คำลา
เหนื่อยเหลือเกิน ไม่รู้ว่าจะทนหายใจไปได้อีกนานแค่ไหน ถ้าวันใดไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้วก็คงเป็นวันที่มีความสุขมากที่สุด วันที่ได้วางทุกอย่างลง วันที่ใจดวงนี้ว่างเปล่า มันคงจะเบาน่าดู
ถึงคนที่อยู่ รักมากนะ..

ป๊ากับม๊า หนูรักป๊ากับม๊ามาก ๆ ขอโทษที่ทำให้ผิดหวังในตัวลูกคนนี้ เป็นคนที่ดีอย่างที่ตั้งใจไว้ไม่ได้ อนาคตที่เคยบอกว่าจะสร้างให้ สุดท้ายหนูทำมันพังคามือ

ความฝันวัยเด็กที่อยากเรียนจบดี ๆ มีงานทำดี ๆ อยากให้ป๊ากับม๊าสบาย หนูทำได้แค่ครึ่งเดียว หนูทำให้ป๊ากับม๊าได้พักผ่อนไม่ได้ ทำให้ป๊ากับม๊ามีชีวิตที่ดีขึ้นไม่ได้ ทำไมไม่เอาไหนแบบนี้นะ..

ขอโทษที่กลายเป็นเด็กมีปัญหา ขอโทษที่เป็นโรคนี้ ขอโทษที่ทำให้ครอบครัวหนักใจ ขอโทษ


เพื่อน ๆ ที่น่ารัก เรารักพวกแกนะ ขอบคุณจริง ๆ ที่คอยอยู่เคียงข้าง เป็นความทรงจำวัยมหา'ลัยที่ดีที่สุด... มันดีเพราะมีพวกแกอยู่ในนั้น

จนถึงตอนนี้ที่เรียนจบไปแล้ว ต่างคนต่างทำงาน แต่พอเรามีปัญหาพวกแกก็รีบมาหาเราอย่างไม่ลังเล ขอบคุณจริง ๆ วันนั้นเติมพลังให้เราได้เยอะเลย

แต่ต้องขอโทษที่เพื่อนคนนี้กำลังจะทำอะไรโง่ ๆ ขอโทษ..


ถึงคนที่รักสุดหัวใจ เราอยากเป็นคนที่น่ารักสดใส เป็นเรื่องราวดี ๆ เป็นรอยยิ้มให้คุณในทุก ๆ วัน แต่บางวันมันโหดร้ายกับเราเหลือเกิน...

“รัก” มาก ๆ นะ รู้ใช่ไหมคะ :) ถ้าหนูไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว ฝากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างมีความสุขทีนะ ช่วยดูแลตัวเองให้ดี ใจดีกับตัวเองให้มาก อย่ากดดันตัวเอง แล้วเติบโตไปเป็นคนที่มีความสุขในทุก ๆ วันอย่างที่พี่เองก็อยากให้หนูมีความสุขเช่นนั้นแทนหนูด้วยนะ ความสุขของพี่คือความสุขของหนูอย่างที่เคยบอกไว้เสมอ

จะเป็นเครื่องกอดที่คอยโอบกอดพี่อยู่ในใจเสมอ หวังว่าจะสัมผัสถึงมันได้นะคะ ความรู้สึกของหนูที่โอบกอดพี่ไว้นั้น...
ถึงเวลาที่เฝ้ารอคอยมาตลอดแล้ว จะได้ไปในที่ที่ไกลแสนไกลสักที หวังว่าที่นั่นจะไม่โดดเดี่ยว ไม่อ้างว้าง หวังว่าเบื้องหลังลมหายใจสุดท้ายจะมีความสงบสุขที่ไขว่คว้าหามาตลอด พอกันทีความเหนื่อยล้าทั้งหมดนี้ ขอจบมันลงตรงนี้ สิ้นสุดแค่นี้เถอะ
ลาก่อน

.
.
.
.
.
.
.
นี่คงเป็นคำลาที่เคยคิดซ้ำไปซ้ำมา ถ้าถึงวันที่อยากไปแล้วคงไม่มีอะไรต่างไปจากนี้นัก แต่มันก็แค่ชั่ววูบ จะบอกว่าชั่ววูบซะทีเดียวก็ไม่ใช่หรอก คนแบบเรา ๆ มันคิดเรื่องความตายตลอดเวลา เชื่อไหม?

เชื่อเถอะ มันเป็นเรื่องจริง ...
แต่เรายังมีความยับยั้งชั่งใจพอที่จะไม่ทำอะไรแบบนั้นลงไป แต่กลับกันถ้าหากว่าความตายไม่ต้องเจ็บปวด หลายคนก็คงไม่ลังเลที่จะบอกลาโลกนี้ไป

"คนขี้ขลาด" ใช่พวกเรามันคนขี้ขลาด คนอยากหนีปัญหา คนเห็นแก่ตัวที่คิดจะทิ้งคนอื่นไว้ข้างหลัง

ไม่ปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา

แต่คนที่อยู่ในจุดนี้ต่างรู้ดีว่า เหตุผลที่อยากตายไม่ใช่เพราะอยากทิ้งใครไว้หรือปัดความรับผิดชอบอะไร
แค่อยากหายไป อยากลบตัวตนของเราออกไป แม้จะเป็นแค่เพียงเวลาสั้น ๆ แต่ก็ยังดี แลกกับการได้หลบออกไปจาก ' หลุมดำ ' ที่มืดจนมองไม่เห็น ลึกจนสุดหยั่ง หนาวจนสุดขั้วหัวใจ และโดดเดี่ยวอย่างถึงที่สุด

วังวนแห่งใจที่น่ากลัวที่สุด อย่าพลาดปล่อยให้ตัวเองหลุดเข้ามาเป็นอันขาด เพราะมันยากเหลือเกินที่จะหลุดออกไปอีกครั้ง


ผู้ป่วยโรคซึมเศร้า  30 ส.ค. 2562
:") 

SHARE
Written in this book
404 error Happiness not found.
บันทึกของผู้ป่วยโรคซึมเศร้า
Writer
Iampinecone
Nothing
amature photographer

Comments