เราต่างเคยเป็นเพื่อนสนิทของใครคนหนึ่ง
อะไรที่ขึ้นต้นด้วยคำว่า 'เคย' ส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องน่าเศร้าหมดแหละ

ยิ่งคำว่า เคยสนิท ด้วยแล้ว
ตอนที่ฟังหรือได้ยินมันโครตเศร้าจริงๆนะเว้ย

ล่าสุดเมื่อกี้เลย
ทักไปอวยพรวันเกิดเพื่อนที่เคยสนิทกันสมัยมัธยมต้น
คุยไปคุยมา..ไม่คิดว่ามันจะจำเรื่องราวของเราในตอนที่ยังสนิทกันได้เยอะขนาดนี้

จริงๆก่อนหน้านี้มันก็จบไม่สวยเท่าไหร่
กี่ปีแล้วนะ ที่ไม่ได้คุยกัน?
น่าจะตั้งแต่ ม.3 :) 
จนขึ้น ม.6 คำว่า 'เดี๋ยวก็จากกันแล้ว' มันดันโผล่เข้ามาในหัว

ยอมรับเลย..ตอนแรกไม่กล้าเข้าไปคุยด้วย
กลัวอึดอัด กลัวมันไม่คุยตอบ กลัวเสียฟอร์ม กลัวมันจะมองว่าเราขี้แพ้ ฯ
แต่ไม่..มันไม่ได้เป็นแบบนั้น
มีแค่เราที่คิดบ้าๆแบบนี้อยู่ฝ่ายเดียว

มันยังเป็นเพื่อนสนิทคนเดิม
เพื่อนคนที่รู้หมดว่าเราเป็นคนยังไง
เพียงแต่มันไม่กล้าที่จะใช้ความสนิทนั้นกับเราเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

บางทีก็เสียดายความสัมพันธ์
แต่จะทำไงได้
ตอนนั้นเรายังไร้เดียงสากันเกินไป

เราสองคนอาจจะเป็นเพื่อน(เคย)สนิทอีกคู่หนึ่ง
ที่ทะเลาะกัน..
แต่ไม่ได้ทะเลาะเพื่อเรียนรู้
ทะเลาะเพื่อทำลายความสัมพันธ์

และลดระดับความสัมพันธ์นี้ลง..
เพียงเพราะอยากรักษาคำว่าเพื่อนให้มันนานขึ้น

ใจจริงอยากขอบคุณที่ยังเป็นเหมือนเดิม
แม้ว่าคนที่ไม่เหมือนเดิมมากๆก็คือเรา

ความสัมพันธ์..
มันเป็นเรื่องละเอียดอ่อนจริงๆ
ไม่ว่าจะเป็นต่อคนหรือสัตว์
ต่อให้เรามีความสัมพันธ์กับเขาหรือมันแล้ว
เป็นธรรมดาที่จะต้องรู้สึกเศร้าเมื่อสูญเสีย
ไม่ช้าก็เร็ว...















SHARE
Written in this book
Writer
Umbrellrain
แล้วแต่อารมณ์
รับบทเป็นอินโทรเวิร์ทที่หลงรักคนติสท์

Comments