่งที่ตนคิด ก่อนจะหันไปจ้องตาอีกฝ่ายอย่างจงใจ น้ำเสียงจริงจังนั่น ทำให้หญิงสาวข้างๆ หันมาอย่างรู้สึกผิด 

‘จะไปไหน ฝนยังตกอยู่เลยนะ’
‘...’
‘อยู่ตรงนี้แหละ เราไม่ได้อึดอัด’
‘ยังเรียกตัวเองว่าเราอยู่อีกเหรอ’
‘ก็..มันชินแล้ว’

     สรรพนามเรียกแทนตัวเองว่า ‘เรา’ ในตอนนี้อาจจะหมายถึงแค่ตัวซากุระ 

     แต่หากเป็น ‘เมื่อก่อน’ มันก็อาจจะหมายถึงเราทั้งสองคน

‘ช่วงนี้ฝนตกทุกวันเลย ระวังไม่สบายนะ’
‘อื้อ เธอด้วย’

     และบรรยากาศก็เงียบลงอีกครั้ง แชวอนจนปัญญากับบรรยากาศน่าอึดอัดนี่แล้ว บนสนทนาของ ‘คนรู้จักกัน’ คงจบลงเพียงเท่านี้


‘นี่’

     เจ้าของดวงตากลมใสหันมาอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่แค่แชวอน แต่ซากุระเองก็รู้สึกหวั่นไหวกับสายตาคู่นั้นเช่นกัน



ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี เธอก็ยังเหมือนเดิม


     หญิงสาวผมยาวจ้องอีกฝ่ายตาไม่กระพริบ นัยน์ตาที่แฝงไปด้วยความรู้สึกมากมายคู่นั้น กำลังจะบอกอะไรกับซากุระกันแน่ 


‘อื้อ ว่าไง แชวอน’
‘สบายดีจริงๆใช่ไหม’
‘อื้อ สบายดีสิ ถามสองรอบแล้วนะ’


   


  






         ‘สบายดีกว่าตอนที่อยู่กับฉันไหม’












‘...’
‘หมายถึงไม่ได้มีเรื่องแย่ๆให้คิดใช่ไหม’

     แชวอนรู้ดีว่าเป็นสิ่งที่ไม่ควรถามออกไป คำถามงี่เง่าที่สุดเท่าที่เคยถามคนตรงหน้ามา เรื่องของเราในตอนนี้มันแทบจะเป็นไปไม่ได้ 

‘พูดอะไร ตอนอยู่กับแชวอน เราก็สบายดีนะ’





‘ขอโทษ’


     นัยน์ตาสวยของร่างสูงหลุบต่ำลง น้ำเสียงที่รู้สึกผิดกับสิ่งที่ตนได้ทำลงไปในอดีตนั้นมันยากเกินจะเยียวยา


‘...’
‘ขอโทษนะ’
‘ขอโทษเรื่องอะไร’
‘เรื่องของเรา’







ฉันเป็นคนทำมันพัง
และตอนนี้ฉันกำลังชดใช้มันอยู่










‘เรื่องมันนานแล้ว ตอนนี้เราสองคนก็มีชีวิตของตัวเองแล้ว’

     ซากุระพูดก่อนจะทอดสายตามองไปยังเม็ดฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตรงหน้า

‘แล้วถ้าฉันอยากเริ่มใหม่ มันจะเป็นไปได้ไหม’
  
     ฝ่ามือทั้งสองข้างเข้ารวบมือของอีกฝ่ายหลังจากที่พูดจบ 


     ซากุระรู้สึกได้ถึงฝ่ามืออันอบอุ่นของอีกฝ่ายที่ส่งผ่านมาให้ แต่น่าแปลก ที่ฝ่ามือของแชวอนไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือของอีกฝ่ายเลยซักนิด

‘...’

     หญิงสาวผมสั้นก้มมองมือของตนที่ถูกกอบกุมจากอีกฝ่ายด้วยสีหน้าตกใจ

‘ฉันมันแย่ๆจริง ฮ่าๆ ทำอะไรไม่รู้จักกาลเทศะ’
  
     คนทำผิดรีบชักมือกลับมาในทันที ก่อนจะเอ่ยขอโทษขอโพยเป็นการยกใหญ่ 

     หากเป็นเมื่อก่อนคงจะรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นที่ซากุระมีอยู่ในตัวเสมอ ไม่ว่าจะจับมือ หรือกอด ความอบอุ่นมันก็ส่งผ่านมายังตัวเธอเสมอ 

     






ก็ว่าไป ก็ตอนนั้นเรายังไม่เลิกกันนี่ 








‘ขอโทษนะ แชวอน’
  
     ร่างเล็กกว่าเอามือทั้งสองข้างจับไปที่สายคาดกระเป๋าหนังคู่ใจนั่นอีกครั้ง ก่อนจะมองไปทางอื่นอย่างจงใจ

‘อื้อ รู้อยู่แล้วล่ะ’

     พยักหน้าตอบรับคำขอโทษนั้น ความจริงแล้วเป็นเธอต่างหากที่ควรจะเอ่ยคำนั้นออกมา แต่ถึงแม้จะพูดออกไปกี่ครั้ง จนถึงตอนนี้ มันก็ไม่ทันเสียแล้ว










ตอนนี้มีคนดูแลเราแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงนะ











     แม้ใบหน้าสวยของแชวอนจะเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ยินดี แต่ในใจของเธอตอนนี้มันพังยับเยินเหมือนไม่เคยได้รับการเยียวยา แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องในอดีต ผ่านมาเกือบปีแต่ไม่ว่ากี่ครั้ง มันก็เป็นเรื่องที่ยากอยู่ดี 

บาดแผลที่เหมือนกับแผลเรื้อรังของแชวอนและซากุระ มันคือโรคร้ายที่ไม่ได้รับการรักษา



‘ซากุระ’
     
     เสียงแหลมเล็กดังขึ้น เจ้าของชื่อหันไปหาบุคคลใหม่ที่กำลังจะเข้ามาอยู่ในใต้ชายคาเดียวกันกับเธอและซากุระ

‘มายืนหลบตรงนี่เอง หาตั้งนาน’

     ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเธอคนนี้คือใคร

‘มินจู นี่เพื่อนฉัน ชื่อแชวอน’


     หญิงสาวร่างสูงคนนั้นชะเง้อหน้ามาเล็กน้อยก่อนจะก้มหัวทักทาย ทำความรู้จักกับแชวอน


‘สวัสดีค่ะ ฉัน คิม มินจูค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ’
‘ฉัน คิม แชวอนค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก’ 


     ถึงแม้ปากจะพูดไปว่ายินดีที่ได้รู้จักแต่ในใจของแชวอนมันรู้สึกตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง 

‘ถ้างั้นฉันไปก่อนนะ เดี๋ยวแฟนเธอจะเปียก’
‘อ้าว แล้วเธอจะไปไหน’

     ซากุระเอ่ยขึ้นทันที หลังจากที่แชวอนกล่าวบอกลาทั้งคู่

‘กลับบ้านไง ฉันต้องไปแล้ว’
‘อยู่ด้วยกันก่อนก็ได้นะคะ ฝนยังตกหนักอยู่เลย’
‘ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวคุณกับซากุระจะเปียก ฉันไม่เป็นไร’
‘แชวอน...’
‘ฉันต้องไปแล้ว ไว้เจอกันนะ’
‘อยู่อีกสักพักก็ได้นะคะ’






ฉันอยู่ไม่ได้หรอก ตรงนี้มันไม่มีที่สำหรับฉันแล้วล่ะ






‘ดูแลตัวเองด้วยล่ะ เธอดูผอมลงนะ แล้วก็อย่าตากฝนนะ’

     ทำได้แค่บอกให้ซากุระดูแลตัวเองคงจะเป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้ว เพราะหน้าที่ดูแลตรงนั้น มันไม่ใช่ของแชวอนอีกต่อไป มันเป็นหน้าที่ของแฟนของเธอ ก็ คิม มินจู อะไรนั่นนั้นแหละ

‘เธอด้วยนะ’
‘อื้อ งั้นขอตัวนะ’
‘อื้อ แล้วเจอกันนะ’

‘อื้อ แล้วเจอกันนะ’


     พูดจบเธอก็วิ่งออกจากตรงนั้นไป...



     เม็ดฝนตกกระทบลงที่ตัวของแชวอน เปียกปอนอย่างไม่อาจหลีกเลี่่ยง ต่อให้ใครมองมาก็ไม่มีใครรู้ น้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาคู่นั้น มันได้ถูกหยาดฝนชะล้างไปพร้อมๆกันตั้งแต่หันหลังออกจาก เขาทั้งสองคนแล้ว 

     อยู่ไปก็เป็นส่วนเกิน คนที่ทำร้ายคนรักของตัวเองได้ลงคออย่างฉัน ไม่ควรมีใครแล้วทั้งนั้น 

     นั่นแหละคือการชดใช้

   
















- How could the most precious part of me be taken away...without a drop of blood * 




* Eng Sub from 
A Few Years Later - Block B ’s lyrics


คิดว่ายังแต่งแนวดราม่าได้ไม่ดีเลยค่ะ อยากได้ฟีดแบค คราวหน้าจะได้ปรับปรุงน่ะค่ะ🥺
สำหรับตอนนี้ แนะนำว่าให้ลองฟังเพลง 
A Few Years Later - Block B ค่ะ
เจ็บม้ากกกกกกก ส่วนตัวเคยฟังเพลงนี้เมื่อนานมาแล้วค่ะ เห็นว่าคล้ายๆพล็อตที่คิดได้ก็เลยลองกลับไปฟัง ปรากฏว่า เจ็บค่ะ ไม่ได้อกหักก็เจ็บได้ 555 ช่วงนี้ฝนตกบ่อยมากๆ ดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะ 🥺🙏🏻

ปล. เรื่องนี้เกือบเป็นทูช็อตเพราะเว้นวรรคเยอะเกิน555 










SHARE
Writer
DragonSlayer
Cat imacat cat meow
ก็แมวไง มีอยู่ตัวเดียว

Comments

NPD_43
21 days ago
เศร้ามากเลยครับ
Reply