ฤดูหวัง

ฉันไม่ค้นพบฤดูกาลที่เหมาะแก่การผิดหวัง
อาการเสียใจนั่นเมื่อพบเห็นฉันเป็นทุกข์
ฉันไม่สามารถพอใจกับน้ำตาของเธอสักครั้ง


ฤดูฝนคราวนี้โหมมากนัก พายุพากันโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน สายตาเธอเฝ้ารอแต่สายรุ้งที่อาจจะปรากฎฉายขึ้นบนพื้นหลังของฉากด้านหน้า


เสมือนว่าความหวังไม่เปลี่ยนแปลงแม้เวลาจะเปลี่ยนแปลงเธอเฝ้ารออยู่นานคืน

จนฤดูกาลผันสู่ฤดูหนาว มันช่างหดหู่เธอพยายามกอดตัวเองอยู่ทุกคืนที่หน้ากระจก

เธอไม่ค้นพบอ้อมกอดที่อุ่นหลังจากที่เสียเขาไป ฉันได้แต่ภาวนาให้อ้อมกอดของฉันนี้ส่งถึงเธอในวันใดวันหนึ่ง 

ฉันก็มีความหวังดั่งเธอในฤดูฝน 
คาดหวังมากไปก็ใช่เหตุ 

ฉันกลัวความผิดหวังเช่นกัน
แต่มันเป็นแบบนั้นเสมอมาเมื่อฉันพบเธอ 

แค่ใบหน้าที่เปื้นรอยยิ้มของเธอทำเอาฉันแทบบ้าไปทั้งวัน 

โอ้ เธอเอ๋ย 
ฉันรักเธอยิ่งนัก 
ฉันปราถนาดีต่อเธอเสมอมา 
กราบพระเจ้าให้เธอนั้นสมหวังเสียที่เถิด

ขอเธออย่าได้ประสบกับความผิดหวัง 
เพราะฉันนั้นทุกข์ทุกครั้งไป 
เมื่อพบว่าการมองดูเธอครั้งนี้จะไม่ได้เห็นรอยยิ้มของเธอแล้ว 

เธอไม่ใช่คนงามดั่งแมวขนสีขาวล้วน 
แต่จิตใจเธอช่างน่าถนุถนอมยิ่ง 

กระนั้นฉันหมายที่จะได้ครอบครองรอยยิ้มนั่น 
เมื่อเธอพบว่าคืนไหนที่มีพระจันทร์อยู่บนนภา โปรดจงรับรู้เองว่ามีฉันที่คอยหวังดีกับเธออยู่ 

เมื่อใดที่เธอรับกลิ่นอายของความสุขกับลำธาร
ให้รู้ไว้ว่าฉันจะเป็นโขดหินที่พร้อมจะทำให้ธาราเดินช้าๆ โปรดเธอชื่นชมความสง่านั้น 




SHARE

Comments