ฉันเป็นใคร(6) Chaeyeon × Sakura
"เตรียมรถพร้อมแล้วใช่มั้ย" ทับทิมถามขึ้นเมื่อกุลกับชลเดินเข้ามาในห้อง

"เรียบร้อยค่ะ ตอนนี้รถจอดรออยู่แล้ว" เป็นชลที่เป็นฝ่ายเอ่ยบอกกับทับทิม

"แล้วซูซี่ละ" เพราะวันนี้มีนัดคุยกับพร้อมคุณไพริน

"ทางโน้นแจ้งว่าคุณซูซี่ออกเดินทางไปก่อนแล้ว" เป็นกุลที่รับหน้าที่ตอบ

"งั้นเราไปกันเถอะ" เดี๋ยวพวกเขาจะรอ


"ครั้งก่อนขิงได้รู้จักกับคุณไพรินไปแล้ว ครั้งนี้ชลจะได้รู้จักซะที" ขณะนั่งกันอยู่ในรถคุณทับทิมก็ชวนพูดคุย

"คุณไพรินนี่เธอเป็นใครหรอค่ะ" ชลเอ่ยถามเพื่อจะได้รู้ประวัติคร่าวๆ

"คุณไพรินเป็นเจ้านายของฉันเอง แถมยังเป็นผู้มีพระคุณของฉันอีกด้วย" ถึงตอนนี้เธอจะไม่ได้เขามาทำงานแต่ก็คอยอยู่เบื้อหลังเป็นที่ปรึกษาสำคัญ

"ชลคิดว่าคุณทับทิมเป็นเจ้าของโรงแรม ไม่คิดว่าจริงๆจะมีเจ้านายอีกคน" 

"พวกเธอเข้ามาทำงานไม่นานไม่รู้ก็คงไม่แปลก" แต่พวกที่ทำงานมานานเกิน1ปีก็จะรู้กันหมด

"นั้นซินะคะ คงมีอะไรอีกเยอะที่ขิงกับชลยังไม่รู้ ไงมีอะไรคุณทับทิมต้องบอกพวกเราก่อนนะ ไม่ใช่อะไรค่ะ กลัวหน้าแตก" เป็นถึงคนติดตามคุณทับทิมซะเปล่า

"มีอะไรสงสัยพวกเธอก็ถามฉันได้" ไงก็ต้องทำงานด้วยกันอีกนาน

แล้วสารวัตรกุลถามคุณจะตอบ...
"เข้าไปกันเถอะ" มาถึงที่ร้านคุณทับทิมก็เดินนำไปยังห้องจัดเลี้ยงที่จะมีการพูดคุยกันวันนี้ 

"สวัสดีค่ะ" ทับทิมเอ่ยทักทายทั้งไพรินและซูซี่ที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว

"ขอแนะนำให้พี่ไพรินรู้จักก่อนนี่สายชลค่ะ เป็นคนติดตามของทับทิม ครั้งที่แล้วไม่ได้มาด้วย" ทับทิมผาดมือไปยังสายชลที่ยืนโค้งทักทาย

'หยก' ไพรินจ้องไปยังสายชลตาไม่กระพริบ สายชลเองก็รู้ตัวว่าถูกจับจ้องก็ยิ้มตามกลับไปอย่างเป็นมิตร

"เราไม่ต้องรู้ชื่อเดิม มาเปลี่ยนชื่อแล้วเริ่มต้นกันใหม่ที่นี่" 

เมื่อ 5 ปีก่อน

"ทำอะไรไม่ได้ซักอย่าง จะให้พี่เก็บมันไว้ทำไม" ผู้ชายหน้าตาโหดเหี้ยมจ้องมองมาที่หยกที่ถูกมัดแขนห้อยไว้กับคานของตึก

"แต่หยกกับรินสาบานร่วมเป็นพี่น้องกัน พี่จะฆ่าเขาไม่ได้ รินขอร้องละ" ไพรินแถบจะก้มกราบสามีของตัวเองที่พ่วงตำแหน่งหัวหน้าแก๊งด้วย

"งั้นจับมันไปขังไว้" เขากล่าวอย่างเหลือทนทั้งที่อยากจะฆ่าให้ตายด้วยซ้ำ

"หยกเจ็บตรงไหนมั้ย" ไพรินรีบเข้าไปแกะเชือกให้ โดยรอบข้อมือมีแต่รอยแดงจากการถูกเชือกรัดจนแน่นอยู่นาน

"เราไปจากที่นี่กันนะ" หยกเอ่ยกระซิบไพริน

"พี่ไปไม่ได้" เพราะเธอหวังว่าวันนึงเธอจะได้ครอบครองทุกอย่างที่นี่

"ทำไมพี่ ที่นี่เหมือนกับนรกไม่ต่างจากที่เราจากมา แค่เขายกพี่เป็นเมีย เขาก็ยกคนอื่นได้ วันนึงพี่ก็จะโดนกำจัดทิ้งเหมือนผู้หญิงที่มันโยนทิ้งให้ลูกน้อง" หยกคลั่งเหมือนคนบ้า

"หยุดโวยวายนะหยก อีกไม่นานเราจะสบาย พี่สัญญา อดทนอีกนิด" ไพรินเข้าไปกอดหยกแล้วเดินหันหลังจากไป ทิ้งให้หยกโดนขังอยู่ในห้องมืดที่มีเพียงแสงเล็กๆลอดเข้ามา

ทุกวันไพรินจะแอบเป็นคนนำข้าวมาให้หยกกินทุกสามมื้อ และนำตำราเรียนวิชาการต่อสู้พร้อมกับเทียน1เล่มที่พอจะเป็นแสงไฟเล็กๆในเวลากลางคืน "มันกำลังจะสำเร็จ พี่กำลังจะได้ทุกอย่าง"

และวันนั้นก็มาถึงเมื่อไพรินได้ครอบครองทุกอย่างปลดปล่อยหยกให้เป็นอิสระ แต่ลูกน้องเดิมที่มีความจงรักภัคดีกับนายเก่าต้องการกำจัดทั้งไพรินและหยกทิ้ง ทำให้หยกและไพรินต้องหนีจากการถูกตามฆ่า และเป็นหยกที่พลาดพลั้งปกป้องไพรินจนตัวเองไม่รอดจมดิ่งสู่กลางท้องทะเล...


"คนนี้เองหรอ" ไพรินเบี่ยงสายตามาที่ทับทิม

"ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวันแหนะ" ซูซี่เมื่อเห็นสายชลก็โบกมือทักทาย

"เข้าเรื่องกันดีกว่ามั้ยค่ะ" ทับทิมตัดบท

"พวกเธอออกไปก่อน" ไพรินปัดมือไล่ทุกคนออกไปเหลือเพียงตัวไพริน ทับทิม และ ซูซี่ที่ยังอยู่ในห้อง

"เริ่มสนทนากันละ เตรียมอัดเสียงได้" เมื่อเครื่องดักฟังที่สารวัตรกุลนำไปซ่อนไว้เริ่มทำงาน ผู้กองอันก็ให้บอกให้ทุกคนเตรียมตัว

"เป็นไงบ้างขิงที่ขอให้ฉันสอนนะลองไปฝึกรึยัง" พอออกมานั่งรอข้างนอกไข่มุกก็เริ่มบทสนทนาทันที

"ลองไปฝึกแล้วค่ะแต่ยากน่าดู ขนาดคุณทับทิมบอกเทคนิคเพิ่มแล้ว" ก็ยังทำไม่ค่อยได้

"ทำอะไรกันหรอ" เป็นสายชลที่เอ่ยถามอย่างสนใจ

"เป็นศิลปะการต่อสู้โดยใช้มือ ถ้าเธอสนใจฉันจะสอนให้" โดยไข่มุกเข้าจู่โจมชลเหมือนที่เคยทำกับขิง แต่ชลก็โต้ตอบแล้วพลิกข้อมือของตัวเองจนทำให้ไข่มุกเกือบพลาดพลั้ง

"ชลเคยเรียนพวกไทเก็ก กังฟูมาก่อนหรอ" มือที่คล่องแคล่วนั้นถ้าไม่ได้ผ่านการฝึกมาก่อน ไม่มีทางทำได้แน่

"ชลนะเขาเก่งการต่อสู้หลายอย่างมากเลย" เป็นกุลที่พูดตอบก่อนที่ชลจะเอ่ยพูด

"แทนที่ฉันจะสอนคงต้องให้คุณชลสอนแทน" ไข่มุกดูจะสนใจในวิธีการต่อสู้ของสายชลจากการได้ปะทะกันแค่สั้นๆ

สายชลยิ้มรับตอบกว้างๆโดยไม่ได้ตอบอะไร หลังจากนั้นบทสนทนาก็เปลี่ยนไปพูดคุยเรื่องอื่นๆจนกระทั้งซูซี่เดินออกจากห้องทานอาหาร 

"ยังไงนายเธอนี่ก็ไม่ยอมยกเธอให้กับฉันซักที" ซูซี่เดินตรงดิ่งมาพูดกับสายชล

"รีบเข้าไปเถอะชลเดี๋ยวคุณทับทิมจะรอ" เป็นกุลที่ช่วยสายชลแล้วดึงมือให้เดินไปด้วยกัน

"ชลคุณไพรินเขามีอะไรอยากจะถามนะ" เมื่อทั้งไข่มุก กุล และสายชลเดินเข้ามา

"ค่ะ" สายชลตอบรับสั้นๆ แล้วจ้องไปยังใบหน้าของไพริน

ระหว่างนั้นมีภาพแว่บๆเข้ามาในสมองแต่มันสว่างจ้าจนไม่สามารถมองเห็นได้ว่าภาพเหล่านั้นเป็นภาพอะไร "โอ้ย...ย"

"เป็นอะไรรึเปล่าสายชล" ไพรินเห็นสายชลเอามือกุมศีรษะจึงเอ่ยถาม

"เปล่าค่ะ มีอะไรจะถามชลหรอค่ะ" สายชลส่ายศีรษะไปมาอยู่หลายครั้งจนแน่นใจแล้วว่าไม่เกิดอะไรขึ้น

"ก่อนหน้าที่เธอจะมาทำงานที่โรงแรมเธอทำอะไรมาก่อน" ไพรินเอ่ยถามตรงๆ

"ฉันขอตอบตามตรงค่ะ ว่าฉันจำอะไรเกี่ยวกับตัวเองไม่ได้เลย ที่พอจะทราบคือฉันเคยอยู่ที่นี่กับพ่อ จนกระทั่งพ่อฉันเสีย ฉันก็ย้ายไปอยู่ที่อื่น แล้วก็กลับมาอยู่ได้ที่นี่ไม่นาน" เล่าตามที่ได้ข้อมูลจากน้ำหวาน

"อย่างงั้นหรอแล้วตอนนี้เธออยู่กับใคร" อยู่คนเดียวรึเปล่า

"ที่บ้านชลอยู่คนเดียวค่ะ แต่ก็มีน้องข้างบ้านที่คอยช่วยเหลือกัน" ตอนนี้เธอเองก็ทำงานที่โรงแรมของคุณทับทิมด้วย

"ทับทิมนะเขามาปรึกษาฉันว่าคุณซูซี่เขาสนใจตัวเธอ พยายามขอเอาเธอไปอยู่ด้วย ถ้าเกิดเขาขอบ่อยๆแล้วทางเราไม่ให้ เกรงว่าจะกระทบกับงาน ฉันเลยว่าช่วงนี้จะให้เธอมาช่วยงานฉันก่อน" 

"ชลไม่มีปัญหาค่ะ" ถ้าคุณทั้งสองคนเห็นว่าดีแล้ว

"งานฉันไม่ได้มีทุกวันหรอก" ในสัปดาห์ก็มีแค่2-3วัน

"มีงานอะไรก็ติดต่อผ่านคุณทับทิมได้เลยค่ะ" ชลโค้งศีรษะเพื่อขอบคุณอีกครั้งก่อนที่ทับทิมจะขอตัวกลับ

"คุณไพรินจะเอาสายชลมาทำงานกับเราจริงๆหรอค่ะ" ไข่มุกถามขึ้นทันทีที่อยู่กันสองคน

"เขาก็คืออีกหนึ่งคนที่มีโค้ดเนมเหมือนกันเธอ" ไพรินบอกกับไข่มุก ทำเอาไข่มุกนึกย้อนไปถึงตอนได้ต่อสู้ด้วยกัน

"ถึงว่า" การใช้มือที่ถือเป็นศาสตร์การต่อสู้ของเราสายชลถึงทำได้ดี ดีกว่าเธอด้วยซ้ำ

"ที่จริงฉันตามตัวเขามานานมาก ไม่คิดว่าจะมาอยู่กับทับทิม" นึกย้อนไปต้องขอบคุณที่เขาเสี่ยงชีวิตช่วยเธอในวันนั้น

"แต่ดูเหมือนว่าเขาจะจำคุณไม่ได้" เพราะจากการที่ได้สอบถามกันเมื่อครู่

"นั้นไม่ใช่ปัญหาหรอก ฉันรู้ว่าเขายังมีชีวิต แค่นี้ก็พอแล้ว" หยกพี่น้องที่เราเคยร่วมสาบานกัน

"แล้วคุณจะดึงเขากลับมาทำงานเดิมรึเปล่า" เพราะก่อนหน้านี้เราได้เสียลูกน้องไปหนึ่งคน ถ้าได้สายชลมาแทนก็ถือว่าจะได้มีคนมาทำงานให้

"สำหรับหยกเขาคือข้อยกเว้น ฉันแค่อยากจะดูแลเขาให้ดีเท่านั้น" จึงได้ขอทับทิมมาดูแล ยิ่งรู้ว่าซูซี่สนใจเธอยิ่งต้องรีบดึงหยกมาเพื่อให้ปลอดภัย "จากนี้ไปฉันขอให้เธอช่วยดูแลเขาด้วย"

"ได้ค่ะคุณไพริน"

"หายไปไหน" กุลกำลังหาเครื่องดักฟังเสียงในกระเป๋ากางเกงและกระเป๋าเสื้อสูททำงานของเธอ

"กำลังหานี่อยู่รึเปล่า" สายชลนำมายื่นตรงหน้า

"เอาคืนมานี่นะ" กุลพยายามจะคว้าหยิบจากมือสายชลแต่สายชลก็บิดมือพลิกหนีไม่ให้เธอหยิบได้

"ฉันยอมแพ้แล้ว" เอาคืนมา

"อยากได้คืน คุณก็ต้องบอกฉันก่อนว่ากำลังสืบอะไร" สายชลยิ้มกวน 

"ไม่ใช่ธุระของเธอ" กุลทำตาดุใส่ไม่พอใจ

"ไม่ถามก็ได้ ฉันจะหาคำตอบเอง" ดูไม่ได้ยากเกินความสามารถเท่าไหร่

"ห้ามเชียวนะ" กุลตะหวาดเสียงดัง

"มีอะไรกันรึเปล่า" ทับทิมเคาะประตูเรียกเพราะเธอกำลังจะมาตามสองคนให้ไปทำธุระด้วยพอดี 

กุลกับสายชลจึงรีบเปิดประตูออกไป "ไม่ค่ะ"

"แล้วถืออะไรในมือ เอามาให้ฉันดู" กุลรีบขยับเข้าใกล้สายชล

"ฉันบอกให้ส่งมาให้ฉันดู" ไพรินจ้องมองทั้งสองคนสลับไปมา

"คือ..." สายชลก้มศีรษะไปทางกุลแล้วส่งสายตาขอโทษ "พวกเราสองคนทะเลาะกันค่ะ พอดีขิงเขาจับได้ว่าชลแอบนอกใจ"

"เดี๋ยวนะ" ทับทิมมองสองคนสลับไปมาอีกครั้ง "พวกเธอคบกันหรอ"

"ใช่ค่ะ แต่ว่าคบกันไม่เท่าไหร่ชลก็แอบไปคุยกับคนอื่น" กุลเมื่อเห็นท่าทางของทับทิมว่าเชื่อไปอย่างนั้นจึงเล่นบทต่อ

"ทำไมถึงทำอย่างนั้นละ" ทับทิมหันมาเอ็ดชลเหมือนผู้ใหญ่สั่งสอนเด็กเมื่อทำผิด

"ที่หลังจะไม่ทำแล้วค่ะ" ทำหน้าเศร้าเล่นไปตามน้ำจนทับทิมเชื่อ

"งั้นวันนี้ไม่ต้องไปทำธุระแล้ว พวกเธอไปเคลียร์กันให้เรียบร้อย แล้วตามฉันมา" ทับทิมเดินนำทั้งสองคนไปยังหน้าห้องพักในโรงแรมก่อนจะแตะคีการ์ดแล้วเปิดประตูให้

"ถือว่าพักผ่อน" ชลกับกุลเดินเข้าไปในห้องพักแล้วเสียงปิดประตู

กุลเข้าไปโอบกอดขอชลทันทีแล้วซุกหน้าลงที่หัวไหล่ "ทะ..." ชลเองตกใจแถบจะผลักกุลออก

"ในห้องนี้มีกล้องวงจรปิด กอดฉัน" ชลทำตามที่สารวัตรกุลบอก และหลังจากนั้นกุลก็ดันตัวสายชลให้ไปติดกับกำแพง ถอดสูทตัวนอกของสายชลทิ้ง

"ใจ..." เธอจูบประกบปากสายชลในทันทีโดยไม่ทันตั้งตัว

"อือ..." เมื่อสายชลจูบตอบกลับเป็นกุลซะเองที่ทนไม่ไหวต้องผละหน้าหนีก่อน

"เห้อ..เห้อ...เห้อ..." สายชลจ้องกุลตาไม่กระพริบเมื่อมือทั้งสองของกุลกำลังจับที่แก้มของเธอ

"พลิกตัว" กุลสั่งสายชลอีกครั้ง สายชลจึงจับกุลดันเข้ากำแพง และกุลดึงสายชลเข้าไปจูบ

"ถอดสูท" เมื่อละริมฝีปากออกจากกัน สายชลไม่รอช้าถอดสูทของกุลออกทันที มือทั้งสองข้างของกุลก็กดศีรษะสายชลเข้าที่ซอกคอของเธอ และกดควบคุมให้สายชลทำตามที่เธอต้องการ

"หือ..." มือของกุลกุมมือของสายชลให้กุมที่หน้าอกเธอ สีหน้าของสายชลดูตื่นตะหนกไม่น้อย กุลจึงดึงสายชลมาจูบอีกครั้ง

'ไม่เกรงใจแล้วนะ' สายชลนึกอยู่ในใจก่อนจะบีบฝ่ามือลงบนหน้าอกของกุล

'เล่นบีบซะแรงเลย' กุลใช้มือจิกลงบนต้นแขนของสายชล เลื่อนมือลงตามลำตัวของสายชลแล้วดึงชายเสื้อเชิ้ตออกจากกางเกง

"เห้ย" สายชลถึงกับละมือออกจากหน้าอก เมื่อกุลกำลังปลดกระดุมเสื้อของเขา

"อย่าถอย" กุลกำสาปเสื้อของสายชลไว้แน่นแล้วดึงเข้าหาตัว ไม่นานเสี้อของเชิ้ตของสายชลก็ลงไปกองกับพื้น 'ดีกว่าใส่เสื้อกล้ามไว้'

"ถอดเสื้อให้ฉัน" สายชลปลดกระดุมที่ละเม็ด เมื่อสาปเสื้อแหวกออก เนินอกโผล่พ้นบราสีเนื้อและหน้าท้อง 'กุมใจ ใจสั่นหนักมาก'
♡แสดงบทคู่รัก♡
SHARE
Written in this book
ฉันเป็นใคร

Comments