Hope is just hope
30/Aug/2019

วันศุกร์สิ้นเดือนแบบนี้ 
หลายคนคงออกไปฉลองกับเพื่อนๆ 

แต่วันนี้ เจ้าอารมณ์สีเทา มันเล่นงานฉันเข้าให้อีกแล้ว

เหงา

เศร้า 

ความรู้สึกแบบนี้เล่นงานฉันมาพักใหญ่ 

สิ่งที่แย่ที่สุดคือ.. 

การที่เราต้องรับผิดชอบทุกสิ่งทุกอย่างไว้บนบ่า

ครอบครัว งาน ภาระต่างๆ

แล้วจะมีพื้นที่ไหนไหม ให้คนที่ต้องทำตัวแข็งแรง
ร่าเริง  สดใสตลอดเวลาอย่างฉัน 

ได้มีโอกาสระบายความอ่อนไหว อ่อนแอออกไปบ้าง

ได้พักพิง ได้ระบาย... กับคนที่ทำให้ใจเราอุ่น
ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนเยอะแยะรอบตัว แต่คนที่เข้าใจในสิ่งที่เราเป็นเรามันมีไม่กี่คนหรอก และที่แย่ที่สุดคือ เราไม่มีคนนั้นอีกแล้ว 

วันนี้ฉันเหงาและเศร้าจนร้องไห้ออกมา 

เหมือนกับว่า รอบตัวไม่มีเหลือใครเลย... 
ไ ม่ มี เ ล ย สั ก ค น 

เศร้าจัง ที่ต้องมารู้สึกแบบนี้ แต่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น
อี ก แ ล้ ว .... 😞

ฉันรู้สึก เคว้งคว้าง ลอยไปมา
ตามกระแสอารมณ์ที่นำพาไป

จนบางทีก็อยากหายไปตัวไปเลย 
เผื่อความทุกข์จะได้หายไปตามตัวฉัน 

หวังแค่ว่า อยากให้มีใครสักคน
ที่เข้าใจในตัวตนของฉัน
รู้ว่าฉันเป็นอะไร
ต้องปลอบฉันแบบไหน

แค่การได้พิงบนไหล่ใครสักคนที่เราไว้ใจ ลูบหัวเบาๆ แค่นี้ความทุกข์คงหายไปเยอะเลยเนอะ.... 


แต่ ความหวัง มันก็ แค่ ความหวัง ....




SHARE

Comments