ความสำเร็จตามไม้บรรทัดของสังคม ไม่อาจให้ความสุขทีี่แท้จริง
เมื่อวันก่อนได้ออกไปเดินเล่นเพื่อเคลียร์ความคิดซักหน่อย เปิด Podcast ฟังคลอไปด้วย เรื่องที่ฟังเป็นเกี่ยวกับคนที่หมกมุ่นอยู่กับความสำเร็จ มันช่างตรงกับตัวเองเหลือเกิน หลายๆอย่างที่แบกรับอยู่ตอนนี้ก็เกิดจากสิ่งนี้ทั้งนั้น 

ความสำเร็จที่หลายคนยึดติด รวมถึงตัวชั้นเองนั้น เกิดจากการที่เราคิดว่ามันเป็นไม้บรรทัดที่ใช้วัดชีวิตของแต่ละคน ความคิดของชั้นตั้งแต่ยังเป็นเด็ก คือ ต้องการเป็นผู้ชนะ ในทุกๆสนาม ต้องประสบความสำเร็จ การทำให้พ่อแม่ภูมิใจ มันคือแรงกระตุ้นในทุกๆอย่างในชีวิตเลยล่ะ

เมื่อโตขึ้นหน่อย จึงตระหนักว่านิสัยแบบนี้เป็นดั่งดาบ 2 คม 
สิ่งที่ชั้นเอาชนะในทุกสนาม คือรางวัลที่ทุกคนให้คุณค่าตามไม้บรรทัดที่สังคมให้ไว้ตามช่วงอายุ ตั้งแต่เรียนยันทำงาน ความภูมิใจของพ่อแม่เป็นเพียงความสบายใจ แต่ไม่ได้ทำให้ชั้นมีความสุขโดยแม้แต่น้อย ไม่ใช่ความสุขเลยแม้แต่เสี้ยวเดียว 
 
ยิ่งนานขึ้น ยิ่งหาจุดหมายของตัวเองไม่เจอ 
ไม่มีใครรู้ว่าความต้องการจริงๆของชั้นคืออะไร แม้แต่ชั้นเองก็ไม่รู้ 
ช่างน่าสมเพช ทั้งๆที่เหนื่อยจนแทบขาดใจ ทั้งๆที่พยายามจนสุดแรง เส้นชัยก็คือความสำเร็จบนความคาดหวังของคนอื่น มิใช่ของตนเอง 
 
หากตอนนั้น ชั้นบอกกับครอบครัวไปว่า ชั้นอยากจะเรียนเต้น เรียนร้องเพลง 
หากว่าชั้นดื้อดึงที่จะทำซักหน่อย หากว่าสู้เพื่อตัวเองซักหน่อย 
สร้างไม้บรรทัดของชีวิตตัวเองเพื่อเส้นทางของตัวเอง 

ดอกไม้คงไม่ต้องโรยราอย่างรวดเร็ว ไม่ต้องคอยเฝ้านึกถึงแต่วันวานในวัยเยาว์ 
แต่ก็นั่นแหละ ดวงจันทร์หมุนวียนไปเกินแสนครั้งแล้ว ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้หรอก
เพลาดอกไม้โรยรา นึกถึงบุภผาแรกแย้ม

รำลึกบุหลันเดือนแรม ไม่อาจแม้นหวนคืน 
SHARE
Writer
Daffodil07
----
I just hope that writing can be a tool to relieve pain.

Comments